εїзชะนีน้อยεїз™ : ชะนีไทย ใจกล้า หน้าด้าน แต่สวย!!!

                    ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตต่างมีทางให้เลือกเสมอ...ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเลือกหรือไม่..ก็เพียงเท่านั้น ทางเลือกของเราบางครั้งก็ถุกบีบบังคับให้เลือก มีควาเป็นต้องเลือก...แต่สำหรับฉัน ฉันจงใจที่จะเลือก เลือกที่จะปล่อยมือจากคนที่ฉันรักที่สุด แม้ว่าสิ่งนั้นจะทำให้ฉันเจ็บปวดสักแค่ไหนก็ตาม

19.45 น. 
 นาทีที่เจ้านกยักษ์สีขาวปลายหางสีม่วงอันเป็นเอกลักษณ์โผบินขึ้นไปบนฟ้า และลับหายไปจากสายตา น้ำตาที่เคยเก็บไว้ก็ไหลลงมาช้าๆ ทั้งที่รู้ว่า อีกไม่นานก็ได้เจอ แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้โหยหาขนาดนั้น คนข้างๆ ก้เหมือนจะรู้ถึงได้ยื่นมือมาลูบหัวเบาๆ

"...กูทำถูกแล้วใช่ไม๊ "
"มึงจะถามทำไมเมื่อมึงตัดสินใจไปแล้ว" คนตอบเอ่ยถามกลับมา

ไม่มีคำตอบจากฉัน ไม่มีคำไหนจะเอ่ยความรู้สึกนี้ได้

"ทำไมไม่รั้งไว้?" คำถามที่ส่งมาอีกครั้ง มันทำให้เจ็บปวด
"กุมีสิทธิ์หรอบลู? กูรั้งมันได้จริงๆ หรอ มึงก็รู้กูทำให้มันเจ็บแค่ไหน มันอยู่กับกู ก็มีแต่จะเจ็บปวด มึงจะให้กุรั้งมันไว้อีกหรอ? "
"กูถามจริงๆนะ มึงคิดหรอว่าการที่มันไปมันจะไม่เจ็บ? มันรักมึงนะ ที่มันยอมไปมึงก็น่าจะรุ้ดีเพราะอะไร มันไม่ได้อยากไป...ที่ไปเพราะมึงอยากให้มันไปต่างหาก"

ฉันนิ่ง ปฎิเสธไม่ได้เมื่อมันเป็นเรื่องจริง ฉันรู้แต่ทำเป็นมองข้ามมันไป รู้ว่ามันเองก็เจ็บไม่ต่างกันจากฉัน...แต่ฉันก็ยังเลือกที่จะทำ ทำในสิ่งที่ต้องทำ เราต่างคนต่างเงียบไปก่อนที่เพื่อนรักของฉันจะเอ่ยถามอีกครั้ง

"มึงทำร้ายมัน...ทำร้ายตัวเองทำไม?"
ฉันทบทวนสิ่งที่คิดก่อนจะบอกคนข้างๆ

"เพื่อมัน...และเพื่อกูไง...ระยะทางมันจะทำให้รู้ว่ากูกับมันผูกพัน...หรือรัก...และระยะทางจะทำให้รู้ว่ารักมากแค่ไหน มั่นคงแค่ไหน และหลังจากมันเรียนจบ แล้วเรายังไม่เปลี่ยนไป เมื่อนั้นอนาคตของกุกับมันก็จะมั่นคง..."

เราต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ก่อนที่ฉันจะเอ่ยถาม

"เมื่อไหร่มึงจะไปบ้าง"
"รอมันกลับมั้ง ไม่แน่ก็ไม่ไป" ฉันถอนหายใจ
"ห่วงกุ?"
"...."

"กุไม่เป็นไรหรอกมึง ทุกคนต่างมีทางต้องเดิน พวกมึงดูแลกูตลอดไม่ได้หรอก...กูรู้นะเว่ยว่ากูเองก็ไม่ได้เข้มแข็งอะไรมากมาย แต่กุสัญญา กุจะไม่เอาความอ่อนแอของตัวเองไปรั้งใครอีก เพราะตอนนี้กูรู้แล้วว่าใครสำคัญ...และกูก็รู้แล้วว่าควรจะใช้ชีวิตที่เหลือยังไง"  คนข้างๆ ถอนหายใจ ก่อนจะยิ้มให้

"เออ กูรู้ว่ามึงอยู่ได้ แต่กู...กูอยู่ไม่ได้ถ้ายังห่วงอยู่แบบนี้ มึงเข้าใจใช่ม่ะ"

ฉันยิ้มเดินเข้าไปกอดมันไว้ ก่อนจะเดินออกไปขึ้นรถเพื่อกลับบ้านพร้อมกัน

ชีวิตคนเราจะต้องการอะไรมากมาย แค่รู้ว่ามีคนที่รัก..และรอให้เรารักตอบ แถมยังมีเพื่อนรักที่จะคอยอยู่ข้างๆ และช่วยฝันฝ่าอุปสรรคไปพร้อมๆ กันอยู่เคียงข้าง

ชีวิตฉันไม่ต้องการอะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว.....