...อย่าไปไหนอีกนะ...

posted on 31 Jul 2009 06:09 by alatal2iel-lissesul in Novel

           ท่ามกลางแสงสลัวของดวงจันทร์...ร่างเล็กกอดตัวเองปล่อยใจไปกับบรรยากาศที่ แสนสงบ ดวงจันทร์ยังคงมีมนต์เสน่ห์ในทุกคืนดั่งเช่นในคืนนี้...มือน้อยลูบไล้ไปตาม ท่อนแขนเหมือนจะเรียกความอบอุ่นให้ตัวเอง เสื้อกล้ามตัวบางกับกางเกงเลสีดำสนิทไม่ได้ช่วยให้ร่างบางอบอุ่นขึ้นมากมาย นัก จนต้องเพิ่มความอบอุ่นให้ตัวเองด้วยวิธีนี้ ดวงตากลมโต เหม่อมองดวงจันทร์สีนวลที่โดดเด่นท่ามกลางหมูดาวที่รายล้อม ดวงจันทร์ที่น่าหลงใหล...และอยู่ห่างแสนไกล

   กลิ่นหอมที่คุ้นเคยทำให้ร่างเล็กยิ้มกับตัวเองบางเบา...จะมีสักกี่คนในโลก นี้นะที่จะยอมอยู่ข้างๆ และอดทนเท่าคนคนนี้ แม้จะทำร้ายสักกี่ครั้ง แม้จะละเลยแค่ไหน..หรือแม้ว่าจะพยายามผลักไสให้ห่างไปเท่าใด...ก็ยังกลับมา ที่เดิม เคียงข้างกัน โดยไม่ถามเหตุผล...ไม่ทำอะไรให้ลำบากใจ ร่างบางคิดกับตัวเองเงียบๆ จนกระทั่งเจ้าของกลิ่นหอมอ่อนๆ เดินมานั่งข้างๆ โดยไม่มีคำพูดใดระหว่างกัน มือใหญ่กว่าคลี่ผ้าผืนบางคลุมไหล่เล็กๆ นั้น ก่อนจะเกลี่ยผมที่ปลิวระตามใบหน้าให้คนตัวเล็ก แสงจันทร์กระจ่างในคืนนี้ยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างคนสองคนที่นั่งเคียงข้าง กันอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก โดยไม่รู้ตัว ศรีษะทุยก็ซุกซบไปที่ไหล่กว้างของคนข้างๆ เสียงทุ้มเอ่ยถาม
"มานั่งทำไมคนเดียว...เหงาหรอ"
"เปล่า...พระจันทร์สวยเนอะ"
"วิญญาณศิลปินเข้าสิงรึไง?" เสียงทุ้มเอ่ยถามกลั้วหัวเราะ เพราะรู้ดีว่าคนตัวเล็กข้างๆ ไม่ใช่คนโรแมนติคนักหรอก คนตัวเล็กนิ่งเงียบไปไม่พูดอะไรจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นมา

ภายใต้เงาจันทร์
มีบางคนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบหงา
ดาวมืดฟ้าหม่น..และสายฝนพร่างพราว
คนบางคนปวดร้าวร้องไห้กับดาวทุกคืน

ภายใต้เงาจันทร์
ยังมีคนคนนั้น นอนสะอื้น
หัวใจวิบไหวกับความเดียวดายทุกคืน
กอดหมอนทนฝืน..รอคนหยิบยื่นหัวใจ

ภายใต้เงาจันทร์
ฉันกอดตัวเองทุกวันกับความหวั่นไหว
เมื่อไหร่ดาวทั้งฟ้าจะส่งคนมาห่วงใย
วันนั้นหัวใจ คงเลิกร้องไห้ลำพัง...

       ร่างหนาก้มหน้ามองคนข้างกายก่อนอุ้มให้ขึ้นมานั่งบนตักโดยที่เจ้าของร่างไม่ ขัดขืน แถมยังพิงร่างซุกซบกับร่างหนา...มือใหญ่ลูบเส้นผมนุ่มเบาๆ...รับรู้ว่าร่าง เล็กที่เขากำลังโอบประคองอยู่นี้กำลัง.."หลงทาง" ร่างเล็กที่ต้องเผชิญหลายสิ่ง...ปัญหามากมายที่รุมเร้า...และความรู้สึกหลาก หลาย ความไม่มั่นคงหลายสิ่งที่เจ้าตัวเผชิญอยู่...เขาเข้าไปร่วมแก้ปัญหาไม่ได้ แม้เขาจะอยากทำแค่ไหนก็ตาม สิ่งที่เขาทำได้ก็มีเพียงเท่านี้...แค่โอบกอดไว้ ปลอบประโลม เคียงข้าง...ให้ร่างเล็กได้รับรู้ว่าเขาจะอยู่ตรงนี้ จะไม่มีวันทิ้งให้อยู่คนเดียว...

   บรรยากาศเริ่มเย็นลง ร่างหนาที่โอบกอดคนตัวบางไว้แนบอก ก้มหน้าลงไปถาม
"ดึกแล้ว...ไปนอนไม๊ เดี๋ยวไม่สบาย" ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตกว่า ก่อนจะสั่นศรีษะ พร้อมกับเหลือบมองไปยังดวงจันทร์สว่าง
"อยากอยู่ตรงนี้...อุ่นแล้ว" พูดพลางซุกซบลงมาเหมือนลูกแมว คนตัวโตกว่าได้แต่หัวเราะในลำคอ อ้อมกอดโอบกระชับเข้ามา ดั่งจะกันลมหนาว...และทุกสิ่งให้...ร่างเล็กหลับตาลงอย่างสบายใจ เมื่อเห็นดังนั้น เสียงทุ้มนุ่มก็ดังขึ้นเป็นเพลงหวานเบาๆ

ทุกวัน… ตั้งแต่เธอเดินจากฉันไป
รู้ไหมเป็นยังไงอ้างว้างเพียงใด… เมื่อไม่มีเธอ
ทุกคืน… ได้แต่ภาวนาให้เธอ ทบทวนใจตัวเอง
ให้พบความจริงว่าเธอรักใคร และกลับมาอยู่ตรงนี้

อย่าไปไหน… อีกนะเธอ ถ้ายังรักฉันก็อภัย
อย่าไปไหน… อีกเหมือนเคย ถ้าเธอรู้ว่าเธอรักใคร
อยู่ด้วยกัน.. ตรงนี้… ทุกวินาทีเรื่อยไป
อย่าหายไปอีก หายไปจากฉันอีกนะ…. ได้ไหมถ้าเธอรักกัน

น้ำตา… มันเอ่อล้นมาจากสองตา
เพราะมันเกินบรรยายที่ได้เจอกันเหมือนในวันวาน
เข้าใจ… และไม่มีอะไรต้องการ เรื่องราวในวันวาน
ที่ทิ้งกันไปก็จะไม่จำ ไม่ทำให้เธอหนักใจ

อย่าไปไหน.. อีกนะเธอ ถ้ายังรักฉันก็อภัย
อย่าไปไหน.. อีกเหมือนเคย ถ้าเธอรู้ว่าเธอรักใคร
อยู่ด้วยกัน..ตรงนี้ … ทุกวินาทีเรื่อยไป
อย่าหายไปอีก หายไปจากฉันอีกนะได้ไหมถ้าเธอรักกัน

วันเวลาของเราที่หายไป
ไม่เคยจะใส่ใจ… เสียแล้วก็เสียไป
วันเวลาของเราที่เริ่มใหม่ สำคัญกว่า
หากเธออยู่เคียงข้างฉัน

อย่าไปไหน… อีกนะเธอ ถ้ายังรักฉันก็อภัย
อย่าไปไหน… อีกเหมือนเคย ถ้าเธอรู้ว่าเธอรักใคร
อยู่ด้วยกันตรงนี้ ทุกวินาทีเรื่อยไป
อย่าหายไปอีก หายไปจากฉันอีกนะได้ไหมถ้าเธอรักกัน

   ร่างบางสั่นสะท้าน เพลงที่เคยได้ยินเมื่อไม่นาน...แต่กลับเหมือนานแสนนานในความรู้สึก กระแสเสียงที่เว้าวอน..มือใหญ่ที่ลูบไปตามเส้นผม ริมฝีปากที่กดลงตรงขมับ อ้อมกอดที่แข็งแกร่ง กลิ่นกายที่คุ้นเคย...นานแค่ไหนนะที่เหินห่างจากสิ่งเหล่านี้ นานแค่ไหนที่ทำเป็นแข็งแกร่ง นานแค่ไหนที่พยายามจะ "ลืม" ว่าคิดถึง และต้องการคนคนนี้มากแค่ไหน กี่คืนที่กอดตัวเองลำพังในความมืด กี่คืนที่เฝ้าเช็ดน้ำตาตัวเองในคืนเหงา...กี่คราวที่ภาวนาให้ตื่นมาพบว่าตัว เองยังอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งแต่แสนอ่อนโยนนี้...น้ำตาที่เคยพยายามจะเก็บ กักไว้หลั่งริน คำถามที่ถามซ้ำๆ

"สัญญาสิว่าจะไม่ไปไหนอีก...จะไม่ห่างอีกแล้ว สัญญานะว่าจะไม่ไปไหน ได้โปรด ไม่อยากอยู่คนเดียวอีกแล้ว มันทรมาน...สัญญานะว่าจะไม่ไปไหน...สัญญานะ.." ร่างสูงรีบกอดไว้ มือหนาเช็ดน้ำตาให้เบาๆ ก่อนจะจูบซับน้ำตาที่เหลือตรงแก้มให้ เสียงทุ้มเอ่ย

"ไม่ไปแล้ว...ถึงตอนนี้จะไล่ก็ไม่ไป...ไม่เอาแล้ว ไม่อยากห่างอกีแล้ว ต่อให้อยู่ตรงนี้จะเจ็บแค่ไหนก็จะอยู่ข้างๆ จะไม่ทิ้งให้อยู่คนเดียวอีกแล้ว"

   ริมฝีปากบางยิ้มทั้งน้ำตาก่อนที่แขนเรียว จะโอบกอดไปที่ลำคอของร่างสูง แล้วปล่อยโฮออกมาเหมือนเด็กๆ มือหนายังคงลูบไล้ศรีษะทุยนั้นเพราะรู้ดีว่าวิธีนี้จะทำให้ร่างบางสบายใจ เสียงทุ้มยังเอ่ยปลอบโยน
"ไม่เอา...ไม่ร้องนะคนดี...สัญญาว่าจะไม่ไปไหนอีกแล้ว..." ร่างหนายังคงปลอบประโลมคนในอ้อมแขน จนกระทั่งไหล่เล็กๆ หยุดสั่น ร่างเล็กผละออกมาจากบ่ากว้าง ดวงตากลมโต มองลึกลงไปในดวงตาคมดุของคนตรงหน้าราวกับจะค้นหาบางสิ่ง..ไม่รู้ว่าเพราะ อะไร...ไม่รู้ว่าเหตุผลใด...อาจเป็นเพราะเสียงเพลงหวานที่ยังดังก้องอยู่ใน หู...อาจเป็นเพราะบรรยากาศแสนหวาน...หรือ....อาจจะไม่มีเหตผลใดๆ เลยก็ได้ ตอนที่ร่างสูงโน้มตัวลงไปแตะริมฝีปากลงที่กลางหน้าผากมน...ละเรื่อยมาที่ แก้มเนียนทั้งสองข้าง...ปลายคางและวกกลับไปจูบลงที่เปลือกตาทำให้ร่างบาง หลับตาลงอย่างง่ายดาย..ขนตาเป็นแพทาบลงมาเหมือนกับปีกผีเสื้อ ดวงหน้าหวานท่ามกลางแสงจันทร์ลอยเด่นและดูมีเสน่ห์เย้ายวนอย่างประหลาด ร่างสูงค่อยๆ แตะริมฝีบางบางลงไปแตะเพียงแผ่วเบากลีบปากสีสวยเย้ายวนตรงหน้า มือหนารั้งท้ายทอยคนตรงหน้าให้แหงนเงย มืออีกข้างโอบประคองเอวคอดเข้ามาแนบชิด มือเล็กเกาะเกี่ยวที่บ่ากว้างดั่งจะยึดไว้เป็นหลัก

   รีมฝีปากอุ่นร้อนแนบชิดมากกว่าครั้งไหน ...เลาะเล็มค้นหาความหวานจากกลีบปากนุ่ม เนิ่นนาน คลึงเคล้าหยอกล้อ ต่างฝ่ายต่างไม่รู้สึกตัวอีก ความรู้สึกแตกกระเจิง ไม่เป็นตัวของตัวเอง รวมทั้งความรู้สึกโหยหาและอยากจะลิ้มลองรสชาติหวานละมุนให้มากขึ้น และเพิ่มขึ้น เป็นนานที่สัมผัสร้อนแรง ค่อย ๆแผ่วเบา ปลายลิ้นร้อนสอดปลายลิ้นเข้าไปหยอกล้อกับปลายลิ้นนุ่มชื้นเนิ่นนาน กว่าที่อีกฝ่ายจะยอมตอบรับกลับมา ร่างเล็กอ่อนระทวย สัมผัสได้ถึงไออุ่น และความรู้สึกอ่อนหวานที่ถูกมอบให้ ไม่ได้เร่งเร้าหรือกลั่นแกล้ง แต่เหมือนโหยหา และอยากได้รับการตอบกลับ ฝ่ามืออุ่น ๆ ที่ลูบไล้แผ่วเบาที่แผ่นหลัง และประคองต้นคอของเอาไว้ให้รับความรู้สึกได้มากขึ้น อ่อนหวานจนรู้สึกได้ ไม่เรียกร้อง ไม่รุนแรง แต่หวานล้ำ จนไม่กล้าผละจาก และไม่อาจผลักไส

   ต่างฝ่ายต่าง...อยู่ภายใต้ความรู้สึกที่เหนือการควบคุม.....ต่างฝ่ายต่าง ...ถูกครอบงำจากความรู้สึกอ่อนหวาน จนไม่เป็นตัวของตัวเอง ...และเมื่อริมฝีปากร้อนรุ่มผละจาก ดวงตากลมโตค่อยหรี่ปรือขึ้น รับรู้ได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งใบหน้า ดวงตากลมโตหรุบสายตาลง ไม่กล้าจ้องกลับ ไม่กล้าท้าทายกับสายตาที่จ้องนิ่ง ไม่กระพริบ ก่อนจะได้รับจูบเบาๆ อีกครั้งและตอกย้ำที่ข้างแก้มทั้งสองข้าง...ดวงตากลมโตเหม่อมองการกระทำนั้น ก่อนที่มือน้อยจะแตะที่ริมฝีปากแดงจัดของตัวเอง ร่างหนายิ้มให้ ก่อนจะเอ่ย...

"อยู่ด้วยกันนะ...อย่าไปไหนอีกนะ..."

   ร่างเล็กไม่เอ่ยอะไรเพียงเอนร่างซุกซบไปกับอกหนาที่แสนอบอุ่นนั่นอีกครั้ง ไม่ต้องมีคำพูดใด...แค่เพียงเท่านี้...ร่างหนาที่โอบประคองไว้ก็รู้คำตอบ เป็นอย่างดี..ริมฝีปากหยักหนา คลี่ยิ้มอ่อนโยน...รอยยิ้มที่จะมีให้แค่เพียงร่างบางตรงหน้านี้เท่านั้น...

"รักนะ....รู้ว่าเบื่อที่จะฟัง...แต่ขอพูดอีกครั้งนะ...รักนะตัวเล็ก รักมากๆ สัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้เหงาอีกแล้ว"

...ไม่มีสรรพเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากเงาร่างของทั้งคู่อีก..มีเพียงคำสัญญาที่ให้กันภายใต้แสง จันทร์กระจ่างในคืนนี้...แค่เพียงเท่านั้น..