แล้วก็โดนเข้าจนได้ไอ้เด็กเวร6

posted on 12 Apr 2009 13:42 by alatal2iel-lissesul in Novel

เปลี่ยน ธีม เน้อค่ะ อย่าลืม รีเฟรช

ตอนที่ 20

Good Morning!! Good Morning!! Good Morning!! เสียงแสบแก้วหูของนาฬิกาปลุกผมดังขึ้น ผมรีบเด้งตัวออกจากที่นอน วิ่งเข้าห้องน้ำ อาบน้ำแปรงฟัน อย่างพิถีพิถันสุดๆ แล้วออกจากห้องน้ำมาแต่งตัว รีบสำรวจทันที เสื้อเรียบไม๊วะรีดอีกรอบดีไม๊เนี่ย เหอๆ กรูอาการหนักนะเนี่ย กร๊ากกกกก แต่งตัวหวีผมอย่างหล่อเสร็จปุ๊บ ผมก็โทรไปหาว่าที่แฟนผมทันทีครับ เดี๋ยวก็ได้เจอกันแว้วววว -*- รอนานโครต เข้าห้องน้ำอยู่รึเปล่าหว่า...สักพักการรอคอยก็เป็นผลครับ
"...อืม...ฮัลโหล..." -*-เสียงพี่แกงัวเงียสุดๆ อ้ะครับ
"พี่มาร์ช...ไม่ไปทำงานหรอ"
"..ไป..กี่โมงแล้ว"
"เจ็ดโมงแล้วพี่"
"...เดี่ยวพี่ไปบ่าย...ไปเองได้ป้ะ.... ง่วงว่ะ.... เพิ่งได้นอน" เอ่อ...ที่รักกรูเป็นไรป่าวหว่า แง่วๆ
"ครับพี่ แต่พี่มีประชุมเช้านะพี่...อ๊ะ!ไม่เป็นไร พี่นอนเหอะ เดี๋ยวเมลล์จัดการให้ พักผ่อนเยอะๆ นะค้าบบบ บ่ายเจอกันนะพี่"
" อืมๆๆ" แล้วพี่เขาก็วางไป -*- ไอ้เมลล์เสียเซลฟ์นิดหน่อย แต่ช่างเถอะครับ สุขภาพของที่รักผมสำคัญที่สุด 5555+....แต่ตอนนี้ ไอ้เมลล์กำลังจะสายครับ! ผมมองรถเมลล์....เอิ่มม...แน่นสัด กรู....ไหวไม๊วะ ....

และ แล้วไอ้เมลล์ก็หล่อมาถึงบริษัททันเวลา 5555+ อย่าไปนึกครับว่ารถมันว่าง ไอ้เมลล์เกาะแท็กซี่มาตะหาก กร๊ากกก แหมก็ไม่ต้องเรียกร้องความสนใจแล้วนี่นา ไอ้เมลล์จะทรมานตัวเองทำไมถูกไม๊คร้าบบบบบ....เห็นม่ะ นอกจากหล่อ ไอ้เมลล์ยังฉลาดด้วย! ไม่ค่อยเลยกรู 555+ แต่ช่างมันเหอะครับ ผมเดินไปกินข้าวเช้าก่อนแล้วค่อยรีบเดินเข้าบริษัท หน้าบริษัทพี่กอล์ฟยืนอยู่เหมือนรอใคร ผมเลยเข้าไปทัก
"อ้าวพี่กอล์ฟ...รอไรอ้ะ"
"อ้าวเมลล์...ทำไมวันนี้มาสายอ่ะ ปกติมาเช้าจะตาย พี่ยืนรอตั้งนาน"
" เมลล์เดินไปกินข้าวอ้ะพี่...ว่าแต่พี่ยืนรอเมลล์ทำไมอ่ะ...มีไรจะใช้เมลล์ หรอ" ผมถาม หัวก็คิดเรื่องงาน เมื่อวานกรูทำเสร็จหมดแล้วนี่หว่า เอ่~~
"เมลล์..กินข้าวแล้วหรอ...พี่ว่าจะรอไปกินด้วยกัน" เสียงพี่เขาหงอยๆ ผมเลยยิ้มให้
"โหยพี่ ตอนนี้เมลล์รู้ร้านแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เมลล์เดินไปกินถูกแล้วคร้าบบ ไม่ต้องรอแล้ว"
"มันไม่ใช่อย่างงั้นเมลล์" -*- อ้าวไม่ใช่อย่างงี้แล้วอย่างไหนอ้ะพี่
"อ้าว!.."
" ไม่มีอะไรหรอกครับ ป้ะ เข้าออฟฟิสเหอะเมลล์" -*- อะไรของเค้าวะ กรูละหน่าย ผมกับพี่กอล์ฟเลยเดินไปที่โต๊ะพร้อมกัน

พอเข้าไปนั่งได้ พี่กอล์ฟก็ถามผม

"ได้ข่าวว่ารถเสียหรอเมลล์" ข่าวสารว่องไวแฮะ
"ครับ" ไม่อยากพูดเยอะ เดี๋ยวเค้ารู้ว่าโม้ กร๊ากกกก
"ถ้างั้นตอนเย็นเดี๋ยวพี่ไปส่งแล้วกันนะ" พี่กอล์ฟพูดพร้อมยิ้มให้ -*- ไม่เอาอ้ะ ผมอยากไปกะที่รักผมนี่
"ไม่เป็นไรคร้าบบบ เดี๋ยวเมลล์ไปกะพี่มาร์ช บ้านอยู่ทางเดียวกัน"
" แต่ไอ้มาร์ชมันคงไม่มาหรอกวันนี้อ้ะ มันยังไม่โผล่มาเลย คงมาตอนเย็น เมลล์ไม่ต้องรอหรอก เดี๋ยวพี่ไปส่ง"มาดิค้าบบ ก็เมลล์โทรถามที่รักแล้วนี่ พี่กอล์ฟนี่ช่างไม่รู้อะไรบ้างเล๊ยยย เฮ้อ!~
"เดี๋ยวก็มาพี่ ผมโทรถามพี่มาร์ชแล้ว" พี่กอลืฟขมวดคิ้ว
"พี่ไม่เห็นมีเบอร์เมลล์" -*- อ้าวก็พี่ไม่เคยถาม จู่ๆ จะให้ผมเอาไปถวายให้รึไงคร้าบบ เอ๊ออ คนเราก็พูดแปลกๆ
"ก็พี่ไม่ถาม"
"งั้นพี่ขอเบอร์เมลล์ได้ม่ะ" แกรีบถามผม ผมก็เริ่มไม่ชอบใจละ
" เอาไปไมอ้ะพี่ ไม่ต้องหรอก เมลล์ไม่ชอบให้ใครรู้เบอร์เยอะ" บอกแล้วว่าไอ้เมลล์อ่ะ เอาแต่ใจของแท้ อย่ามาทำให้หงุดหงิดคร้าบบ พี่กอล์ฟหน้าเสีย
"เมลล์...แล้วทำไมเมลล์ให้ไอ้มาร์ชได้" เสียงพี่เขาดังขึ้น ผมยิ่งไม่พอใจ
" พี่กอล์ฟ มีอะไรก็รอคุยกับผมที่ทำงานได้นี่ครับ...ส่วนพี่มาร์ชผมต้องโทรนัดเวลามารับ กับพี่เค้า ผมก็ควรมีเบอร์เขา ไม่ถูกเหรอครับ...แล้วทำไมพี่จะต้องมาสนใจว่าผมจะให้เบอร์ใคร หรือไม่ให้ใคร..พี่ครับ พี่เป็นพี่เทคผมนะครับ...พี่ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวผม...และไม่มี สิทธิ์บังคับผมให้ทำ หรือไม่ทำอะไร" ผมพูดออกไปด้วยเสียงที่เรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ให้พี่เขารู้ว่าผมไม่พอใจ ผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับผมมากเกินไป ผมยอมรับครับว่าผมค่อนข้างจะสนิทกับคนง่าย แต่ผมก็ไม่ชอบเหมือนกันที่จะมาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว พี่กอล์ฟหน้าเสีย
"พี่ขอโทษนะครับเมลล์...ที่ก้าวก่าย พี่ก็แค่เป็นห่วง แล้วอีกอย่างถ้าเมลล์มีเบอร์พี่ เวลามีปัญหาจะได้โทรมาปรึกษาได้"
" ขอบคุณครับ แต่ในส่วนนั้นผมก็สามารถขอคำปรึกษาจากอาจารย์ที่ปรึกษาได้ครับ ขอบคุณครับ" พูดแล้วผมก็หันมาสนใจคอมฯ ตรงหน้า พี่กอล์ฟทำท่าเหมือนจะพูดอะไร แต่แล้วก็เปลี่ยนใจกลับไปที่ตัวเอง....ผมถอนหายใจกับตัวเอง....รู้ครับว่า พี่เขาต้องการอะไร ผมไม่ได้อินโนเซนต์ขนาดนั้น เรื่องแบบนี้ก็เคยเจอมาบ้าง...ชีวิตผม มันเริ่มยุ่งเหยิงขึ้นทุกที...

พอบ่ายพี่มาร์ชก็เข้ามาในบริษัท พอเห็นผมเท่านั้นแหละ ก็ทำหน้าแปลกกๆ ผมก็งง กรูทำไรผิดวะ! ระหว่างที่กำลังงง พี่มาร์ชก็เข้ามา
".. เฮ้ยยพี่ขอโทษนะเมลล์ พี่ลืมแกซะสนิทเลยว่ะ!..." -*- ได้ข่าวว่าเมื่อเช้าคุยกันแล้วไม่ใช่หรอ..อ๊ะ! พี่ลืมก็เสร็จโจรเมลล์ ดิคร้าบบบ กร๊ากกกกก
"น่านพี่...รู้แล้วหรอว่าลืมผม ผมนะ นั่งรอพี่ตั้งน๊านนานนนนน" กร๊ากกก กรูแหลเข้าปายยย แหลอีกก
"แต่แกโทรมาหาชั้นแล้วชั้นไม่ได้บอกไรแกหรอ" -*- อ้าวดันจำได้ว่าคุยกัน กรู ซวยเลยกะว่าจะอำซะหน่อย
"..ก็...ก็..เออ พี่มาร์ชอ้ะ งัวเงียๆ อืมๆ อย่างเดียวเลย ม่ะบอกไรเมลล์เลย เมลล์เลยต้องมาเองง่ะ เหนื๊อย เหนื่อย" 55+ แถไปกรู แถไป
"เหรอ..เออโทษทีว่ะ..แก้ตัวคราวหน้าละกันนะ"
"ค้าบบบ...เออ พี่มาร์ช อ่ะนี่" พี่มาร์ชทำหน้างง
"ไรวะ"
" ก็รายงานประชุมไงพี่ เมลล์จดไว้ให้ เมื่อเช้าเค้าประชุมกัน แต่เมลล์บอกว่าพี่ม่ะสบาย เค้าเลยไม่ว่าอะไร" พี่มาร์ชทำหน้าแปลกใจ ก่อนจะหัวเราะ
"เออ..ขอบใจว่ะ งั้นคืนนี้รอพี่แปบนึงได้ป้ะ จะพาไปเลี้ยงข้าวแก้ตัว โอเคม่ะ"
" คร๊าบบบบบบบบบบบบบบบบบบ" อยากจะไชโยดังๆ ก็กลัวโดนด่าได้แต่แหกปากใจใจครับ ได้กินข้าวกะพี่มาร์ชแว้ววววว ยะฮู้ๆๆ พี่มาร์ชหัวเราะกับท่าทางผม ก่อนจะเอารายงานที่ผมเขียนให้ ม้วนๆ แล้วตีหัวผม
"ได้ของฟรีนี่ยิ้มกว้างเลยนะแก"
"5555+ ก็เมลล์ดีใจนี่นา"
"เออๆ เลิกงานแล้วมารอพี่ที่ห้องนะ"
" ค้าบบ" พี่มาร์ชเอามือมาขยี้หัวผมเล่น ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะ ตัวเอง เสียงคนอื่นๆ ในออฟฟิศถามกันว่าไม่สบายเป็นอะไร ดังมาถึงโต๊ะผม พี่มาร์ชหันมาทำหน้าแบบ รู้กันสองคนให้ผม ผมก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ 555+

ยะ ฮู้เลิกงานแว้ววววว ไปรอพี่มาร์ชดีกว่า ผมรีบเก็บข้าวของ กำลังจะลุกออกไป พี่กอลืฟก็เดินเข้ามาหาผม...รู้สึกอึดอัดนิดหน่อยแฮะ....พี่กอล์ฟยืนตรงหน้า ผม
“เมลล์...พี่ขอเวลาแปบนึงได้ม่ะ”
“อะไรหรอพี่ ไว้วันหลังได้ม่ะ เมลล์รีบอ่ะ” ลางสังหรณ์มันมาลางๆ ไอ้บรรยากาศแบบนี้ ไม่ชอบจริงๆ ผมพยายามหาทางเลี่ยง เดินออกไป แต่พี่กอล์ฟก็จับข้อมือผมไว้ ผมได้แต่ถอนหายใจ.....คงหนีไม่พ้น.....ผมหันตัวกลับไป
“พี่กอล์ฟ มีเรื่องอะไรหรอครับ” ผมพยายามทำเสียงและกริยาให้ห่างเหินที่สุด....พี่กอล์ฟมองหน้าผมนิ่ง
“ไปตรงนู้นกับพี่หน่อยนะ” ตรงนู้นหมายถึง สวนหย่อมเล็กข้างบริษัทที่ค่อนข้างจะอยู่ลับตาคน ผมส่ายหัว
“ตรงนี้ดีแล้วครับ พี่มีเรื่องอะไรครับ”.....ผมคงต้องจบให้เร็ว....ก่อนที่มันจะเกินไปกว่านี้......
“...เอ่อ...” พี่กอล์ฟ มีท่าทางลำบากใจ แต่ก็ยอมปล่อยมือผม ก่อนจะเอ่ยออกมา
“พี่ชอบเมลล์นะ” ไม่ต่างจากที่คิดเท่าไหร่ ผมยิ้ม....
“ผม ชอบนะที่พี่กล้าพอที่จะพูดตรงๆ กับผม.......ผมขอโทษนะครับพี่กอล์ฟ....เมลล์ไม่ได้คิดแบบนั้นกับพี่...เมลล์ ยอมรับครับ ว่าตอนนี้เมลล์ก็ชอบผู้ชายด้วยกัน......แต่ผมกลับชอบพี่แบบนั้นไม่ได้ครับ” ผมบอกพี่กอลืฟตรงๆ มันอาจจะทำให้เค้าผิดหวังในตอนนี้ ...แต่คงดีกว่าปล่อยให้หวังต่อไป....ผมเคยได้ยินมานานแล้วครับ ว่าการให้ความหวัง...มันทำร้ายอีฝ่ายยิ่งกว่าคำปฏิเสธเสียอีก....พี่กอล์ฟ นิ่งไป ก่อนที่จะยิ้มให้
“...มาร์ชใช่ไม๊” ผมตกใจ แต่ก็จางหายไปรวดเร็วก่อนจะพยักหน้า
“ครับ” ไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหก เพราะผมเองก็ไม่รู้ว่าในอนาคตจะเป็นยังไง ผมเลือกที่จะบอกความจริงดีกว่า.... พี่กอล์ฟมองผมนิ่งๆ
“แล้วเมลล์บอกมันรึยัง” ผมส่ายหน้า
“ยังครับ” พี่กอล์ฟเลิกคิ้ว
“ไม่กลัวพี่จะบอกหรือกันท่ารึไง” ผมหัวเราะ
“ผมว่าพี่แมนพอ...ไม่งั้นพี่คงไม่มาบอกรักผมตรงๆ อย่างงี้หรอก”
“หึ หึ...ฉลาดนะเรา” พี่กอล์ฟ ยื่นมือมาขยี้หัวผมเล่น ผมไม่หนี เพราะรู้ดี ว่า...นี่คือพี่ชาย...ผมได้พี่ชายมาคนหนึ่งแน่ๆ เสียงประตูที่เปิดทำให้เราสองคนหันไปมอง พี่มาร์ชหันมาเห็นภาพนั้นพอดี...สายตาพี่เขาที่มองมา...มันทำให้ผมผละออกจาก มือของพี่กอล์ฟ....สายตาเจ็บปวดนั้น...คืออะไร ผมได้แต่มองนิ่งจนเสียงพี่กอล์ฟทำลายความเงียบขึ้น
“ไปไหนวะมาร์ช”
“ไปเยี่ยว ปวดเยี่ยว”
“เออๆ ไปเหอะมึง....ตอนเย็นกรูฝากน้องกรูกลับด้วยนะเว้ย...อย่าพาน้องกรูไปเสียคนเหมือนมึงหล่ะ”
“สาดดด....ด่าแต่กรู....ได้ข่าวว่ามึงอ้ะแชมป์ตีหม้อชิงแชมป์ประเทศไทย สาดดด”
“5555+....กวนตีนะมึง”
“เออๆ กรูไปเยี่ยวก่อน จะราดละ”
“ไปเหอะมึง” ผมฟังคำสนทนาโดยไม่ได้พูดอะไร ภาพแววตานั้นยังติดตา....หลายครั้งที่พี่มาร์ชมีอาการนี้....ทำไม ผมหันไปหาพี่กอล์ฟ

“พี่กอล์ฟ....รู้เรื่องพี่มาร์ชบ้างไม๊อ้ะ”
“ไอ้เมลล์....ถามเรื่องคนที่จะจีบ จากคนที่แกเพิ่งหักอกเนี่ยนะ” -*-
“อ้าว....กฎหมายข้อไหนห้ามอ้ะพี่”
“555+ กวนตีนว่ะ....ไม่บอกเว่ย...ไปหาเอง....แก้เผ็ดที่แกหักอกพี่” -*- อ้าวกรูซวยเลย
“โหยใจร้ายว่ะ...พี่อะไรไม่ช่วยน้อง”
“..555+....เอางี้ยอมเป็นแฟนพี่ซักสี่เดือนดิ แล้วจะบอก”
“พี่ค้าบบ...สี่เดือนก็หมดเวลาฝึกงานพอดี แล้วผมจะเอาเวลาที่ไหนไปจีบเค้าคร้าบบบ”
“55555+ ไม่รู้เว่ย”
“พี่กอล์ฟอ่ะ อย่าแกล้งดิ บอกหน่อย”
“โอเคๆ เอาจริงๆ ใช่ม่ะ” พี่กอล์ฟทำหน้าจริงจัง...ผมรีบเข้าไปใกล้
“ว่าไงพี่”
“เอาจริงนะ...พี่ไม่รู้ว่ะ 555555+” -*-
“พี่กอล์ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ”
“โอ เคๆ ไม่เล่นละ...พี่ไม่รู้จริงๆ ว่ะ พี่ก็เพิ่งรู้จักมันตอนมันมาทำงานนี่แหละ ไม่รู้เรื่องเก่าๆ หรอก มันไม่ค่อยเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง...” พี่กอลืฟ ยักไหล่ เหมือนจะบอกว่ารู้แค่นี้จริงๆ
“ไม่เป็นไรพี่ ขอบคุณนะค้าบบ”
“เออ..ไม่เป็นไรหรอก...ไปรอมันในห้องได้แล้วไป”
“ค้า บบบ..งั้นเมลล์ไปนะค้าบบ” ผมหวัดดีพี่กอล์ฟเร็วๆ ทีนึงแล้ววิ่งมาเคาะห้องพี่มาร์ช เสียงอนุญาตที่ให้เข้าไปได้ดังลอดออกมา ผมเลยเข้าไปนั่งเจี๋ยมเจี้ยมรอข้างใน

“เพ่มาร์ชอย่าลืมที่จะเลี้ยงข้าวเมลล์นะ” ผมรีบทวงสัญญา พี่มาร์ชหัวเราะ
“เออ! รู้แล้ว งกชิบหายคนไรวะ” -*-
“โห ไรอ้ะ....พุดงี้เมลล์เสียใจนะเนี่ย กาซิก กาซิก” พี่มาร์ชยิ่งขำหนัก
“กวน ตีน นั่งรอเฉยๆ ไปลยแก เดี๋ยวชั้นเคลียร์งานแปบ” ผมพยักหน้า ก่อนจะ นั่งเล่นรอพี่มาร์ชไปเรื่อยๆ จนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้.......

ตื่น ขึ้นมาผมก็ทันได้เห็นพี่มาร์ช ยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างในห้อง มืหนึ่งถือนามบัตรสีขาวเหลือบๆ อีกมือกำโทรศัพท์ไว้ แต่สายตาพี่เขากลับเหม่อจ้องไปนอกหน้าต่าง....พร้อมกับเคาะนามบัตรกับกระจก เป็นจังหวะ อย่างคนใช้ความคิด....ผมนั่งมองหน้าพี่เขาอยู่อย่างนั้นไม่ทำเสียงอะไรไป รบกวนสมาธิคนตรงหน้า ...พี่มาร์ชจ้องนามบัตรในมืออีกครั้ง พร้อมกับถอนหายใจ .....สีหน้าที่เหมือนกับเจ็บปวดมันทำให้ผม....ใจหาย.....เจ้าของนามบัตรนั้น คือใคร...ทำไมถึงทำให้พี่มาร์ชมีสีหน้าแบบนั้นได้.......ทำไม ?

..................

ผม มองตามหลังเล็กๆ ที่วิ่งร่าเข้าไปรอไอ้มาร์ชในห้องด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก....เสียใจ.... ใช่ มันก็มีบ้าง สงสัยว่าคนอย่างผมคงเป็นเกย์ไม่รุ่ง หึหึ คำพูดที่ได้ยินยังก้องอยู่ในหู....'ผมว่าพี่แมนพอ' เล่นใช้คำพูดนี้ ใครจะไปกล้าทำอะไร ...เอาวะ อย่างน้อยก้ได้น้องชายน่ารักๆ มาคนนึง คิดอย่างงี้ก็แล้วกัน ผมยิ้มให้ตัวเอง...ก่อนจะค่อยๆ เก็บของบนโต๊ะ เพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน

ผมขับรถไปเรื่อยๆ ไม่รู้สิ ความรู้สึกอยากกลับบ้านมันไม่มี เลยขับเอื่อยๆ ไปเรื่อยๆ พลางมองข้างทาง มองรถ มองคนที่ผ่านไปมา จู่ๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก จนขับรถแทบไม่ได้
" เฮ้อ~~ " ผมถอนหายใจด้วยความเซ็ง วันนี้อะไรๆ ก็ดูไม่เป็นใจสักอย่าง สารภาพรักก็อกหัก จะขับรถเล่นฝนก็ดันตก เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตผมเนี่ย คิดอย่างเซ็งๆ ก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไปในห้างใหญ่ที่อยู่แถวนั้น ไปเดินเล่นเพลินๆ รอฝนหยุดก็แล้วกัน...

ผมเดินดูของไปเรื่อยเปื่อยบนห้าง กำลังเดินเพลินๆ ก็ชนเข้ากับบางสิ่ง
" แว้กกก~~~" เสียงอุทานแปลกปะหลาดทำให้ผมต้องหันไปดู หนังสือหลายเล่มร่วงกระจาย พร้อมกับร่างเล็กๆ นั่งอยู่ท่ามกลางความยุ่งเหยิงนั้น ดวงตาเรียวรีแบบลูกคนจีน เหลือบขึ้นมามองผม จากแววตาที่แสดงความฉุนเฉียวกลับกลายเป็นตกตะลึง ผมได้แต่มองงๆ ก่อนจะบอก
"ขอโทษครับ"
"ม่ะ...ม่ะ...ไม่เป็นไรครับ" เสียงใสๆ นั้นตะกุกตะกัก นี่ผมดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอ ผมได้แต่ขำ ก่อนจะช่วยมือเรียวขาวนั้นเก็บหนังสือที่กระจัดกระจายส่งให้ แล้วช่วยฉุดให้คนที่นั่นแอ้งแม้งอยู่ลุกขึ้นยืน
"ข..ขอบคุณครับ"
"ครับ" ผมยิ้มให้ก่อนจะก้าวออกมา แต่ก็ต้องหันกลับมาเมื่อรับรู้ถึงแรงดึงที่ชายเสื้อ

"ครับ?" หันไปถามด้วยความสงสัยเมื่อคนที่ดึงเหมือนกับทำอะไรไม่ถูก
"เอ่อ...ผมชื่อ...โม่...ลูกโม่ครับ" จู่ๆ คนตรงหน้าก็พูดขึ้นผมก็ยังงงๆ
"ครับ...พี่ชื่อกอล์ฟ"
"พี่ไปกินกาแฟกับผมหน่อยได้ไม๊ครับ" อีกหนึ่งคำพูดที่ชวนให้ตกใจ ผมนิ่ง ร่างเล็กๆ นั้นหน้าเสีย
" ก็...แบบว่า...ฆ่าเวลารอฝนหยุดไงพี่...นะ นะ" ผมยิ่งงงหนัก จู่ๆ ก็ชวนคนแปลกหน้าไปกินกาแฟนี่นะ แต่แปลก...แทนที่จะปฏิเสธผมกลับพยักหน้า คนตรงหน้ายิ้มกว้างอย่างดีใจ ก่อนจะจูงแขนผมให้เดินตามไปที่ร้านกาแฟชื่อดัง....ผมเหลือบมองมือที่จับไว้ แล้วยิ้ม......บางที.....วันนี้มันก็ไม่ได้แย่ไปซะหมด...

TBC...

ตอนที่ 21

........ฝนตก........บรรยากาศข้างนอกมืดสนิท ผมเหลือบมองนาฬิกาที่ผนัง 2 ทุ่มแล้ว .....เหลือบมองไปที่เก้าอี้ข้างหน้า...เด็กน้อยที่มารอผมกลับบ้าน ฟุบหลับลงบนโต๊ะผม....ผมหยิบกระดาษใบเล็กสีขาวขึ้นมามองเป็นครั้งที่เท่า ไหร่ก็ไม่รู้ของวัน....อีกมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ....กดเลขหมาย...ก่อนจะลบมันทิ้ง...แล้วนั่งมองมันอยู่อย่างนั้น....ผมลุก ขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง เหม่อมองออกไปท่ามกลางความมืดและสายฝนกระหน่ำ ของสองสิ่งยังอยู่ในมือ...ผมจะโทรไปดีไหม....แล้วโทรไปเพื่ออะไร? ......ผมโทรไปแล้วหวังอะไร...วันเวลาที่ผ่านมาผมผ่านมันมาได้แล้ว....แม้มัน จะไม่ดีนักแต่ตอนนี้ผมก็ยืนอยู่ได้แล้วไม่ใช่หรือ.....แล้วผมจะโทรไปอีก.... เพื่ออะไร?...หัวใจที่เคยคิดว่าจะแข็งแกร่ง...ตอนนี้มั่นสั่นไหว....น้ำตา ที่คิดว่าแห้งเหือด...ตอนนี้มันกำลังจะไหล....ผมให้พลังมากมายที่จะเก็บกัก มันไว้ข้างใน ไม่ให้มันไหลออกมา....ผม...ต้องการอะไรกันแน่....พี่นะ....ผม.....ยังรักพี่ ...รึเปล่า......

ผมเหลือบไปมองคนที่ฟุบหลับรอผมอยู่.....ภาพไอ้ กอล์ฟที่ยืนลูบหัวน้องเขาซ้อนทับภาพที่พี่นะ เคยทำให้ผม....มันทำให้สับสน...และเจ็บปวดอีกครั้ง...ภาพที่พยายามลืม... ความรู้สึกหลายอย่างที่พยายามเก็บไว้มันประทุขึ้นมาพร้อมๆ กัน จนรับแทบไม่ไหว....ทำไม? คนเราถึงลืมเรื่องราวที่อยากจะลืมไม่ได้....ยื่งอยากลืมเท่าไหร่มันยิ่ง ชัดเจนขึ้นทุกที....ตอนนี้ผมไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าต้องการอะไรกันแน่....มือ ที่ถือโทรศัพท์กดไปที่เบอร์อีกเบอร์ เสียงเพลงรอสาย สนุกสนานเร้าใจ แต่ความรู้สึกผมตอนนี้ มันไม่ใช่เลย...

"ว่าๆๆๆๆ"
"เออ....แก ทำไรอยู่วะ"
"นั่งมองสายฝนพรำ ในอ้อมกอดอุ่นๆ ของผู้ชาย"
"หรอออ จิงดิ"
"ไม่จริง กูตอแหล! นั่งแดกข้าวกะน้ำปลาอยู่เนี่ย ไม่มีไรจะแดก กูเซ็ง"
"555+......" ผมนิ่งไป โทรไปทำไมวะ โทรแล้วก็ไม่รู้จะคุยอะไร...แค่อยากคุยกับใครสักคน...เท่านั้น

"นอยด์หรอมึงเสียงไม่ค่อยดี"
"เปล่านี่ ธรรมดา"
"ธรรมดาป้ามึงดิ หงอยเป็นไก่โดนหวัดแดก สาดดด เป็นไร" -*-
"นี่เสียงกรูบ่งบอกขนาดนั้นเลยหรอ"
"เออ...ปกติมึงต้องกัดกูเลือดสาดละ นี่ยังไม่สักแอะ....หวัดนกแดกชัวร์"
"555+" ผมหัวเราะ แต่ทำไม...มันไม่ได้รู้สึกสนุก

"มาร์ช....กูไม่รู้นะว่ามึงเป็นอะไร แต่บางเรื่อง....ถ้ามึงอยากระบายก็พูดออกมาเหอะ....มันอาจจะดีขึ้นก็ได้" ผมนิ่ง
ไป....

" ถ้า....มึงรักใครสักคน....เมื่อนานมาแล้ว....แต่เค้าไม่ได้รักมึงแบบนั้น มึงเลยยอมตัดใจจากมา.....แล้ววันหนึ่ง...มึงก็ได้รู้ว่าเค้าตามหามึง.... อยากให้มึงติดต่อไป....มึงจะทำไง" ผมตัดสินใจ...ถาม
"ถามกูนะมาร์ช...ถ้า เป็นกู ...กูจะไม่ติดต่อไปว่ะ เพราะกูถือว่า เมื่อเค้าเลือกที่จะไม่รักกรู นั่นหมายถึงเค้ายอมปล่อยมือจากกูแล้ว กูก็จะไม่กลับไปหาคนที่โลเลอีก...ถ้ารักก็รักกรูไปเลย จะไม่รักก็คือไม่รัก...อย่ามาแบบว่า พอเรารักเสือกเล่นตัว พอกรูเริ่มจะตั้งตัวได้ ก็มาทำให้กรูหวั่นไหวกรูไม่ชอบ"
"เหอๆ....มึงนี่หญิงเหล็กเนอะ"
" ไม่อ่ะ...เค้าเรียกกลไกการป้องกันตัวเองต่างหาก....ถ้ากรูกลับไป แล้วจู่ๆ เสือกมาบอกกรูว่าไม่ได้รักกรูแบบนั้นอีก ที่ตามหาเพราะพอดีว่าอยากกระแดะเป็นคนดีขึ้นมา แค่นั้น กรูก็เจ็บดิ...เรื่องไรกรูต้องไปเจ็บด้วย"
"มองโลกในแง่ร้ายไปป่าวมึง"
"ก็ดีกว่า มองโลกในแง่ดี แล้วต้องมานั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่าที่หลังแหละวะ"
"มึงนี่ถึกดีเนอะ"
"นี่คือคำชมหรือคำด่าคะ กรูจะได้ทำตัวถูก สาดดด"

"มึงว่ากูควรกลับไปไม๊"
" กูไม่รู้...กูตอบมึงไม่ได้หรอก....มึงรู้ป้ะ หลายๆ ครั้งที่คนเราเกิดคำถามของความรักขึ้นมา....ก็อยากจะได้คำตอบ แต่พอได้คำตอบแล้ว ก็มานั่งเป็นทุกข์กับคำตอบที่ได้นั้นอีก ทั้งๆที่คำตอบนั้นคือความจริง.... เพราะอะไรรู้ม่ะ.....เพราะ จริงๆ แล้ว มึงอาจจะไม่ได้อยากฟังคำตอบที่เป็นความจริง แต่มึงอ้ะคาดหวังที่จะได้ฟัง คำตอบที่อยากจะได้มากกว่า" ผมนิ่งไปอีกครั้ง ...
"ทำไมวันนี้มึงมีสาระจังวะ"
"อร๊ายยยย ก็ทำยังกะเวลามึงคุยกะกูมึงมีสาระงั้นแหละ สาดดด ไร้สาระยิ่งกว่ากรูอีก แสรดดดด"
"5555+"
" มาร์ช....กูจะไม่บอกนะว่ามึงควรจะทำยังไง แต่กูจะแนะนำแค่ว่า....ให้มึงถามตัวเองให้แน่ ว่ามึงอยากกลับไปรึเปล่า... แล้วที่คนคนนั้นอยากให้กลับไปเนี่ย...เพราะอะไร? ถ้ามึงยังหาคำตอบไม่ได้ ก็วางมันทิ้งไว้ก่อน....แล้วออกมายืนมองห่างๆ รู้ป้ะคนเรามักแก้ปัญหาให้ตัวเองไม่ได้ เพราะมันใกล้ตัวเกินไปไง ใกล้จนเราเห็นมันเป็นปัญหาขนาดใหญ่...ลองก้าวออกมายืนไกลๆ มึงก็จะเห็นเองว่าปัญหาที่มึงมีอ้ะ มันเล็กนิดเดียว เชื่อกู"
"เออๆ ขอบใจนะแก"
"เออๆ ไม่เปงไร ..แต่กูขอไปแดกข้าวแปบนะ หิวสัด! ....มีไรก็โทรมาละกัน"
"เออๆ บาย"
"บาย"

ผม วางสายโทรศัพท์....มองนามบัตรในมืออีกครั้ง.....เพราะอะไร?....พี่เค้าตามหา ผมอีกทำไม? ผม หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้....แล้วถ้ากลับไปผมจะเจ็บอีกครั้งรึเปล่า....ผมถอน หายใจก่อนจะหันไปดูคนที่ฟุบหลับอีกครั้ง...ได้แต่หวัง ว่าไอ้กอล์ฟ คงไม่ทำให้ เด็กร่าเริงแบบนี้...กลายเป็นคนปิดตัวเองอย่างผม....ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง อีกครั้ง....สายฝนท่ามกลางความมืดมิด.....แค่มองมันก็ทำให้เหงา....เหน็บ หนาว...และทรมาน ....

ผมไม่รู้ตัวว่ายืนอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ จนกระทั่งเสียงกวนๆ ของคนที่หลับไปเมื่อกี๊ดังขึ้น
"เพ่มาร์ชชชชช...ทำมิวสิคหรอเพ่...ผมว่าอย่าดีก่าม้างงง" -*- อืม กูว่ามึงกลับไปนอนเหอะไอ้เมลล์ ตื่นปุ๊บปากดีปั๊บ
"ตื่นปุ๊บก้ปากหมาเลยนะมึง" แทนที่จะโกรธ ไอ้เด็กเวรมันหัวเราะกรั๊กๆ อย่างถูกใจ
"แหม...อย่าชมกันตรงๆ งี้ดิพี่ เมลล์เขิลลลล"
"กรูด่าเฟ้ย! แสรดดดดดดด"
" กร๊ากกกกกกก...บ้านเมลล์เรียกสรรเสริญ" 555+ ไอ้เด็กเวร มันทำลายบรรยากาศเหงาๆ ที่ผมมีไปจนหมด ผมกับมันนั่งคุยกันไป ด่ากันไปเรื่อยๆ ผมเหลือบมองไปที่ผนัง จะ 4 ทุ่มแล้ว ฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะซาลง
"เฮ้ยย...ฝนแม่งยังไม่ซาเลยว่ะ ชั้นว่าได้นอนนี่แน่" ผมหันไปบอก ไอ้เมลล์ทำคอยืดคอยาวมองไปที่หน้าต่างก่อนจะยักไหล่
"แล้วไงอ่ะพี่...นอนก็นอน"
"ลูกคุณหนูอย่างมึงเนี่ยนะไอ้เมลล์"
"โหยยย อย่ามาดูผิดค้าบพี่...เห็นอย่างงี้ไอ้เมลล์ นอนกลางดินกินกลางทรายตลอดนะครับ"
"จะบอกว่าติดดินว่างั้น"
"ช่ายยยย นอนกลางดินจากภูเขาไฟในญี่ปุ่น...กินรอบสเตอร์กลางทรายที่ชายหาดมัลดีฟ อ่ะพี่"
"สาดดดด"
"กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"

ระหว่าง ที่ผมนั่งคุยกับมันไปเรื่อยๆ มผก็สังเกตุมันไปด้วย หน้าหวานๆ ผิวที่ขาวเนียนเหมือนไม่ใช่ผิวผู้ชาย ผิวหน้าใสมีเลือดฝาดเหมือนคนสุขภาพดี ตาโตๆ ประกอบไปด้วยแพขนตายาวงอนสวย จนตานั้นดูหวาน สายตาที่ทอดมองผม ดูจริงจังและแฝงความขี้เล่นไว้ภายใน ปากที่อมชมพู พูดแจ้วๆ เรื่องโน้นเรื่องนี้ได้เรื่อยๆ .....ผมยาวที่ปัดเป็นทรงยุ่งๆ จนมันต้องใช้มือเรียวๆ เสยผมตัวเองหลายครั้ง ผมอดใจไม่ไหวเลยถาม
"เมลล์ นี่มึงตัดผมทรงอะไรวะ แม่งทิ่มหน้าทิ่มตาแบบนี้ มึงจะตัดทำไม?" กรูเห็๋นละรำคาญแทน
"โหยพี่...แก่แล้วแก่เลยนะเราน่ะ...นี่ทรงเกาหลีพี่เกาหลี" -*- ไอ้เด็กเปรตด่ากรูซะงั้น
"เกาหลีห่าไรว่ะ ยุ่งซะ"
"โหยลุ๊งงงง เกาหลีมันก็งี้แหละ ยุ่งๆ งงๆ ปิดหน้าปิดตา...ทำให้คนหน้าเชี่ยดูดีได้ในพริบตา ลองดิลุงเผื่อจะดีขึ้น" -*-
"นี่มึงว่ากรูหน้าเชี่ยหรอ"
"เอ๊า~~ ผมไม่ได้พูดนะเพ่ กร๊ากกกก"
" ไอ้เด็กเวร!" ผมด่ามัน แทนที่จะโกรธ มันกลับหัวเราะร่วนอย่างพออกพอใจ ไม่รู้ว่าทำไม ผมนั่งคุยกับคนที่เพิ่งรู้จักได้นานขนาดนี้....อาจเป็นเพราะ มันไม่เคยถามคำถามที่ทำให้อึกอัด...ไม่พยายามเข้ามาในโลก...ที่ผมไม่อยากให้ ใครเข้ามา....หรืออาจจะเป็นเพราะ...แววตาจริงใจ รอยยิ้มกว้างแบบเด็กที่ส่งมาให้..ก็อาจเป็นได้....

นั่งกันไปซัก พัก คนตรงหน้าผมก็เริ่มหาว ตาปรือๆ ผมก็เข้าใจบรรยากาศเย็นๆ ตอนฝนตกมันน่านอนจะตาย ถึงจะหาวแต่พอผมพูดอะไรออกไป มันก็จะหันมาตั้งอกตั้งใจฟัง....เหมือนเด็ก.....ผมให้คำจำกัดความเกี่ยวกับ มัน
"นอนไปก่อนไม๊เมลล์ ยังไงวันนี้คงไม่ได้กลับแล้ว"
"โหยยย....งี้เมลล์ก็อดกินข้าวกะเพ่อ่ะดิ"
"ไอ้งก! เดี๋ยวชั้นเลี้ยงแกวันหลังก็ได้"
"555+ จริงนะๆ"
"เออ...นอนไปก่อนเหอะแก พรุ่งนี้ค่อยกลับ"
"แล้วเมลล์จะไปนอนไหนได้อ่ะพี่"
"เออๆ แปบๆ " ผมเดินไปรื้อหมอนมาโยนให้มันใบหนึ่ง
"ไปนอนห้องServer ป่ะ"
"โหยย ไม่เอา กัวผี"
"แล้วแกจะนอนไหน"
"พี่มาร์ชนอนไหนอ่ะ"
"พี่ว่าจะไม่นอนอ่ะ โต้รุ่ง เดี๋ยวค่อยกลับไปนอนบ้านพรุ่งนี้เช้า...แต่แกดิ พรุ่งนี้ทำงานไม่ใช่หรอ ไปนอนไป๊"
" ม่ะอาวววว...งั้นเมลล์อยู่กะพี่มาร์ชที่นี่แหละ" พูดจบปุ๊บ มันก็เอาหมอนผมไปกอด ฟุบอยู่ที่โต๊ะผมทันที...เอ่อ....กรูยังไม่ได้อนุญาติเลยนะ....แล้วนอนให้ ห้องServer มันสบายกว่าไม่ใช่รึไง....ผมคิด ก่อนจะยิ้ม ช่างมัน อยากลำบากก็ปล่อยมัน…..

TBC.....

ตอนที่ 22

ผมเหลือบตามองคนที่นั่งยิ้มน้อยๆ พิมพ์งานก๊อกแก๊ก อยู่ตรงหน้าด้วยความสุขใจ....ผมไม่รู้หรอกนะพี่ ว่าพี่กำลังมีเรื่องอะไรในใจ แต่ผมจะอยู่ตรงนี้ จะทำให้พี่ยิ้ม....แม้จะเล็กน้อย ผมก็ยังอยากทำให้นะครับ...พี่มาร์ช

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่หลังจากวันที่ผมค้างที่ออฟฟิศกับพี่มาร์ช เราสองคนก็เริ่มที่จะสนิทกันมากขึ้น พูดคุยกันมากขึ้น เล่นหัวกันบ่อยครั้ง....และผมยังคง อาศัยรถพี่มาร์ชมาทำงานเสมอๆ จนพี่เขาต้องถาม
"ไอ้เมลล์....นี่รถมึงซ่อมหรือทำใหม่ทั้งคันว่ะ แม่งเป็นเดือนแระยังไม่เสร็จ" ผมได้แต่อึ้ง พยายามหาทางแถๆ ไปเรื่อยๆ
"เสร็จ ตั้งนานแล้ว"
"แล้วยังมาอาศัยรถกรูเนี่ยนะ"
"แหมๆ พี่ ...ทางเดียวกัน ไปด้วยกันไง...ประหยัดอ้ะ ประหยัด รู้จักม๊ายยย"
"เมิงประหยัดแต่กรูลำบากนะเว่ย ต้องตื่นเช้าตามมึงตลอดเลย"
"เอาน่าๆ ผมก็นอนดึกตามพี่ตลอด ผมไม่เห็นบ่นเลย"
"ได้ข่าวว่ามึงนั่งเล่นเกมส์ แต่กรูทำงาน"
"โหย พี่คิดไรเยอะ เอาน่า เดี๋ยวเมลล์ช่วยออกค่าน้ำมัน น่าๆๆๆ"
"ไม่ต้องพูด..พรุ่งนี้เมิงขับรถตัวเองเลย"
"ม่ะอาววว...ถ้าพี่ให้ผมขับรถไปเองนะ ผมจะฟ้องหัวหน้าว่าพี่เรียก เขาว่า ไอ้เหลี่ยม...กบาลเถิกด้วย!"
"ไอ้เวรรร นี่มึงขู่กรูหรอ"
"ครับพี่!"
"งั้นพรุ่งนี้....มึงรอที่เดิมแล้วกัน สาดดด...กรูแม่งไม่น่าเป็นคนดีเล๊ยยย...ดูไอ้เด็กเวร...แม่ง..." ผมได้แต่ยิ้มร่า...สนที่ไหนค้าบบบ พี่มาร์ชก็เงี๊ยะ บ่นไปงั้นแหละ....แล้วก็ทำให้ทุกที ผมได้แต่ยิ้ม และยังคง อาศัยรถพี่มาร์ชมาทำงานและกลับบ้านทุกครั้ง...

ในขณะที่ผมกำลังอารมณ์ดีหลังจากเพิ่งแยกกับพี่มาร์ชเมื่อกี๊พี่กอล์ฟก็เดินเร็วๆ เข้ามาหาทันที
"เฮ้ย...ไอ้เมลล์ มึงมานี่หน่อย" แหงะ....พอไม่จีบกรู ดูสรรพนามพี่กรูเด๊ะ จิกซะ กรูล่ะหน่ายยย
"ไรเพ่"
"กรูมีเรื่องจะถาม"
"ไรพี่...ทำหน้าเหมือนท้องผูก"
"กรูเขินเว่ย ไอ้น้องเวร"
"อ่ะๆ ..ไม่เล่นๆ ตกลงเป็นไร"
"เอ่อ....คือ...เอ่ออ" อะไรของพี่วะ อ้ำอึ้งกรูจะรู้ไม๊วันนี้ ทำท่าเหมือนจะสารภาพรักกรูไปได้ เฮ้ยยย...หรือว่าพี่แกยังไม่ตัดใจ ...โอ้ววววเกิดเป็นคนหล่อ อย่างเมลล์ทำใจลำบากจริงๆ กร๊ากกกกกระหว่างที่ผมพยายามหาคำปฏิเสธเจ๋งๆ อีกรอบ พี่กอล์ฟก็ถามขึ้น
"เวลาผู้ชายเค้า..อ๊ะๆ กันอ่ะ ทำไงบ้างวะ" -*-

"อ๊ะๆ..อะไรวะ.....ทำไมทำหน้างั้นอ้ะพี่กอล์ฟ........เฮ้ย!!!!....อย่าบอกนะว่า.............อร๊ากกกกกกกกกกกกก พี่กอล์ฟ ไอ้บ้า...มาถามไรผมล่ะ ใครมันจะไปรู้เล่า กับผู้หญิงยังไม่เคยเลย บ้าป่าว อุ๊บ!" ผมรีบตะครุบปากตัวเองทันที กูหลุดอะไรออกไป พี่กอล์ฟ หันมามองผมตาโต...ไอ้นี่ไม่เท่าไหร่ครับ แต่..
"โครม!!!" เสียงนี่สิครับดึงดูความสนใจผมได้มากกว่า หันไปก็เห็นพี่มาร์ช ล้มหน้าทิ่มอยู่ข้างหลัง หน้าตาเหมือนกลั้นหัวเราะสุดฤทธิ์
"อ่ะ...เอ่อ...ขะ..ขะ หึ หึ ขอโทษที่รบกวน...กรูไปก่อนนะ" พี่แกพูดไปหัวเราะไปครับ พี่กอล์ฟรีบดึงไอ้พี่มาร์ชไว้
"จะไปไหน..."
"กรูจะไปชงกาแฟ๊" เสียงสูงโครตๆ ครับ -*- แหลชัวร์
"ฟายเหอะ...จากห้องมึงไปแคนทีนกับมานี่น่ะ คนละทางเลย อย่าแหล"
"ช่าย..เฮีย มาทำไรนี่" ผมรีบสำทับ พี่มาร์ชทำหน้าตาตลกๆ
"กรูนึกว่ากรูจะได้ดูหนังสด กรูเลยยืนฟัง...แม่งไม่น่าหลุดขำตอนที่มึงบอกว่าไม่เคยเลยว่ะ ไม่งั้นกรูคงได้ฮากว่านี้" -*-
"อะไรอ่ะ ไม่เคยแล้วผิดตรงไหน ห๊าาาา"

"555555555555555+" คราวนี้ไอ้พี่ผมสองคนมันรุมขำผมครับ
"ไม่ผิดว่ะ แต่อ่อน!" อิพี่กอล์ฟ กรูคิดถุกละ ที่ไม่ตกลงปลงใจกะเมิงง
"ไม่ใช่อ่อนธรรมดา โครตอ่อนอ้ะ" -*- นี่ก็เอาอีกคน
"โว่ย เซ็ง...ไม่พูดด้วยละ..เออ แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายไป ผมจะบอกป๋าเหลี่ยมว่าพวกพี่นินทาอะไรไว้บ้าง!"
"โหไอ้เมลล์...ไอ้เด้กเปรต...นี่ขู่หรอวะ" ผมหันไปแลบลิ้นใส่ ได้ยินเสียงหัวเราะ ดังไล่หลังมา....แมร่ง กรูเสียเซลฟ์!

ไอ้เมลล์ต้องอยู่อย่างหวาดผวา กลัวความลับจะเปิดเผยตั้งหลายวันครับ...จนแน่ใจว่าไม่มีใครแพร่งพรายเรื่องลับของผมออกไป ผมถึงกล้าออกไปเสนอหน้าได้...ผมกับพี่มาร์ชสนิทกันมากขึ้น มากจนหลายคนเริ่มแซว...ผมก็ขำๆ ไป แซวกลับบ้าง ลัลลาไปเรื่อย...แต่พี่มมาร์ชไม่ใช่..ทุกครั้งที่มีเสียงแซวพี่เขาจะไม่ชอบใจ...ผมรู้ว่าไม่ใช่เพราะโกรธที่เป็นข่าว....แต่โกรธเพราะอะไรผมก็ยังไม่แน่ใจนัก...ตกลงแล้ว วันไหนผมจะได้รู้เกี่ยวกับพี่บ้างสักที....

ผมล้มตัวลงบนที่นอน ครุ่นคิดถึงเรื่องราวหลายๆ อย่าง ....นับวันผมก็ยิ่งไม่เข้าใจพี่มาร์ชมากขึ้นทุกที ทุกคนอาจจะไม่สังเกตุ แต่ผมไม่ใช่...พี่มาร์ชเหมือนจะสนิทกับทุกคน คุยกับทุกคน...แต่ไม่เคยเปิดใจกับใครเลย...ไม่มีใครที่ก้าวผ่านบางอย่างที่พี่มาร์ชใช้ปิดบังสิ่งที่อยู่ในใจไว้ได้ ....บางครั้งหลายเหตุการณ์ที่เกิดรอบตัว...มันจะทำให้ดวงตานั้นเศร้าหมอง..ผมอยากรู้ว่าเพราะอะไร....แต่ก็กลัวเกินกว่าจะถาม....กลัวว่าคำถามบางคำมันจะทำให้พี่เขา...แตกสลาย...บางสิ่งที่เคยผ่านมาคงทำให้เขาเจ็บ....นามบัตรสีขาวที่เขาจะหยิบมาดูหลายๆครั้ง...แต่ไม่เคยสักครั้งที่จะโทรไป....คนคนนนั้นคงสำคัญ....คุณคือใครครับ...คุณ โศธนะ?

** [โส-ทะ-นะ] (สก. โศธฺน) น. การชำระ, การทำให้หมดจด, การทำให้สะอาด; การชำระสะสาง.

~หนึ่งลมหายใจ..ที่เธอใช้เพื่อคิดถึงกัน...ในเวลาสั้นๆ ก็คงไม่นานแล้วเธออาจลืมฉันไป แต่ลมหายใจของฉันนั้นยังไม่เคยมีใคร....ได้โปรดรู้ไว้สักนิด ว่ามีคนใช้ทั้งชีวิตเพื่อคิดถึงเธอ~

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ผมเอื้อมมือไปกดรับอย่างเกียจคร้าน
"ว่าๆๆๆๆ" -*- นี่กรูติดมาจากอิเจ้แล้วนะเนี่ย...ไม่น่าคุยกะมันเยอะเล๊ยย
"ไอ้เชี่ยเมลล์!!!" แว้กกก แก้วหูกรูจะแตก ...ใครวะ ผมรีบเอามือถือออกจากหูมาดูว่าใครโทรมา
"อ้าว ไอ้เอก....อยู่ดีๆ มาด่ากรูนะ เป็นเชี่ยรายยย"
"นี่มึงยังไม่รู้ตัวอีกหรอไอ้เมลล์...แม่งฝึกงานเดือนหนึ่งลชะ มึงไม่เคยติดต่อกรูเลยนะสาดด"
"อ้าวหรอ....กรูยุ่ง"
"ยุ่งเชี่ยไร...ไอ้ปอ มันบอกว่าวันๆ มึงเดินแรดไปทั่วแผนก" -*- อ้าวไอ้ปอ เผากรูซะงั้น ไอ้ปอที่พูดถึงเนี่ยเป็นเพื่อนที่มหาลัยเดียวกันครับแต่คนละคณะ เรารู้จักกันตอนที่ไปออกค่ายอาสากันครับ เธอเป็นคนพาผมมาฝึกงานที่นี่เอง เนื่องจากเธอไม่มีเพื่อน และเธอมีตรรกะแปลกๆ ว่า ที่ไหนทำเกียวกับเว็บไซต์ ที่นั่นต้องมีผู้ชายเยอะ! เธอจึงพยายามใช้ผมเป็นสะพานเดินมาเยี่ยมเยียนผมที่แผนกเสมอๆ จนปัจจุบันกำลังดูกันไปดุกันมา มี Something wrong กับพี่แชมป์ซะแล้ว

"โหยย มึงไปเชื่อไรกะไอ้ปอ...มันโม้"
"มึงนั่นแหละโม้...กูไม่เชื่อมึง"
"สาดดด เมิงเพื่อนกรูนะ"
"นี่มึงยังคิดว่ากรูเป็นเพื่อนอีกหรอไอ้เมลล์...เพื่อนเชี่ยไรไม่ติดต่อมาเลย สาดดด ต้องรอกรูโทรหาตลอด"
"เอ๊าาา...มึงรู้ว่ากรูไม่โทรไปก็โทรมาหากูดิ...จะมาบ่นกูเพื่อออ?"
"เออ! กูผิดเอง สาดดด เถียงกับมึงไม่เคยชนะเลยจริงๆ"
"กร๊ากกกกก"
"เออๆ แล้วเป็นไงบ้างมึงฝึกงาน" โอ้ เพื่อนเลิฟกรู ยังห่วงกรูเหมือนเดิม
"ก็ไม่มีอะไรว่ะ เรื่อยๆ งานก็ไม่ได้มากมายอะไร สบายๆ ว่ะ พี่ๆเขาก็โอ"
"อืม...ก็ไม่อะไรลำบากใช่ไม๊"
"ไม่มีหรอกว่ะ...ชิวๆ"
"แล้วมึงอ่ะ เป็นไงบ้าง"
"ก็เรื่อยๆ เหมือนกันว่ะ ที่นี่แม่งไม่ค่อยสนุก พี่เขาค่อนข้างซีเรียส รู้งี้กรูไปฝึกกะมึงดีกว่า"
"555+ สมน้ำหน้ากรูชวนเสือกเล่นตัว"
"ก็กรูอยากให้มึงดูแลตัวเองได้...ในอนาคตจะได้ไม่ลำบาก ขืนกรูไปฝึกกับมึง มึงก็มางอแงใส่กรู แล้วกรูก็ต้องยอมมึงอีกทุกที"
"อะไร?...กูไม่ได้งี่เง่าขนาดนั้นซะหน่อย สาดด"
"หรออออ"
"5555+"

"เออ....เมลล์ แล้วเรื่องพี่คนนั้นล่ะ ไม่เห็นพูดถึงนะมึง"
"พี่ไหนวะ"
"ก็ที่มึงชอบไง ไอ้สมองถั่ว" -*-
"ด่ากรูซะงั้น....ก็ไม่มีอะไรว่ะ ไม่ไปถึงไหนเลยด้วย กรูก็ไม่กล้าทำไรเยอะ"
"นี่มึงคิดดีแล้วแน่นะ"
"มึงรู้ป้ะ มีคนถามคำถามนี้กะกู2คนละ มีมึงกะพี่ที่กูนับถืออีกคนหนึ่ง....กูดูไม่น่าเขื่อถือขนาดนั้นเลยหรอวะ"
"มันก็ไม่ใช่หรอกเมลล์ ....แต่แบบว่า ก็แค่อยากแน่ใจประมาณนั้น"
"เอาเป็นว่า...กูไม่เคยแน่ใตจอะไรเท่านี้มาก่อนในชีวิตกูแหละมึง"
"อืม...ก็แล้วแต่มึงนะ....ยังไงมึงก็มีกูนะเว่ย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกูจะช่วยมึงเองนะ" โห TwT ซึ้งสัด! เพื่อนกรู
"ขอบใจว่ะมึง...ซึ้งสัดอ่ะ!"
"เออๆ ไปนอนเหอะมึง พรุ่งนี้ทำงานไม่ใช่หรอ"
"เออๆ บะบายๆๆ"
"เฮ้ย เกือบลืม...วันเสาร์พวกไอ้อาร์ทนัดแดกเหล้านะมึง"
"เออ เสาร์นี้หรอ"
"ใช่...จะไปรึเปล่า"
"ไปดิๆ ไม่ได้แดกเหล้ากันนานละ ไว้เจอกันนะเว้ย"
"เออๆ แล้วเจอกัน"

ผมวางสายจากไอ้เอก ก่อนจะนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย....แล้วหลับไปในที่สุด

ตอนที่ 23

เวลายังคงเดินไป ผมกับพี่มาร์ช ยังไม่มีอะไรก้าวหน้าจนบางผมก็เริ่มสงสัยในตัวเอง....กรูใจเย็นไปรึเปล่า....
เราอาจจะสนิทกันมากขึ้น แต่ผมก็ยังไม่เคยสามารถข้ามผ่านเส้นบางๆ ที่พี่มาร์ชใช้ป้องกันตัวเองจากคนอื่นอยู่ดี...จะต้องทำยังไง...หรือใช้ความพยายามแค่ไหนนะ...ถึงจะข้ามไปได้สักที...ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรไปหาผู้ช่วยอีกครั้ง

"ว่าๆๆๆ"
"เจ้เจ้จจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจ"
"อารายยยยยยย"
"เมลล์กลุ้มอ้ะ"
"เรื่องอะไรอีกล่ะมึง"
"ก็เรื่องเดิมแหละเจ้"
"เหอๆๆๆ...เรื่องรุ่นพี่แกอ่ะนะ?"
"ช่ายเจ้"
"คราวนี้เรื่องไรอีกอ่ะ"
"ไม่รู้ดิเจ้...เมลล์รู้สึกว่า ทำไมเมลล์กะพี่เค้าไม่มีอะไรก้าวหน้าเลยอ่ะ"
"แล้วทำไมมึงไม่ทำให้มันก้าวหน้าล่ะ"
"เจ้....เมลล์พยายามนะ แต่พอถึงจุดจุดหนึ่ง...พี่เค้าก็จะมีกำแพงอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที เมลล์ไม่เคยข้ามมันไปได้สักที"
"..ท้อ...หรอ" ผมนิ่งไป
"ไม่นะเจ้....เมลล์ไม่ได้ท้อ เมลล์.....แค่รู้สึกว่า พี่เขา ปิดน่ะ ปิดตัวเอง ต่อให้เมลล์พยายามเท่าไหร่พี่เค้าก็ไม่ยอมให้เมลล์เข้าไป"
"แกท้อรึเปล่า" -*- กรูบอกไปแล้วไงอิเจ้ว่ากรูไม่ท้อ หูตึงแระเจ้กรู
"ไม่อ่ะเจ้....ไม่ท้อ"
"แกไม่ท้อ จริงๆ หรอ"
"อารายของเจ้...ถามซ้ำๆ อยู่นั่นอ่ะ คลื่นม่ะดีหรอ"
"...เมลล์....ชั้นถามแกแค่สามครั้ง แกก็เหวี่ยงละ....แล้วกับพี่คนนั้นของแก ...แกต้องใช้ความพยายามอีกเยอะ แกจะ
ทนได้หรอเมลล?" ผมนิ่ง
"เจ้...จะบอกอะไรเมลล์"

"...เมลล์ เมื่อแกรู้แล้วว่าเค้าปิดตัวเอง...นั่นแปลว่าคนคนนั้น ยังไม่พร้อมให้แกเข้าไป....แกต้องใช้คความอดทน และ
ความพยายามมากขึ้นกว่าเดิม...จากที่ชั้นฟังแกปรึกษามาตลอด ฉันว่าพี่คนนี้ เค้าต้องมีอะไรบางอย่างที่มันทำให้กลัว จนปิดตัวเอง...แกต้องอดทนและพยายามทำให้เค้ารู้ว่าแกจะไม่มีวันทำให้เกิดแผล ใดๆ ขึ้นอีก....มันต้องใช้ความพยายามอย่างมาก และแกอาจจะต้องอดทนอยู่เรื่อยไป แกจะทนไหวไหมเมลล์....แกพร้อมที่จะทนหรือยังเมลล์?"

"เจ้....เมลล์..."
"เฮ้อ....ไอ้เด็กน้อยของเจ้...รู้ไว้นะ...เจ้ว่าตอนนี้แก ถามตัวเองว่าแกพร้อมจะทนหรือยัง...แล้วเมื่อแกพร้อมที่จะทน....แกก็พร้อมที่จะบอก....สิ่งที่แกรู้สึกเช่นกัน..."

"มัน....ถึงเวลาแล้วหรอเจ้"
"เจ้มาคิดๆ ดูแล้วอ่ะนะ ....ถ้าแกยังคงเป็นน้องเค้าแบบนี้ตลอด....แกก็ยังเป็นแค่น้อง เพราะเค้าไม่พยายามจะผูกพันกับแก...แกเข้าใจม่ะ ถ้าเป็นคู่อื่นๆ ฉันคิดว่าป่านนี้อีกฝ่ายคงหวั่นไหวไปแล้ว แกเล่นไป นัวเนียอยู่ใกล้ขนาดนั้น แต่นี่ไม่!...แปลว่าเค้าไม่พยายามให้ตัวเอง ผุกพันกับใคร...ดังนั้น ตอนนี้ถ้าแกพร้อมจะรับผลที่จะตามมา....ชั้นอยากให้แกบอกว่ะ ...ว่าแกรู้สึกยังไง"

"จะดีหรอเจ้"

"ดีหรือไม่ดี ไม่รู้แหละเมลล์ ถามจริงเหอะ แกเหลือเวลาฝึกงานอีกกี่เดือน.... 2 เดือนมันไม่ได้นานเลยนะเว่ย เวลาผ่านไปเร็วจะตาย เนี่ย แค่ 23 ตอนก็ 2 เดือนแระเห็นม่ะ ไวเหมือนโกหก" -*- นอกเรื่องละเจ้กรู
"เมลล์ ขอถามตัวเองก่อนนะเจ้...ว่าเมลล์จะทนได้หรือเปล่า"
"อืมม...มันเป็นสิทธิ์ของแกอยู่แล้ว ...แต่เออ! อิเมลล ์ กรูว่าจะถามนานละ ลืม...ตกลงอิพี่ที่แกชอบนี่มันชื่อไรวะ สงสัยมานานละ แกไม่เคยบอกชั้นเลยนะเว่ยย"
"อ้าว! นี่เมลล์ม่ะเคยบอกเจ้เลยหรอ"
"ก็ไม่เคยอ่ะดิ "
"พี่เขาชื่อ มาร์ช อ่ะเจ้"
"หรอ..ชื่อเหมือนเพื่อนเจ้เลยว่ะ...เพื่อนในเนตนี่แหละเป็นเกย์...มันทำงานอยู่ที่ XXX อ่ะ"
"ห๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา"
"อะไรของมึงอิเมลล์ หูกรูจะแตก!!!"
"เจ้!! เจ้รู้ป่าวว่าเมลล์อ่ะฝึกงานที่ XXX นั่นแหละ"
"เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย จิงดิ!!!"

"โลกโครตกลมอ่ะ! "
"เฮ้ยเดี๋ยวก่อนอิเมลล์ บริษัทเมิงอาจจะมีหลายมาร์ช...อย่าเพิ่งเพ้อ"
"ไม่อ่ะเจ้ มีอยู่มาร์ชเดียวนั่นหล่ะ ..เอางี้ เจ้มีเบอร์พี่เขาป้ะล่ะ เอามาเทียบกะที่เมลล์มีจะได้รู้ว่าใช่หรือม่ะใช่"
"จัดมาๆๆๆ"
"นี่นะ 082"
"7127"
"000"
"อร๊ายยยยยยยย/เอ้ยยยยยยยยยยยยยย" -*- แล้วเราจะร้องพร้อมกันทำไมวะ?

"เฮ้อ!" -*- อ้าวถอนหายใจทำไมอ่ะ มันน่าดีใจจะตายเจ้จะได้ช่วยเมลล์ง่ายขึ้นม่ะใช่รึไง? งงนะเนี่ย
"ถอนหายใจทำไมเจ้"
"ชั้นว่างานนี้แกลำบากแล้วว่ะ"
"ทำไมอ่ะเจ้"
"จากที่ชั้นได้รู้จักมันน่ะเว่ย....ตอนนีอิมาร์ชมันมีบางอย่างที่รบกวนจิตใจ คงเป็นคนที่ทำให้มันปิดตัวเองนั่นล่ะ"
"แล้วไงต่อเจ้?" เจ้ของผมนิ่งไป.....

"เรื่องบางอย่างมันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะพูดถ้าเจ้าของเรื่องไม่เต็มใจ เข้าใจไหมเมลล์" เจ้ผมยังนิ่งเหมือนคนคิดอะไรอยู่

"...เจ้"

"เมลล์ ...เจ้บอกอะไรแกไม่ได้มาก และไม่มั่นใจด้วยว่าจะช่วยแกได้มากแค่ไหน....แต่แกฟังที่ชั้นบอกดีๆ นะ ...อิมาร์ช มันเป็นคนที่ ต้องการความรักว่ะ...มันอยากมีรัก แต่มันดันกลัว...กลัวจนไม่กล้าเปิดใจ...กลัวที่จะเจ็บ...อธิบายยังไงดีวะ.....อืมมม....มันคงเหมือนเด็กอ่ะ แก ...เด็กที่ไปเห็นเซนต์เบอร์นาร์ดนอนอยู่ ทั้งๆ ที่อยากจะเข้าไปจับขนนิ่มๆ อยากจะไปเล่นด้วย แต่ก็ยังกลัว กลัวกับรูปร่างที่ใหญ่โตของมัน... แกเข้าใจม่ะ"

"...เข้าใจเจ้....แล้วเจ้คิดว่าเมลล์ ควรจะทำยังไง?"

"ก็อย่างที่บอกแหละ...ต้องอดทน และพยายาม...แต่แบบว่า งานนี้อาจจะต้องเพิ่มเข้าไปอีก 2 เท่าอ่ะ"
"คับเจ้...เมลล์จะอดทน" ผมบอกเจ้ และบอกตัวเองด้วย
"น้องกรู รักใครไม่รัก...เสือกมารักอิมาร์ช....เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะเว่ย เดี๋ยวกรูแนะนำคนใหม่ให้เอาม่ะ มึง เนี่ยเพื่อนกรู หล่อล่ำเพียบ" -*- แหงะ
"เมลล์ม่ะได้ชอบผู้ชายคนอื่นนนนนนน เมลล์จะเอาคนนี้คนเดียวววว"
"แต่เพื่อนกรู รวยด้วยนะมึง"
"ไม่เอาาาาาาาาาาาาาาาา"
"5555+ ไม่เอาก็ไม่เอา...แต่งานไม่หมูว่ะ บอกตรงๆ "
"ไม่คิดจะให้กำลังใจกันหรอเจ้"
"เอาน่าๆ เดี๋ยวกรูโทรไปบิ้วให้อีกที ตอนนี้กรูต้องไปวางแผนก่อการรัก V.3 ละ พรุ่งนี้ต้องไปแดกเหล้าอีก คิวเยอะสัด! ไม่ไหวจะเคลียร์"
"เหมือนเมลล์เลยว่ะเจ้...พรุ่งนี้เมลล์ก็จะไปกินเหล้ากะเพื่อน"
"หรอ...อืม...เอ้ยยยย!! กรูคิดอะไรเจ๋งๆ ออกละ"

"อะไรเจ้.."
"ชวนอิมาร์ชไปกะแกด้วยดิ"
"ห๊าา ชวนไปทำไม"
"น่าๆ เมิงได้ประโยชน์ 2 ต่อเลยนะเมิงง" อิเจ้มันทำเสียงแบบตื่นเต้น จนผมตื่นเต้นตามไปด้วยแล้วครับ
"ยังไง?"
"ต่อแรก...เมิงก็เอาไปเปิดตัวให้เพื่อนเมิงรู้กัน ว่าเมิงเปงเกย์ ดูว่าเพื่อนเมิงจะรับได้รึเปล่า...เป็นการแสดงตนขั้นต้น และสแกนเพื่อนด้วยไงมึง"
"เออว่ะเจ้ เจ๋งดี"
"ต่อที่สองนะเว้ย...แกก็จะได้บอกเป้นทางอ้อมว่าจริงๆ แล้วแกคิดอะไรกะมัน เห็งม่ะเจ๋งจะตาย"
"อร๊ากกกกกกกกกก เมลล์รักเจ้"
"หุหุ แน่นอนกรูน่ารัก ใครๆ ก้อรักกรู กร๊ากกกก" -*-
"แต่แกต้องทำแบบนี้นะ .................." เจ้แกเล่าแผนคร่าวๆ ให้ผมฟัง โหยยเจ๋งเว่ยยย
"จัดไปเจ้!!"
"ดีๆๆ เสร็จแล้วรายงานผลด้วยนะแก"
"ครับท่าน!"
"ดีมากกก กรูไปนอนละ ง่วง"
"บายเจ้"
"เออ บาย...อ่ะ ลืมบอกไปอย่างหนึ่ง"
"อะไรเจ้" อารายหว่าา