εїзชะนีน้อยεїз™ : ชะนีไทย ใจกล้า หน้าด้าน แต่สวย!!!

ตอนที่ 17

 

 ผมกลับมานั่งที่โต๊ะตัวเอง นั่งมองงานที่ยังค้างอยู่ที่หน้าจอ แต่ในหัว กลับคิดไปถึงเรื่องเมื่อเช้า ภาพไอ้กอล์ฟที่ยืนมองเด็กฝึกงานนั้น มันทำให้ผมตัดสินใจที่จะถาม เพื่อที่จะได้เตือน ในบางสิ่ง ...ทันทีที่มันลากผมออกมาจากน้อง ผมก็ถาม
"กอล์ฟ...มึงชอบน้องเค้าหรอ" ไอ้กอล์ฟทำท่าตกใจ

"เฮ้ยย...บ้าเหรอ กรูไม่ใช่เกย์นะเว้ย"

"เออ...กรูก็ไม่ได้ว่ามึงเป็นเกย์....กูแค่ถาม...แล้วก็อยากจะเตือนอะไรสักอย่าง" มันหันมามองหน้าผม แต่ผมกลับไม่มองหน้ามัน ผมมองไปข้างหน้า...มองหาคนคนหนึ่ง ที่ยังคง....ไม่เคยหายไป...

"เตือนอะไรวะ"

"ถ้ามึงไม่ได้ชอบ...ก็อย่าไปทำดี...อย่าให้ความหวัง...อย่าใกล้ชิดจนเกินไป...เพราะมึงรู้ไม๊ถ้ามึงใกล้ชิด จนน้องเค้าขาดมึงไม่ได้....แล้วมารู้ทีหลังว่ามึงทำไปเพราะมึงเป็นคนดี....คนที่เจ็บที่สุดคือน้องเค้า...อย่าทำร้ายคนอื่น ด้วยความเป็นคนดีของมึง" ผมบอกไปเรียบๆ สายตายังคงมองไปข้างหน้า...กอล์ฟยืนเงียบ เราต่างไม่พูดอะไร จนกระทั่งน้องเดินออกมา

 

 

  ระหว่างที่ทานอาหารผมกับไอ้กอล์ฟยังคงไม่คุยกัน ไม่ได้โกรธ แต่ผมคิดว่าไอ้กอล์ฟมันคงต้องการทบทวนความรู้สึกตัวเอง ผมรู้ว่าน้องคงอึดอัด เห็นมองผมกับไอ้กอล์ฟไปมา แต่ก็ไม่ถามอะไร ตาโตๆ หลุบต่ำลงมองจานข้าวตัวเอง จนกระทั่งอิ่ม ผมเดินเข้าเซเว่นเพื่อซื้อของ น้องเค้าก็ตามมาด้วย ผมได้แต่ยืนขำ เมื่อเจ้าตัวยืนถอนหายใจเฮือกๆ แต่มือยังหยิบขนมที่ชอบจนเต็มอ้อมแขน ตกลงนี่เมิงเครียดแน่หรอ?

 

  จนออกมาจากร้านก็เหมือนว่าน้องเค้าจะทนไม่ไหว มือขาวๆ ดึงชายเสื้อผม พลางถามว่าผมโกรธอะไร ดูน่าสงสาร เหมือนลูกหมาตัวเล็กๆ ที่โดนดุ หน้าจ๋อยๆ ตาโตๆ ที่ดูหงอยจนผมต้องยิ้มให้แล้วบอกว่าไม่เป็นไร ก็พอจะทำให้แววตานั้นสดใสขึ้นมาได้...แล้วน้องก็สามารถทำให้ผมขำได้อีกครั้งเมื่อมันห่วงแค่จะไม่มีรถกลับบ้าน มีการทำหน้าป่องๆใส่ เมื่อผมไปว่ามัน ...จะพูดยังไงดี....มันน่าเอ็นดูจนเผลอเอามือขยี้หัวยุ่งๆนั่นโดยไม่รู้ตัว...ดูเหมือนเจ้าตัวจะชอบเพราะหันมายิ้มกว้างให้ผมตาเป็นประกายเหมือนเด็กได้ของถูกใจ....

 

 ผมบอกลาเมื่อเดินมาถึงออฟฟิศ แล้วเดินกลับมาที่ห้อง ผมนั่งคิดกับตัวเองสักพักก็เริ่มลงมือทำงาน วันนี้งานไม่นยุ่งเท่าไหร่ ผมเลยออนเอ็มทิ้งไว้ แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นเพื่อนผมที่ออนอยู่แต่ไม่ทักมา ปกติแล้ว คุณเธอเวลาเห็นผมออนต้องกรี๊ดกร๊าดมาแล้ว วันนี้นิ่งๆ สร้างความแปลกใจให้ผม ผมเลยทักไป

MaRcHmEllO Says : วันนี้เงียบเชียวนะแก

So Hot!!!! Says : อร๊ายยย คนเราก็ต้องเล่นตัวบ้าง อะไรบ้าง กรูไม่ทัก เห็นม่ะ เมิงก็ต้องทักมา ดูเป็นสาวมีค่า กร๊ากกกกก

MaRcHmEllO Says : หรอออออออออออ

So Hot!!!! Says : เอออออออออออออออออออ

MaRcHmEllO Says : ทำไรอยู่วะ

So Hot!!!! Says : ซักผ้ามั้ง ก็เห็นอยู่ว่าคุยกะเมิง สาดดดด

MaRcHmEllO Says : เออ กูผิดเอง กรูขอโทษ สาดดดด

So Hot!!!! Says : กร๊ากกกกกก

MaRcHmEllO Says : แต่รู้สึกมึงจะเปลี่ยนชื่อบ่อยนะ เปลี่ยนมากกรูสับสนนะเมิง......

เงียบไปนาน...จนผมต้องพิมพ์ไปอีกรอบ

MaRcHmEllO Says : เฮ้ยย หลับหรอ

So Hot!!!! Says : อร๊ายยยยยยยยยย ใจเย็นสิ! เมิงต้องเข้าใจนะเว่ย ว่ากรูเนี่ย เป็นสาวSo Hot ยิ่งก่าวันเดอร์เกิลล์ ผู้ชายตอมกันให้เพียบ ช้าบ้างอะไรบ้างก็รอหน่อยสิยะ สาดดดดดด

MaRcHmEllO Says : ผู้ชายหรือแมงวัน เอาให้แน่

So Hot!!!! Says : เมิงก็เหมือนกัน ปากหรือตูดเอาให้แน่ สาดดดดดดด ว่าแต่เมิงถามไรนะ

MaRcHmEllO Says : กูบอกว่าเปลี่ยนชื่อบ่อยกรูสับสนนะ

So Hot!!!! Says : ก็ช่างเมิงสิ เมิงสับสนก็เรื่องของเมิงงง ผู้ชายกรูไม่สับสนก็โอเค! กร๊ากกกกก

MaRcHmEllO Says : -*- กรูแม่งไม่น่าหลงผิดคุยกะเมิงเล๊ยยยยย

So Hot!!!! Says : คิดได้ก็ช้าไปแล้วล่ะ กร๊ากกกกกกกก

MaRcHmEllO Says : คุยกะใครเยอะแยะวะ พิมพ์ช้าสัด

So Hot!!!! Says : โทษนะคะ พอดีกรูไม่ได้เป็นเสมียน เรียนพิมพืดีดค่ะ กรูจิ้มดูดเอา ไม่เหมือนพวกเมิงนี่ รัวกันมาจนกรูตอบแม่งไม่ทัน สาดดดดด

MaRcHmEllO Says : อ่อนว่ะ กร๊ากกกก

So Hot!!!! Says : คร่าาาา ก็อ่อนเหมือนปัญญาเมิงนั่นแหละ ค่าาาา

MaRcHmEllO Says : 555+ ตกลงทำไรอยู่วะ

So Hot!!!! Says : ทำตัวเป็นศิราณีรับปรึกษาปัญหาหัวใจ

MaRcHmEllO Says : หน้าอย่างเมิงเนี่ยนะ

So Hot!!!! Says : -*- ค่ะ หน้าอย่างกรูเนี่ยแหละสาดดดด

MaRcHmEllO Says : เรื่องตัวเองยังเอาไม่รอดเลยเมิง กร๊ากกกกก

So Hot!!!! Says : สาดดดดด รอดแล้วมั่งเหอะ ได้ข่าวว่ากรูมีว่าที่สามีเป็นของตัวเองแล้ว ไม่เหมือนคนบางคน กร๊ากกกกกกกกกกกกก ได้ข่าวว่าโสดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

MaRcHmEllO Says : -*- ตอกย้ำกรูอีก

So Hot!!!! Says : กร๊ากกกกก

 

ผมก็นั่งคุยบ้างทำงานไปเรื่อยๆ ก็เพลินๆ ครับๆ ไม่ง่วงดี จนเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ครับ รู้ตัวอีกทีก้มีเสียงเคาะประตู
"เออ เข้ามาเลย" หัวยุ่งๆ ของไอ้เมลล์ก็โผล่เข้ามา
"พี่มาร์ชกลับบ้านกานนน เมลล์เลิกงานละ เร็วววววววววววววววววววววววว" นี่มึงมาอาศัยกรู เมิงยังเร่งกรูอีกนะ -*- ว่าแต่เริ่มเมื่อยๆ แล้วเหมือนกัน
"เออ..รอแปบ เดี๋ยวเคลียร์ตรงนี้แปบ" ผมลองรันโปรแกรมที่เขียนอีกรอบ จนมันใช้ได้ แล้วหันไปลาเพื่อนที่พิมพ์รัวคำด่ามาเป็นชุด เนื่องจากไม่มีใครออนคุยกะมันแล้ว   ไหนมึงบอกว่ามึงจิ้มดูด ทีคำด่านี่รัวเชียว -*- เก็บของเรียบร้อย ผมก็หันไปเรียก
"ป่ะ"
"ค้าบบบบบบบบบบบบบบ"

 

ผมเดินลงมาพร้อมด้วยไอ้เมลล์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ -*- นี่มึงดีใจได้นั่งรถฟรีขนาดนี้เลยหรอ?มาถึงรถพอเข้าไปนั่งปุ๊บ มันก็เอาเลยครับ
"โหพี่...รถหรือถังขยะพี่ รกได้อีกกก" -*- นี่มึงมาอาศัยกรูนะ
"นี่มึงจะมาอาศัยรถกรู หรือจะมาวิจารย์ครับน้อง"
"โหพี่...มาขนาดนี้แล้ว พี่ไม่ต้องครับก็ได้ ผมเข้าใจ"
"หึหึ...แกนี่ก็กวนตีนใช้ได้นะเนี่ย" มันทำหน้ามุ่ยใส่ผมครับ
"ไรล่ะ เมลล์ออกจะเรียบร้อยสุภาพ 5555+" พูดเองหัวเราะเองครับมัน ระหว่างขับรถไป ไอ้เมลล์ก็ชวนผมคุยไปเรื่อยๆครับ ก็เพลินดี มันเป็นคนคุยเก่งมากถึงมากที่สุด ชวนผมคุยเรื่องนู้นเรื่องนี้ไปเรื่อย  เผลออีกทีก็ถึงที่ที่มันต้องลงแล้ว มันก็ยกมือไหว้ผม
"ขอบคุณที่มาส่งค้าบบ" เออ มันก็มารยาทดี
"ไม่เป็นไร...เออ แล้วพรุ่งนี้ไปทำงานยังไง" มันทำหน้าคิดครับ
"ก็คงรถเมล์แหละพี่ รถยังไม่เสร็จเลย อีกตั้งอาทิตย์นึง" มันทำหน้าหงอยๆ ครับ ผมเลยบอกไป
"พรุ่งนี้พี่ต้องไปประชุมเช้า เดี๋ยวแวะมารับก็ได้" ตาโตๆ นั้นเป็นประกายทันทีเลยครับ
"จริงๆ นะพี่" ผมได้แต่ขำมัน มันเล่นเขย่าแขนผมใหญ่เลยครับ
"จริงดิ ไปได้แล้วไป"
"เดี๋ยวดิพี่...เอาเบอร์พี่มาก่อนดิ ผมจะได้โทรถามพี่ได้ว่าพี่ออกรึยัง จะได้กะเวลานั่งรถออกมาจากซอยถูก...ไม่งั้นเดี๋ยวก็ไม่เจอกันดิพี่" เออ จริงของมัน
"เออๆ เอาไปกด ยิงเข้าเบอร์แกแล้วกัน" ผมยื่นโทรศัพท์ให้มัน มันก็เอาไปกดโทรเข้าเครื่องมันเอง พร้อมกับเมมเบอร์กับชื่อมันในโทรศัพท์เรียบร้อยเลยครับ เสร็จแล้วก็หันมาหาผม
"ขอบคุณอีกทีค้าบบบบ" มันยกมือไหว้ผมอีกรอบ ผมก็พยักหน้าให้ มันก็ยืนยิ้มโบกมือให้ผมจนผมออกรถไปไกลๆ มองไปทางกระจกหลังผมก็ยังเห็นมันยืนมองอยู่เลย...ดูแล้วเหมือนหมายืนส่งเจ้าของแฮะ 5555+

 

 

TBC....

 

 

ตอนที่ 18 ....รึเปล่าหว่า ????

 

  กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เอิ๊กส์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไอ้เมลล์เดินไปเรียกพี่วินมอไซค์ ไปส่งเข้าซอยด้วยอารมณ์ดีขั้นสุด!! กร๊ากกก แหมอิเจ้กรุ แผนเจ้นี่มีประโยชน์เหมือนกันนะเนี่ย 555555+ โอ๊ยยยยย สุขใจเว่ย ในี่สุดผมก็ได้เบอรืพี่มาร์ชมาเป็นของตัวเอง ไม่เสียแรงที่ลงทุนนั่งรถเมล์ไปทำงาน ว่ะฮ่าฮ่า ทันทีที่วินจอดหน้าคอนโดผม ผมก้เดินเข้าไปในลานจอดรถ สำรวจดูลูกชายสุดที่รัก น้องเฟรชชี่ ที่ไม่มีรอยบุบสลายตรงไหน
"เฟรชชี่ลูกพ่อ ....จอดนิ่งๆ ไปสักอาทิตย์นึงก่อนนะลูก ถือซะว่าพักผ่อน แล้วพ่อจะมาเยี่ยมบ่อยๆ นะค้าบบบ" ผมลูบรถ แล้วตีแปะๆ อีกสองทีเป็นอันเข้าใจกันระหว่างผมกะลูกชาย

 

    ครับ รถผมมันก็ไม่ได้เป็นอะไร อยู่ดีมีสุข กินน้ำมันเล่นเพลินๆ แต่แหมนะ ความบังเอิญมันไม่ได้มีในโลกเยอะแยะหรอกค้าบบบ หนทางเราต้องสร้างด้วยตัวเอง กร๊ากกกกก อิเจ้มันบอกไว้ แหมผมก็เด็กดีไงค้าบบบ เชื่อฟังพี่สาว แต่ก็ดีนะ ได้ผลจริงๆ ความจริงพี่แกก็เป็นคนดีนะครับเนี่ยย แฟนผมใจดี๊ ดี ผมรีบขึ้นไปบนห้อง จัดกรอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เป็นกิจวัตรประจำวัน ก่อนจะลงมาข้างล่าง ซื้อข้าวขึ้นไปกินบนห้อง อยากบอกว่าไอ้เมลล์ทำกับข้าวไม่เป็น-*- ซื้อเอาตลอด ผอมแห้งหัวโตแระเนี่ย อยู่บ้านหม่าม้าก็ทำให้ตลอด มาอยู่เองก็เลยต้องซื้อเอาคับ! ได้อาหารที่ต้องการ ผมรีบขึ้นห้องไปจัดการ ยัดมันใส่กระเพาะ จนเรียบร้อย เสร็จแล้วก็หันมาเปิดคอม เขียนรายงานการฝึกงาน ประจำวัน เอ่ๆๆ เรื่องที่จีบพี่ที่ทำงานนี่เราข้ามไปดีกว่า ว่าไม๊ครับ? 5555+
เขียนเรียบร้อย ผมก็เริ่มลงไปเลื้อยบนเตียง เหลือบดูที่เอ็ม อิเจ้ก็ยังไม่ออน ผมหยิบมือถือขึ้นมาดู กดเบอร์ที่โทรออกล่าสุด มือผมไปหยุดตรงปุ่มโทรออก...โทร....ไม่โทร....หรือว่าจะโทรดี....แล้วถ้าโทร ไป จะคุยอะไร เครียดเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เอาวะ....

~~ I want nobody nobody but you~~~ แฮ่ๆๆ ไอ้เมลล์ไม่กล้าค้าบบบ เปลี่ยนเลยเปลี่ยนเบอร์เอานาทีสุดท้าย ท้ายสุด

"เจ้ ค้าบบบบบ"
"ว่าๆๆๆๆ"
"ทำไรอยู่อ้ะเจ้"
"ภารกิจระดับชาติว่ะแก"
"อ่านการ์ตูน หรือ เล่นเกมส์อ้ะเจ้"
"สาดดด รู้ทันกูอีก"
"กร๊ากกกกก"
"เออๆๆ มีไรว่ามา"
"เจ้ยุ่งอยู่อ้ะป่าวอ้ะ"
"ไม่นะ คุยได้ มีไรอ่ะ"
"เจ้ๆๆ เมลล์ได้เบอรืพี่เขามาแล้วน้าาา"
"อร๊ายยยยย  ไปได้มาได้ยังง๊ายยยยยย"

 

ผมก็เล่าๆ เรื่องที่เกิดขึ้นให้อิเจ้ฟังทั้งหมด

 

"อร๊ายยยยยย อิเมลล์ ร้ายกาจ!"
"หุหุ ของอย่างงี้มันอยู่ที่ฝีมืออ่ะเจ้ กร๊ากกก"
"คร่าาาา เมิงเก่ง แล้วเมิงมาปรึกษากรูทำไมคะ" -*- อ้าวซวยเลยกรู ปากพาจนละ
"อ่ะ เมลล์ ล้อเล่งง่าาาา  โอ๋ๆๆ ดีกันนะ ดีกัน ค้าบ เจ้สุดสวย"
"เออๆๆ ว่าแต่แกจะเอาไงต่อไป"
"ไม่รู้ดิเจ้ ว่าจะถามเจ้อยู่เนี่ย"
"อืมๆ ขอชั้นคิดแปบ"
"เจ้ ว่าผมควรจะโทรไปหาพี่เค้าไม๊อ่ะ"
" เหอๆๆๆ แกเพิ่งได้เบอร์เค้ามาวันนี้ไม่ใช่รึไง...กรูว่าเมิงอย่าเพิ่งรีบโทรเลย เพราะตอนที่ขอเบอร์เค้า แกไม่ได้จงใจบอกว่าเออ ผมจะจีบพี่นะ แกขอเบอร์เค้ามาแบบพี่น้องไม่ใช่รึไง...บอกตรงๆ นะ ตามแผนแล้ว ชั้นอยากให้แกกับเค้าสนิทกันมากกว่านี้ก่อน ค่อยบอกความในใจออกไป ไม่รู้สิ แกกับเค้าผู้ชายทั้งคู่นะเว่ย แกต้องคิดนิดนึง จู่ๆ ไปโผงผางว่าแกจะจีบเค้า เกิดซวยเค้าเป็นพวกเกลียดเกย์ขึ้นมา แกกะเค้าจะมองหน้ากันไม่ติด เข้าใจป่ะ"
"เออ จริงด้วย เจ้แม่งฉลาดว่ะ"
"โฮะๆๆๆ อยู่แล้นนนน" -*- ม่ะค่อยจะหลงตัวเองเลยเจ้กรู

 

เรา คุยกันเรื่องอื่นไปเรื่อยเปื่อย แหม ผมก็บ้าโทรศพท์ อิเจ้ก็ไม่ต่างกันนักหรอก กร๊ากกก เม้าท์กันมันส์แหละ ผมก็คุยกะเจ้ไปเรื่อยๆ สักพักเจ้ก็ถามขึ้น

 

"อืม....เมลล์ ชั้นขอถามอะไรแกอย่างนะ ....แกชอบเค้าจริงรึเปล่า?"
" จริงสิเจ้...เมลล์ไม่เคยจีบคนอื่นมาก่อนเลยนะ ส่วนมากก็มีแต่เข้ามาหาเมลล์เอง..พี่เขาเป็นคนแรกเลยที่ทำให้เมลล์อยาก รู้จัก อยากจีบ...ทำไมเจ้ถามงี้อ้ะ"ผมรีบตอบ แล้วถามกลับ อิเจ้นิ่งไปแปบนึง

" ก็ไม่ทำไมหรอกเมลล์....แกต้องเข้าใจนะเว่ย ว่าความรักแบบที่แกกำลังจะมีมันไม่ได้จบง่ายดายเหมือนในนิยายหรอกนะ...แกควร จะถามตัวเองให้แน่ ว่ารักแบบที่แกกำลังจะมีเนี่ย...คือความรู้สึกที่แท้จริง...ไม่ใช่แค่ชอบ ชั่วประเดี๋ยวประด๋าว...ถ้ามันเป็นแบบนั้นอ้ะนะ แกก็ควรจะหยุดความรู้สึกนั้นซะ...เพราะถ้าพี่ที่แกชอบเป็นผู้ชายขึ้นมา แกก้กำลังจะทำลายผู้ชายคนหนึ่งไป...แกเข้าใจม่ะ คนคนหนึ่งที่เคยเข้าใจมาตลอดชีวิตว่าตัวเองเป็นผู้ชาย...แล้ววันหนึ่งแกก็ไป ทำให้เขาสับสน...แต่สุดท้ายแกก็จากมา...รู้ไหม คนคนนั้นจะเป็นยังไง?"

 

ผมเงียบ ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพราะผมเองก็ไม่รู้....ว่าจะตอบคำถามนี้ยังไง...เจ้ผมถอนหายใจ

 

"เค้าก็จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยความสับสนไงแก....แล้วก็หาตัวเองไม่เจอ ว่าสุดท้ายแล้ว....เค้าชอบบอะไรกันแน่..."
"เจ้พูดเหมือนความรักแบบนี้มันผิด"
" มันไม่ผิดหรอกเมลล์ ...ความรักไม่ว่าจะแบบไหน...มันก็ไม่ผิด ....เพียงแค่....แกต้องมั่นใจว่านั่นคือ "รัก" ไม่ใช่ความหลงใหลชั่วคราว...เข้าใจไหมแก...."
"...เจ้....เมลล์ก็ไม่รู้ ...เมลล์รู้แค่ว่า....แค่เห็นเมลล์ก็ชอบ...ชอบจนไม่รู้จะบรรยายยังไง.... อยากอยู่ใกล้ๆ อยากเห็นเค้ายิ้ม อยากเห็นเค้าหัวเราะ....อยากดูแลอยากให้เค้ามีความสุขอ่ะเจ้....."
"หึ หึ....ถ้างั้นแกก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับอีกหลายสิ่งที่จะตามมา... หนึ่งเลยก็พ่อแม่แก....พ่อแม่เค้า...สังคม...และคนใกล้ชิด....อ๊ะ...ถึงแม้ แกจะบอกว่าไม่เห็นแคร์....แต่อย่างน้อย พ่อแม่...แกก็ต้องทำให้เค้ายอมรับให้ได้...อย่าใช้หนทางแบบว่าหนีปัญหา.... ถ้าแกรักเค้าจริง...แกต้องพร้อมที่จะทำให้คนรอบตัวเค้าและแก ยอมรับ ไม่ใช่หนีปัญหา...เข้าใจไม๊"

"เจ้...." ผมไม่รู้จะพูดอะไรมากกว่านี้ เพราะสิ่งที่เจ้พูดมันก็จริง...แล้วผมจะทำได้รึเปล่า...

" อย่าเครียดเลยเมลล์...อย่างน้อยชั้นก็เข้าใจแก และพร้อมที่จะช่วยแก....อีกอย่างนะเมลล์....ชั้นพูดเนี่ย ไม่ได้ให้แกกลัวปัญหา แต่พูดเพื่อให้แกรู้ถึงปัญหา และเตรียมตัวให้พร้อมที่จะฝ่าฟันมันไป...แกจะได้มีสติอยู่เสมอ เมื่อแกต้องเจอเหตุการณ์จริง เข้าใจป้ะ?"

"..เจ้...ขอบคุณนะคับ"
"ไม่เป็นไร....ว่าแต่ เราสองคนจะรีบเครียดไปทำไมวะ...ได้ข่าวว่ายังจีบไม่ติด" -*-
"ได้ข่าวว่าเจ้เริ่ม"
"กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"
"นิสัยยยยยย"

 

   บรรยากาศ ตึงเครียดเมื่อครู่เริ่มจางไป...ผมกับอิเจ้คุยกันอีกสักพัก ก็วาง...ผมนั่งทบทวนความรู้สึกของตัวเอง...และทบทวนคำพูดของอิเจ้....ภาพพี่ มาร์ชหลายๆภาพ ค่อยๆ วนมาในหัวหัวผม...ภาพที่เค้ายิ้ม..แต่ดวงตาแสนเศร้า....ภาพที่พี่เค้า หัวเราะ....แต่สายตาเหม่อมองไปไกล.....ภาพแผ่นหลังที่เหมือนจะเข้มแข็ง แต่ดูอ้างว้าง....ทุกอย่างที่เป็นพี่มาร์ชวนเวียนเข้ามา....ผมยิ้มให้ชื่อ "P'MarcH" ในโทรศัพท์ ก่อนจะยิ้มให้ตัวเอง....ผมไม่มีวันปล่อยมือจากคนคนนี้...แน่นอน...

 

TBC

 

 

 

 

ตอนที่ 19

 

      ผมละขำกะท่าทางกระดี๊กระด๊า เหมือนหมาเจอเจ้าของ ของเจ้าเด็กแสบนี้ฉิบหาย เด็กบ้าอะไรอารมณ์เปลี่ยนชะมัด คิดจะหงอย ก็หงอยซ่ะเหมือนไก่จะโดนเชือด หน้าตาหน้าสงสาร แต่พออารมณ์ดีก็ดี๊ด๊าซ๋ะน่าเบิ๊ดกระโหลก ตั้งแต่ขึ้นรถ ยันลงจากรถ คุ้ยจ้อไม่หยุด ยิ้มซ่ะปากจะฉีก ไม่รู้จะดีใจอะไรกันนักกันหนา กะอีแค่ได้นั่งรถฟรี ตรูล่ะหน่าย บุคลิกรึก็ไม่น่าจะมาเรียนแนว ๆ นี้ ถ้ามันเรียนไปทางพวกนิเทศน่าจะเหมาะมากกว่า จ้อเก่งขนาดนี้ นึกสงสารไอ้กอล์ฟขึ้นมาตะหงิด ๆ เวลาทำงานมันจะมีสมาธิทำงานมั๋ยเนี๊ย ถ้าเป็นผมน่ะ เวลาทำงานแล้วมีเสียวตะแหง๊ว ๆ อยู่ข้าง ๆ หูคงอดถีบติดข้างฝาไม่ได้ ทำลายโสตประสาทชะมัด

  
   “กรี๊ดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” แมร่งตกใจ เสียงโทรศัพท์ดังซะขนลุก แมร่ง ถ้าปรกติจะไม่ตกใจขนาดนี้หรอก แต่นี้กะลังนึกอะไรเพลิน ๆ สติแทบสิ้น (กรูนึกว่าหันไปเจอกระจก กร๊ากกกก) สาดมาอีกละเสียงนรก ผมโดนเพื่อนด่าหลายครั้งกะไอ้เสียงกรี๊ด  ๆ เนี๊ย แต่ไม่เข็ด สะใจดี ดูเบอร์ที่โทรมาดันไม่ใช่ชื่อที่เมมไว้ซ่ะด้วย ใครหว๋า???

 

“สวัสดีครับ มาร์ชครับ” เห่อ ๆ สร้างภาพไว้ก่อน ไม่รู้ใคร
“เออ กรูก็โทรหาเมิงนั้นแหล่ะ” อ้าว ไอ้นี่ปากเสีย ใครว่ะ
“.......ครับ” นิ่งไว้ก่อน ....แต่คันปากยิก ๆ เดี๊ย ๆ
“อยู่ไหนเนี๊ยเมิง”
“ขับรถอยู่ครับ ใครอ่ะ”
“ผัวเมิง” ป๊าดดดมันช่างกล้า
“สาดดด ใครว่ะ แมร่งวอนตรีนกรูซะแล้วเมิง” แมร่งกรูอุตส่าห์เก็กสัด หมดกันกรู
“55555+ หลุดเลยเหรอเมิง เก่งไง จำได้ป่ะ” สัดรู้อีกว่าหลุด ว่าแต่ว่าเก่งไหนว่ะ ???
“....?????”
“อ้าวไอ้นี่ ใช่ซี้กรูมันไม่สำคัญพอที่เมิงจะจำใส่สมองไช่ม่ะ” ก่อนเมิงจะงอนกรู ให้กรูนึกก่อนได้ม่ะ แมร่งแยกโสตไม่ทัน
“เก่งที่ทำงานที่xxxxxอ่ะ จำได้ป่ะ”  ปิ๊งเลย มันเป็นเพื่อนที่ทำงานเก่าอ่ะครับ เป็นเพื่อนกลุ่มที่ผมเคยไปเที่ยวด้วยบ่อย ๆ ก่อนจะออกมาทำงานที่ปัจจุบัน
“อ้อ เออ ๆ มีไรป่าวเนี๊ย ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นโทรมา อ้อ เที่ยวไหนว่ามา.555+”
“สัด รู้ทัน”
“โหยย น้ำหน้าอย่างเมิงเนี๊ยมันบ่งบอกว่ามีสาระซ่ะที่ไหน ว่ามา อย่าช้า ที่ไหน ไม่ได้เจอนาน ร่ำสุรากันหน่อยเป็นไง”
“เออดี ไม่ต้องพล่ามให้มาก ทองหล่อ ร้านเดิม เคป่ะ”
“อืมม ครึ่งชั่วโมงคงถึง กลับรถก่อน ดีน่ะเมิงโทรมาก่อนไม่งั้นถึงบ้านแล้วกรูไม่ออกมาเด็ด ๆ”
“เออ ๆ ไอ้คุณชาย เจอกัน”
“อืมม”

  

    ไปไม่ยากหรอกครับ ก็ร้านเดิม ๆ เคยเปลี่ยนกันบ่อยซ่ะที่ไหน ขี้เกียจเสาะหา กินที่ไหนก็เมาเหมือนกัน ใช่ม่ะ 555+  ไปถึงก็เห็นมันนั่งหัวโด่จ้วงรออยู่แล้ว ไรว่ะ สองต่อสองเหรอเนี๊ย เข้าข่ายออกเดทรึเปล่าหว่า ไม่เคยออกมากะมันสองต่อสองซะด้วยซิ กร๊ากกกก (กรูว่าเลิกแพล่ม แล้วเข้าไปเหอะ คนเชี่ยไร ไร่สาระ!) -*- อิเสียงเวรนี่มันมาทำไม?

 

  
      นั่งกินเหล้ากับเพื่อนเก่า ที่เก่า ๆ บรรยากาศเดิม ๆ ทำให้นึกถึงสาเหตุให้ต้องมาที่นี่ เมาที่นี่ อ๊วกที่นี่ นี่กรูทำตัวแย่ขนาดนี้เลยเหรอว่ะ หึหึ มือที่จับแก้ว แกว่งไปมา ก่อนที่ผมจะค่อยๆ กลับมาที่ปัจจุบัน ไอ้เก่งยังคงคุยเก่งเหมือนเดิม ผมยิ้มและเสริมบ้างในบางจุด  บทสนทนาระหว่างเพื่อนไม่ได้มีอะไรมากมายไปกว่าการถามสารทุกข์สุขดิบกันตามประสาคนที่เคยห่างกัน เรื่องเก่า ๆ ถูกขุดขึ้นมาเผากันในระยะเผาขนแบบไม่ต้องมีการเกรงใจกันเลยซักนิด  หรือเรื่องข่าวสารของเพื่อนเก่าที่บ้างคนก็แยกย้ายกันออกไปอยู่ที่ใหม่บ้าง เปิดกิจการตัวเองบ้าง ในบทสนทนานั้นมันเหมือนไอ้เก่งจงใจเลี่ยงที่จะพูดถึงบางคน....บางเหตุการณ์...และคนที่เกี่ยวข้อง...แต่ท่าทีที่เหมือนอยากจะเล่า แต่กลับเปลี่ยนใจไม่เล่า หลายครั้งติดต่อกันทำให้ผมต้องถาม

“เมิงเป็นอะไร มีไรบอกกรูรึเปล่า”
“ห่ะ.........เปล่านี่ ไมเหรอ”
“เห็นปากเมิงพะงาบ ๆ เหมือนปลาจะขาดลมหายใจ กรูเห็นแล้วอึดอัด มีไรก็ว่ามา แมร่งรู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่เมิงโทรหากรูแระ”
“เหรอ???” เมิงยังกล้าถามเน่อะ
“ต้องถึงขั้นใช้ตรีนงัดปากป่ะ”
“โหยย โหดน่ะเราน่ะ คือ....แมร่ง พูดยากว่ะ”
“เออ ๆ พูดยากก็ไม่ต้องพูด แล้วก็หยุดไอ้อาการเจียนตายด้วยเห็นแล้วคัน..ตรีน” ย้ำชัด ๆ ให้มันเลยไอ้คำว่าตรีนเนี๊ย คือถ้ามันไม่หยุดมีตืบแน่งานนี้
“เอ๊า ไอ้นี่ ใจร้อนว่ะ”
“สรุป”
“เค เค ..................คือ........วันนี้กรูเจอพี่นะว่ะ” อ้าว แล้วไงทำงานด้วยกันก็ต้องเจอกัน ไม่เห็นแปลก ไอ้นี่เริ่มเพี้ยน
“แล้วไงวะ....กรูงง ปรกติทุกวันไม่เจอกันเหรอ??”
“จวยเห่อะ เมิงไม่รู้เรื่องจริงอ่ะ”
“ไร??..........คือกรูขอเนื้อ ๆ ได้ป่ะ น้ำไม่ต้อง ขี้เกียจซด” กวนตรีนมันทีเห่อะ รำคาญมันเต็มทีแระ
“จริง....??” แหน่ะ มีเอียงคอถาม เดี๊ยวตบหัวหลุด
“โกหกเพื่อ ??”
“ตอนเมิงออกน่ะ พี่เค้าแมร่งอาละวาดใหญ่ ทะเลาะกับหัวหน้าด้วยเมิง ก็เมิงอ่ะไม่ยอมบอกเค้าใช่ป่ะที่ลาออกอ่ะ เมิงก็น๊าา จะล่ำลากันซ่ะหน่อยก็ไม่มี เลวสัด เค้าก็ปรี๊ดดอ่ะดิ เค้าว่าหัวหน้าอ่ะแมร่งปิดไม่ยอมบอกเค้า”
“เอ๊า!~” ไม่มีคำพูดที่พอจะพูดได้ในตอนนี้ครับ ผมจุกตั้งแต่ได้ยินชื่อแล้ว....ทำไมพี่ถึงมีอิทธิพลกับผมขนาดนี้นะพี่นะ
“หลังจากนั้นสิ้นเดือนพี่เค้าก็ลาออกว่ะ ตามเมิงไปติด ๆ นั้นแหล่ะ กระจ่างยังเมิง”
“แล้วแฟนเค้าอ่ะ พี่เจี๊ยบอ่ะ เค้าไม่ว่าไรเหรอ” ผมถาม เพราะไม่รู้จะถามอะไรให้ดีกว่านั้น
“โหยยเมิง เค้าเลิกกันตั้งแต่พี่นะรู้ว่าเมิงออกนั้นแหล่ะ  แมร่งทะเลาะกันลั่น รู้กันทั้งบริษัท”

“...........................” หลายคำที่อยากจะพูดอยากบอก...มันถูกกลืนหาย....คำว่าทำไม ทำไม และ ทำไม มันกลับมาหาผมอีกครั้ง...ทำไม

“วุ่นกันเลยล่ะเมิง แมร่งพี่เค้าออกแบบไม่เอาเงินประกันซ่ะด้วย”
“เหรอ....................แล้วตอนนี้พี่เค้าเป็นไงมั่งว่ะ” ผมรู้ได้ว่าน้ำเสียงคงสั่น...
“เค้าก็โอน่ะ ทำงานเป็น Designer ที่บริษัทโฆษณา”
“ห่ะ Designer เนี๊ยน่ะ”
“จวยเห่อะ คิดไรเนี๊ยเมิง ออกแบบน่ะ ออกแบบพวกกราฟฟิกไรเงี๊ย”
“สัด Graphic Design เรียกเต็ม ๆ ก็ได้เมิง กรูแป๊ววหมดเหี้ยจริง ๆ มึงนิ”
“จะต่อมั๊ย ด่ากรูจริง”
“มีงอนด้วย ต่อดิ ให้ว่อง เมิงพูดอะไรกะพี่เค้าป่ะ” คำถามที่ผมอยากรู้ที่สุดก็หลุดออกมา...
“อืมม เค้าถามถึงเมิงด้วย พี่เค้าถามว่าเมิงได้ติดต่อมามั่งป่าว รู้ไหม๊ว่าเมิงอยู่ที่ไหน ไรเงี๊ย”
“แล้วเมิงว่าไงต่อ”
“กรูจะว่าไงได้ล่ะสัด กรูรู้เบอร์ใหม่เมิงไหม๊ เมิงเคยให้กรูไหม๊ สัด นี่ถ้ากรูไม่อุส่าห์ดั่นด้นโทรไปขอไอ้อาร์ท กรูจะรู้ไหม๊ ขอบคุณกรูยัง ให้เร็วเลยเมิง” โหยยย มีทวงว่ะ บุญคุณใหญ่หลวงน่ะเนี๊ย
“ต้องให้จ้างพวกกลองยาวแห่ด้วยป่ะ” ขอนิดล่ะกัน แมร่ง
“อ่ะ” หลังจากที่มันควักอะไรซักอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อยื่นมาให้ มันคงขี้เกียจต่อปากต่อคำมั่ง
“ไรว่ะ”
“โพยหวยมั่งเมิง เห็น ๆ อยู่ว่าเป็นนามบัตร    ของพี่เค้าน่ะ เค้าให้มา กรูเลยให้มึงต่อ เคป่ะ”
“...............”
“อ้อ อย่าคิดว่ากรูจะใจดีขนาดนั้น มื้อนี้เมิงจ่าย กรูไม่เอาอะไรมาก แค่ 1 เมา” ห่ะ กว่ามันจะเมากระเป๋ากรูไม่ฉีกเร๊อะ จะคุ้มมั๋ย จากที่เฉย ๆ เริ่มเครียดจริง ๆ แล้วน่ะเนี๊ย

 

      ตีสามแล้วผมยังไม่สามารถข่มตาให้หลับได้ มันวกกลับมาอีกแล้ว มันเริ่มเข้ามาก่อกวนอีกแล้ว แต่สิ่งที่แตกต่างออกไปจากเดิมคือ....มันเริ่มมีความหวัง มือข้างหนึ่งถือนามบัตรที่อ่านรายละเอียดในนั้นซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้กี่รอบ ต่อกี่รอบ จนจำได้ขึ้นใจ และมืออีกข้างถือโทรศัพท์เครื่องเดิมที่เคยใช้เป็นประจำ  ใจ.......ใจมันไม่อยู่กับตัวสะแล้ว อยากจะโทรหาตอนนี้.... แต่มันไม่กล้า ไม่รู้ว่าโทรไปแล้วจะคุยอะไร เค้าจะรับไหม๊  แต่ที่สำคัญ จะโทรไปทำไม เพื่ออะไร แล้วไอ้ที่ว่ามีความหวัง เราหวังอะไร ????ใครรู้ช่วยตอบที ......................

 

  
     ผม เดินวนเวียนรอบบ้านจนเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ประโยชน์อะไรเลยในการเดินไปเดินมา ผมเลยทรุดตัวนั่งลงบนเตียง เหลือบตามองนาฬิกา ตายห่า! ตีสี่กว่าแล้วยังไม่หลับไม่นอนอีก เฮ้อ~ พรุ่งนี้ไปทำงานสายอีกตามเคยกรู เอาว่ะตื่นซักเที่ยง เข้าซักบ่าย คงไม่เป็นไร งานไม่ได้รีบเร่งอะไรมากมาย ค่อยเคลียร์ก็ได้ว่ะ  น้ำเนิมไม่ต้องอาบกันล่ะนอนมันทั้งยังงี้แหล่ะ (เน่าสัด!) อ้าว ก็ถ้าอาบน้ำตามันก็จะสว่างอ่ะ เดี๊ยวนอนไม่หลับกันพอดี ใช่ป่ะ  แถมันไปเงี๊ยแหล่ะ หุหุหุ แสบสีข้างชะมัด ผมลงไปนอนได้สักพัก ก็เริ่มรู้สึกว่าลืมอะไรสักอย่าง.....ลืมอะไรวะ....ผมลืมตาคิดในความมืดสักพักก็ไม่ไหว...ช่างมันละกันเดี่ยวค่อยคิดพรุ่งนี้ ตอนนี้นอนก่อนดีกว่า .....

 

 

TBC...