แล้วก็โดนเข้าจนได้ไอ้เด็กเวร 4

posted on 06 Apr 2009 11:22 by alatal2iel-lissesul in Novel

ตอนที่ 13

ไอ้เมลล์กลับบ้านด้วยสภาพจิตใจอันบอบช้ำ ร้องไห้กระซิกๆ ฮืออออออออ อารายวะ ยังไม่ทันได้จีบเลย อกหักแระกรู ผมนั่งคร่ำครวญกับตัวเองอยู่ที่คอนโด ทำไปทำมา เลยนั่งออนเอ็ม เผื่ออะไรๆ จะดีขึ้น ออนไปออนมา อ๊ะ! อิเจ้ที่รักออนนินา ไปอ้อนหน่อยละกัน

Mail สถานะ: อกหัก Says: เจ้ๆๆๆๆ

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: ว่าๆๆ

Mail สถานะ: อกหัก Says: เมลล์อกหัก

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: แล้วไงอ้ะ บอกกรูเพื่อ? บอกแล้วกรูช่วยไรด๊ายยยย

Mail สถานะ: อกหัก Says: อิเจ้ คิดจะเป็นที่ปรึกษาให้คนอื่นมั่งม่ะเนี่ย

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: คิดอยู่ แต่ทำไม่ได้ กร๊ากกกกกกกกกกก

Mail สถานะ: อกหัก Says: -*- เจ้แมร่ง

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: โอเคๆ ทำอีท่าไหนถึงอกหัก

Mail สถานะ: อกหัก Says: ก้อเมลล์ชอบพี่ที่ออฟฟิศที่เมลล์ไปฝึกงานอยู่ แล้วเค้าดันชอบผู้หญิง

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: ห๊าาาา อิเมลล์นี่เมิงเปงเกย์เร๊อะกรี๊ดดดด ผุ้ชายในสต๊อกกรู หดหายอีกละ

Mail สถานะ: อกหัก Says: อิเจ้...อย่าเพิ่งนอกเรื่องดิ

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: โอเค โทษที แล้วแกรู้ได้ไงว่าเค้าชอบผู้หญิง

Mail สถานะ: อกหัก Says: ก้พี่เค้าคุยกันพี่เค้าไปมีอะไรกับผุ้หญิง

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: โหยยยย อิเมลล์เจ้จะชี้ทางสว่างให้ การป่ำป้ามผุ้หญิง..มิได้หมายความว่ามันจะแมนเสมอไป เชื่อเจ้ เพื่อนเจ้ มันชอบไปอาบอบนวด ยังเกย์เล๊ยยย

Mail สถานะ: อกหัก Says: เจรงอ้ะเจ้ เจ้รู้ได้ไง

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: ก็มันบอก

Mail สถานะ: อกหัก Says: แล้วเจ้ก้เชื่อ?

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: -*- เมิงตบกะกรูม๊ายยยย จะปรึกษาหรือกวนตีนกรู

Mail สถานะ: อกหัก Says:555+ เค้าล้อเล่งงง

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says:เออๆ แม่ม ไม่เหงว่าหล่อ ตบกบาลแยกแระเนี่ย

Mail สถานะ: อกหัก Says: เจ้โหด

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says:แล้วจะเอาไง

Mail สถานะ: อกหัก Says:ไม่รู้ดิ เจ้ว่าเอาไงดีอ้ะ

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says:ก็จีบดิ ของอย่างงี้ไม่ลองไม่รู้

Mail สถานะ: อกหัก Says:โหยแล้วถ้าเค้าปฏิเสธกลับมาอ้ะเจ้

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says:กัวอะไร ถ้าสมมติเค้าไม่ชอบแกจริงๆ แกก้อฝึกงานแค่ 3 เดือน แต่ถ้าเค้าเกิดเป็นขึ้นมา แกไม่ทำอะไรเลย น่าเสียดายออกความรักมันก็เหมือนปัญหาทางวิทยาศาสตร์แหละแก ตอนนี้แกมีปัญหา แกตั้งสมมติฐานแระ เหลือแค่ขั้นทดลอง ถ้าไม่ทดลอง แกจะลงสรุปได้ไง ถูกไม๊

Mail สถานะ: อกหัก Says: โหอิเจ้เราวิชาเกินด้วยอ้ะ

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: -*- หลอกด่ากรูรึเปล่า

Mail สถานะ: อกหัก Says: ป๊าววววว ใครจะกล้าว่าเจ้ แต่ว่านะ เจ้ว่าเมลล์จะเริ่มจีบยังไงดี

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: ก่อนอื่นชั้นว่าแก ลองคุยกะเค้าแบบเพื่อนๆ ธรรมดาก่อนม่ะ แล้วค่อยแบบแย็บๆ ไป คือล้วงความลับมาก่อนแบบขงเบ้ง รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง!

Mail สถานะ: อกหัก Says: จัดไปเจ้ แต่ปัญหาคือ เค้ากะเมลล์ยังม่ะเคยคุยกันเลย นอกจากสวัสดีกันครั้งเดียว

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says:เหอๆ นี่เมริงชอบเค้าแน่เรอะ ก้อเข้าไปคุยบ้าง เนียนเป็นถามงาน ถามอะไรไปเงี๊ยะ

Mail สถานะ: อกหัก Says: ก็ได้เจ้ แล้วได้ความไง เมลล์จะกลับมาบอกนะ

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: เออๆๆ สู้ๆ เว่ย มีไรเดี๋ยวเจ้วางแผนต่อให้

หลังจากนั้นผมก็คุยกะอิเจ้ เรื่อยเปื่อยอยู่พักนึง เจ้ก็ขอตัวไปนอนเพราะว่าที่สามีมันลากไปนอน เฮ้อ....พูดไปก็อิจฉา อยากมีบ้างว้อยยยย ผมเดินไปอาบน้ำเตรียมตัวจะนอน ปล่อยความคิดไปเรื่อยเปื่อย พรุ่งนี้ ยังไงก็ตามผมต้องลองคุยกะพี่มาร์ชให้ได้ สู้ๆ

รุ่งขึ้นผมก็แต่งตัวหล่อเหมือนเดิม วันนี้ยังไงๆ ก็ต้องคุยกะพี่มาร์ชให้ได้ ผมขับรถไปทำงานตามปกติ ก็ไปเช้านั่นแหละครับ ยังไงก็ไม่ชอบสายๆ อยู่ดี รถติด ขี้เกียจขับ มาถึงที่ทำงาน ก็ยืนคิดอยู่ว่าจะเอาไงดี จะกินข้าวก่อนหรือจะขึ้นไปดูว่าพี่มาร์ชมาทำงานรึยัง สุดท้าย พลังรักของผมก็มากกว่าความหิวครับ ผมเดินเข้าออฟฟิศไป ขึ้นไปข้างบน ผมก็เดินไปทำท่าเหมือนจะหาของที่โต๊ะ ตาก็เหลือบๆ ไปมองตามที่ต่างๆ ไม่มีใครอยู่สักคน เฮ้อ! ผมกำลังจะเดินออกไปทานข้าวแล้ว ร่างที่คุ้นตาก็ก้าวออกมาจากห้องห้องหนึ่ง พร้อมด้วยแก้วกาแฟในมือ

"พี่มาร์ช" อุ๊บส์! เผลอหลุดปากไปแล้วกรู ดีใจมากไปหน่อย เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมอง

"อ้าวน้อง...เอ่อ น้องอะไรนะ พี่ลืม" -*- ว่าแล้วว่าพี่ต้องลืม

"เมลล์ครับพี่"

"เออๆ มาเช้านะเรา"

"พี่ก็มาเช้านะคับ" เยสสสส กรุได้คุยแล้วเว่ยยยยยยยยยย พี่มาร์ชก็หาว

"ไม่ได้เพิ่งมา ยังไม่ได้กลับว่ะ ยุ่งชิบ"

"อ้าวจิงดิพี่ แล้วพี่กินอะไรรึยังอ้ะ" ผมเปงห่วงนะค้าบ ว่าที่แฟนผม

"ยังเลยว่ะ ว่าจะกินกาแฟเนี่ย" อ๊ะ นึกอารายดีๆออก

"เอ่อ...ไม่รู้จะรบกวนพี่ไปรึเปล่าอ้ะคับ"ผมตีหน้าเศร้า พี่มาร์ชก็มองผม

"หืม...อะไรอ้ะ"

"คือ ผมหิวอ้ะพี่ แต่ยังไม่รู้จักร้านแถวนี้เท่าไหร่เลย พี่พาผมไปหน่อยได้ป้ะ" ทำเสียงอ้อนๆ ส่งสายตาอ้อนไปอีกนิดนุง หุหุ

"อ๋อ..ได้ดิ พี่ก็หิวว่ะ เออ ลงไปกินก็ดีเหมือนกัน งั้นรอแปบนะ"

"คับ" เยส!!!! เข้าทาง กร๊ากกก ทีนี้นะ ไอ้เมลล์จะนั่งกินข้าวไป ล้วงความลับพี่มาร์ชไป สุขใจหาใดจะปาน กร๊ากกก เสร็จโจรแน่พี่มาร์ช

"เฮ้ย...เมลล์ แกเป็นอะไรรึเปล่า ทำท่าประหลาด" พี่มาร์ชแกมองมาทางผมทำหน้ากลัว เอ่อ กรู หลุดทำหน้ายังไงไปวะ

"ไม่มีไรพี่ ป่ะๆๆ ไปกินข้าวกาน เมลล์ หิ๊วหิว" พี่มาร์ชมันหัวเราะ อร๊ากกกก พี่ฆ่าผมเลยม๊ายยย น่ารักไปม๊ายยย

เราสองคนก็เดินออกมาพร้อมกัน ยังไม่ทันพ้นออฟฟิศ พี่กอล์ฟก็เดินเข้ามาพดี พอเห็นหน้าผมก็ยิ้มให้ เดินเข้ามาหาทันที

"เมลล์ ว่าไง จะไปไหนเนี่ย" -*- ยิงคำถามซะผมตอบไม่ทันเลยนะเพ่

"เอ่อ หวัดดีคับพี่กอล์ฟ ก็ไปกินข้าวกับพี่มาร์ชอ้ะพี่ ไปด้วยกันป้ะพี่" ชวนไปตามมารยาทนะพี่ อย่าไปนะ อย่าปายยยยย กรูจะไปกับที่รักสองคนน้า

"เออ ดีเลย ยังไม่ได้กินอะไรพอดี รอแปบ เอาของไปเก็บแปบ แปบนะมาร์ช" แหงะ กุเซ็ง

"เออๆ เร็วล่ะแก" ง่ะ พี่มาร์ชง่า พี่ม่ะอยากอยู่กันสองต่อสองกะผมหรอ พี่ยอมให้เขามาขวางทางรักเราได้ไงอ้ะ ชริ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเล๊ยยยย ไอ้พี่บ้า ผมได้แต่นั่งคร่ำครวญในใจ สักพักพี่กอล์ฟก็ออกมา พร้อมกับสกิลปลาหมึก ลากแขนผมเหมือนเดิม แง่งง ปล่อยนะเฟ้ย ที่รักกรูเข้าใจผิดขึ้นมาทำไงเล่า ผมรีบหันไปมองหน้าที่รักผมทันที สายตาที่มองเห็นทำให้ผมต้องแปลกใจ มันมีทั้งความเจ็บปวด และอะไรบางอย่างที่ผมไม่เข้าใจ และไม่อยากเข้าใจด้วย ผมรีบแกะมือพี่กอล์ฟออก มาเดินอยู่ข้างพี่มาร์ช แล้วจัดการจับแขนพี่มาร์ชแทน

"เฮ้ย...มาจับทำไม" แกทำท่าตกใจ

"ก็เมลล์ไม่ชอบให้ใครลากแขนนี่ เมลล์ก็ต้องหาที่จับไว้ดิ พี่กอล์ฟจะได้ไม่ลากแขนเมลล์" ผมตอบแบบให้ได้ยินกันหมดแหละครับ ทำไมอ้ะ ก็ไม่ชอบนี่ พี่กอล์ฟก็หน้าเจื่อนๆ

"เออ พี่ลืมว่ะ โทษที" ผมทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เกาะแขนพี่มาร์ชไปอย่างงั้นแหละ พี่มาร์ชแกก็ไม่ว่าอะไร หุหุ ดีใจเว้ยยยยยยยย

มาถึงร้านที่กินข้าว เราสามคนต่างคนก็ต่างสั่งแหละครับ ผมนั่งกินข้าวไป ไอ้แผนที่จะล้วงความลับเลยพังไม่เป็นท่า ได้แต่นั่งมองเค้าคุยกันเรื่องงาน อ่ะโด่ ผมก็รู้เรื่องนะค้าบ แต่ก้อไม่ได้พูดอะไร ปล่อยเค้าสองคนพูดกัน อะไรที่พอแทรกได้ก็แทรก คับ จนสักพักเราก็อิ่ม พี่กอล์ฟชิงตัดหน้าจ่ายตังค์ให้ผมกับพี่มาร์ช หุหุ ไอ้กระผมก็สบายไป ดีไม่เปลือง ระหว่างที่พี่กอล์ฟรอตังค์ทอน ผมกับพี่มาร์ชเลยเดินเข้าไปซื้อขนม ก็เมลล์ชอบนินา พี่มาร์ชแกเดินไปหยิบของไม่กี่อย่าง แล้วก็ยืนรอผมที่เคาเตอร์ ผมก็หอบขนมแหละครับเต็มแขน ไปวาง พี่มาร์ชหัวเราะ

"ชอบกินขนมหรอเราอ้ะ"

"โหยยย ชอบมากอ้ะพี่" ผมรีบบอก พี่ควรเรียนรู้อะไรเกี่ยวกะผมไว้เยอะๆนะคับ เวลาเราเป็นแฟนกันจะได้รู้ อิอิ

"หรอ แปลกนะ ตัวนิดเดียว" ถ้าใครว่าผมหยั่งงี้นะ ผมโกรธตาย แต่เป็นพี่ ผมถือว่าเป็นคำชมว่าผมน่ารักละกันนะ หุหุ

"ไม่รู้อ้ะ เมลล์กินยังไงก็ไม่อ้วน" พี่มาร์ชจัดการสั่งบุหรี่แล้วจ่ายตังค์ให้ผม ด้วย โครตปลื้ม แมนอ้ะ แฟนผม เดินออกมา ผมก็นึกขึ้นได้เลยถาม

"พี่มาร์ช นี่ตำแหน่งไรอ้ะพี่ ทำไมพี่มีห้องเป็นของตัวเอง" ก็คนมันสงสัยอ้ะนะ คนอื่นเค้าก็มีโต๊ะธรรมดา พี่แกเล่นมีเป็นห้องเลย

"555+ เป็นพนักงานนี่แหละ แต่อภิสิทธิ์เยอะกว่าชาวบ้าน 5555555+"

"โหพี่ เอาเรื่องจริงดิ"

"นี่แหละเรื่องจริง"

จากนั้นผมกับพี่มาร์ชก็เดินคุยกันไปจนถึงออฟฟิศเลยแหละครับ แม้พี่กอล์ฟที่เดินตามมาสมทบจะมาคุยบ้างแต่ก้อนะ ความรักมันเข้าตา ใครจะไปสน หุหุ เพิ่งรู้แหะ ว่าพี่มาร์ชปากจัด ใช้ได้เลยแอะ แต่ไม่เป็นไร ไอ้เมลล์รับด๊ายยยยยยยยยย

ตอนที่ 14 แผนชั่ว ๆ ของมันล่ะ -*-

กลับมาที่ออฟฟิศผมก็ทำงานอย่างมีความสุขสุดๆ หุหุ อย่างน้อยวันนี้ผมก็ก็าวหน้าได้คุยกะพี่แกแระ แถมได้รู้ด้วยว่าพี่แกชอบมาทำงานดึกๆ บางทีก็กลับเช้า เพราะแกม่ะชอบทำงานกลางวัน อย่างวันนี้พอสายๆ แกก็กลับบ้าน ว่าจะไปส่งซะหน่อยก็เลยอดเลย ชริ! พอพี่มาร์ชกลับผมก็เนียนไปช่วยพี่ที่สนิทกับพี่มาร์ชทำงาน แล้วก็ล้วงความลับ พี่มาร์ช หุหุ

"พี่แชมป์...มีอารายให้เมลล์ช่วยอ้ะป่าว"

"โหยย เด็กฝึกงานฟิตเว่ยย งานแกเสร็จแล้วหรอ"

"เสร็จละค้าบบ ว่าแต่พี่แชมป์มีไรให้เมลล์ช่วยป่าวล่ะ"

"ไม่มีอ้ะ ทางพี่มันต้องทำเองอ้ะ" -*- โห ไม่เปิดโอกาสให้กรูเลย แต่ระดับไอ้เมลล์มีหรือจะยอมแพ้ ชริ

"งั้นเมลล์ขอนั่งดูได้ป่าว เมลล์อยากรู้"

"เอาดิ...ถ้างานแกเสร็จอ้ะนะ" หุหุ ไอ้เมลล์ดี๊ด๊าทันที

"เสร็จแล้วค้าบบบ" ผมก็นั่งดูพี่เค้าทำงานไปพักนึง ก็เริ่มตีซี้ครับ

"โหยพี่แชมป์นี่ทำงานเก่งเนอะ งานมันดูย๊ากก ยาก แต่พี่ทำแป๊บเดียว" หุหุ ชมเข้าลุกไอ้เมลล์ ชมเข้าไป ได้ผลคับ พี่แชมป์แกทำหน้าภูมิใจ

"ก็ไม่เท่าไหร่หรอก"

"หรอค้าบบบ" ผมก็พูดคุยเรื่องนู้นนี่ไปเรื่อยๆ พอแกตายใจ ผมก็เริ่มแย็บๆ

"พี่แชมป์นี่สนิทกับพี่มาร์ชป้ะ"

"ก็สนิทนะ ทำไมหรอ"

"อ๋อ...ป่าวพี่ เมลล์เห็นพี่มาร์ชแกมาทำงานดึกๆ แปลกกว่าชาวบ้านเค้าอ้ะ เมลล์ก็เลยสงสัย"

"อ่อ...มาร์ชมันงี้แหละ มันชอบทำงานกลางคืน กลางวันมันว่าไม่มีสมาธิ"

"หรอพี่..อย่างงี้ก็กลับบ้านลำบากดิ กลางคืนแบบนั้น"

"ไม่หรอก...มันขับรถมาอ้ะ แต่ช่วงนี้รถมันก็เสียบ่อยนะ"

"หรอพี่ บ้านพี่เค้าอยู่แถวไหนอ้ะ เวลารถเสียไม่ลำบากหรอ"

"เห็นว่าอยู่แถวๆ....อ้ะนะ บางทีมันก็อาศัยเพื่อนมาทำงานแหละ ไม่ลำบากหรอก" เสร็จโจร! กรูรู้แระว่าบ้านพี่เค้าอยู่ไหน

"หรอพี่...งานอย่างงี้ก็ลำบากเนอะ..ถ้ามีแฟนคงลำบาก"

"โหยยย ใครจะไปมีด๊ายยย ยิ่งไอ้มาร์ชยิ่งแล้วใหญ่ ไม่เห็นมันมีใครสักคน ชอบฟันแล้วทิ้ง" -*- ใช่ย่อยแหะแฟนกรุ

"หรอพี่...นั่นดิเนอะ" ผมก็เมาท์ๆ กับพี่แชมป์อีกพักใหญ่ๆ เลยแหละครับ แหมจะว่าไปพี่แชมป์นี่ก็บ้าน้ำลายใช่ย่อยแฮะ แต่ดีแล้วล่ะ ในที่สุดผมก็ล้วงความลับพี่มาร์ชมาได้หลายอย่าง 555+ งานนี้ไม่เสร็จไอ้เมลล์ ก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก

หลังจากได้ข้อมูลมาพอสมควรผมก็กลับพี่ตัวเอง ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ก็อิพี่กอล์ฟ ดิ มองผมตาเขียว เฮ้อ! จะมาอะไรกับผมกันนักกันหนา อู้งานหน่อยเดียวแค่เนี้ยะ ทีตัวเองดูเว็ปโป๊ ผมยังไม่พูดเลยชริ ผมนั่งทำงานไปจนกระทั่งเย็นแหละครับ ก็กลับบ้าน มาถึงบ้านอาบน้ำอาบท่าก็มานั่งวางแผนชีวิตต่อไป จะเอาไงดีหว่า ตอนนี้ก็รู้แล้วว่าบ้านพี่เค้าอยู่ที่ไหน มีรถเป็นของตัวเอง แต่รถชอบเสีย งืมๆ แถมบ้านไปทางเดียวกะผม แต่คอนโดผมถึงก่อนเอาไงดีหว่า อ๊ะ รู้แล้ว ออนเอ็มปรึกาากุนซือของผมดีกว่า ผมก็ออนเอ็มเลยครับ อ้าว! อิเจ้ ทำไมม่ะออนอ้ะ ผมเลยนั่งรอสักพัก อิเจ้ก็ออนครับ

M[a]il สถานะ: In LoVe Says: เจ้ ค้าบบบบบบบ

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: ว่างายยยยยย

M[a]il สถานะ: In LoVe Says: คิดถุง

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: ตอแหล

M[a]il สถานะ: In L oVe Says: อิเจ้ -*-

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: เหอๆๆ ล้อเล่น ว่าไง หนทางรักไปถึงไหนแระ

M[a]il สถานะ: In L oVe Says: เออๆ ว่าจะปรึกษาพอดีเลยเจ้ เนี่ย เมลล์คุยกะเค้าแล้วนะ

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: หรอ แล้วเป็นไง

M[a]il สถานะ: In L oVe Says: ก็ดีอ้ะเจ้ เมลล์ยิ่งคุยยิ่งชอบนะ แต่พี่เค้ากวนตีนเมลล์อ้ะ

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: อ้าวเค้ากวนตีนแต่แกหรอ

M[a]il สถานะ: In L oVe Says: ป่าว กวนตีนทุกคนเลยเลย

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: เหอๆๆ แล้วแกจะเครียดเพื่อ?

M[a]il สถานะ: In L oVe Says: ป่าว เมลล์แค่จะถามว่าเมลล์ควรจะทำตัวยังไงดี

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: ไม่อยาก เค้ากวนตีนแบบ สนุกๆ รึเปล่าล่ะ ถ้าใช่เราก็ต้องทันเค้า มีมุขไปเล่นกะเค้า มีลุกล่อลูกชนเว่ย

M[a]il สถานะ: In L oVe Says: ยังไงอ้ะเจ้

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: ก็ต้องทันมุขเค้า แล้วก็หัดตบมุขกลับด้วย กวนตีนบ้างพอเป็นกระสาย แล้วก็ใส่ใจเค้าบ้าง

M[a]il สถานะ: In L oVe Says: ใส่ใจหรอเจ้ เออๆๆ วันนี้นะเจ้ พี่เค้าทำหน้าเศร้าๆ ตอนเห็นพี่คนนึงจับมือผม

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: กรี๊ดดดดดดดดดดด จริงหรอ อย่างงี้มีใจให้แกชัวร์

M[a]il สถานะ: In L oVe Says: -*- เจ้อย่าเพ้อ ถ้าเค้าสนใจผมเค้าก็ต้องจำชื่อผมได้ดิ นี่ชื่อยังจำไม่ได้

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: อ้าว แล้วเค้าทำหน้าเศร้าตอนแกจับมือคนอื่นให้ชั้นคิดยังไงวะ

M[a]il สถานะ: In L oVe Says: ตามความคิดเมลล์นะ เมลลืว่าพี่เค้าต้องมีความหลังอะไรบางอย่าง

ไม่ได้อยากเจ้าชู้ แต่ความสวยที่มีอยู่มันบังคับ Says: อืมมม มันก็คิดได้นะ อิเมลล์ เจ้เริ่มมันส์แระ โทรมาละกัน เมาท์กันไปเลย พิมพืแมร่งไม่ทันใจ! เบอร์นี้นะ 083XXXXXXX

M[a]il สถานะ: In L oVe Says: ได้เจ้

ผมจัดการโทรศัพท์หาอิเจ้ทันทีตามคำสั่ง อืมๆ ได้เมาท์กะใครอย่างงี้คงมันส์ขึ้น -*- โหเสียงรอสาย Wonder Girl ไม่ได้เข้ากะหนังหน้าเล๊ยยย อิเจ้กรู

"เออ ว่าไง"

"ฮาโหล เจ้หรอ"

"เออ ต่อๆ ตกลงแกคิดว่าเค้ามีความหลังหรอ"

"ใช่เจ้...แต่เมลลืก็ไปคุยกับพี่คนอื่นๆ นะ คนอื่นเค้าก็ไม่เห็นรู้เรื่องอะไร เห็นบอกว่าพี่มาร์ชอ้ะ กวนตีนเกือบทุกคนเลย"

"แสดงว่าแกเริ่มกลยุทธ์ ขงเบ้งแล้วชิมะ"

"ช่ายเจ้ ตอนนี้เมลล์ก็รู้อะไรเกี่ยวกะพี่เค้าหลายอย่างนะ"

"เช่น?"

" บ้านอยู่ไหน ยังไม่มีแฟน แล้วมาทำงานยังไง ชอบทำงานตอนไหน"

"เออๆ แค่นี้ก็พอแระ เดี๋ยวต่อไปเราก็ค่อยๆ สืบละเอียดกว่านี้ ตอนนี้แกเอาคร่าวๆ ก่อน สรุปเขามาทำงานยังไงนะ"

"ก็ขับรถมาอ้ะเจ้ แต่รถเค้าเสียบ่อย"

"อืมมมมม แกมีเบอร์เค้ามะ"

"ไม่มีอ้ะเจ้"

"เอาไงดีหว่าา เออ ! เอางี้ แกก็บ้านใกล้เค้ามะ"

"ก็ใกล้นะเจ้"

"งั้นเอางี้ ......"

ผมนั่งวางแผนกับอิเจ้อยู่สักพักนึง ก็ได้คิดว่า อิเจ้ผมแมร่งจอมวางแผน สุดยอดดดดดด 555+ ทีนี้แหละ ทางรักไอ้เมลล์ไม่มีพลาด กุนซือไอ้เมลล์ดี กร๊ากกก เราซักซ้อมทำความเข้าใจกันซักพัก และสัญญาว่าจะบอกผลงานให้รู้ ผมก็ไปนอน พลางคิดถึงวันพรุ่งนี้ เสร็จแน่พี่มาร์ช กร๊ากกกกก

ตอนที่ 15

ผมกลับมาถึงบ้านด้วยอารมณ์ที่แตกต่างจากทุกวัน อารมณ์ที่มันได้ห่างหายไปนานพอสมควร ทำไมผมถึงได้รู้สึกแย่เมื่อเห็นภาพที่กอล์ฟจับมือน้องฝึกงานคนนั้น....มัน ซ้อนทับกับภาพที่...พี่นะ...จับมือผม...ทำไม...ภาพนั้น..มันไม่เคยหายไป... ทำไม ชื่อนี้..ยังคงวนเวียนอยู่ รอบๆ ตัวผม ...หมุนวน ซ้ำ ๆ ซาก ๆ ภาพที่กอล์ฟ ดูแลเทคแคร์น้องคนนั้นในฐานะพี่เทค.....มันยิ่งทำให้ผมเจ็บ......พี่นะ... ทำไม...ผมถึงลืมพี่ไม่ได้สักที.....

ผมถามตัวเองทุกครั้งว่าทำไม ผมถึงได้รู้สึกอิจฉาทุกครั้งที่เห็นคนรักแสดงความรัก ความเป็นเจ้าของต่อกัน ทั้งๆที่อิจฉา...แต่ทำไม.....ทำไม ผมกลับไม่กล้าที่จะมีความรัก ไม่กล้าที่จะมอบความรักให้กับใคร หรือแม้แต่ ไม่มีความกล้าพอที่จะสนองตอบความรักที่ใครต่อใครมีให้ผม....

เหตุการณ์ หลายต่อหลายสิ่งมันทำให้ผมกลายเป็นคนที่มีสังคมแคบมากขึ้น.... ไม่อยากพบปะผู้คน.... ไม่อยากเจอหน้าคนมากมาย.... พยายามหลีกเลี่ยงที่จะอยู่ในที่ที่มีผู้คนเยอะแยะ... แต่ก็ใช่ว่าจะทำได้ง่าย ๆ....แต่ในชีวิตบ้าๆ ของผม.. ผมยังเหลือความโชคดีอยู่อย่างคือ.... งาน.... งานที่เจ้านายไม่มาจู้จี้เรื่องเวลาทำงาน ขอแค่มีงานส่ง ส่งให้ทันกำหนด มาประชุมตามเวลา แค่นั้นก็พอ.....มันทำให้ผมสบายใจ....และอยู่...กับมันได้...

ผมชอบที่จะทำงานตอนกลางคืนมากกว่ากลางวัน.... เพราะกลางคืนมันจะทำให้ผมมีสมาธิในการทำงาน ไม่ต้องมีใครมาคอยสุงสิง.... ได้ใช้สมองเต็มที่ในการทำงาน... หรือถ้าทำงานตอนกลางวันปรกติ ผมก็จะควบไปยันดึก ๆ ดื่น ๆ หรือบางครั้งก็สว่างไปอีกวันแล้วทำงานต่อไปเลยก็มี.... ผมเลือกทำอย่างนี้ ....ทำให้ตัวเองเหนื่อย...ให้ล้า ...ให้ออ่นเพลียเกินกว่าที่จะคิดอะไร...หรือคิดถึง...ใคร....ทำให้ผมสามารถ ล้มตัวลงบนที่นอน...แล้วหลับไหลโดยไม่ต้องคิดถึงอะไร....

แต่... วันนี้คงเป็นอีกวันที่ผมไม่สามารถที่จะข่มตาให้หลับลงได้ง่าย ๆ เหตุการณ์หลายสิ่งหลายอย่างมันตามมาหลอกหลอนผมตลอดเวลาตั้งแต่วันนั้น.... วันที่ผมตัดสินใจหลบหนีปัญหาหัวใจของตัวเอง ......ภาพที่ผมเดินจับมือ ภาพที่ผมไปไหนต่อไหน...ทุกรอยยิ้ม...ทุกคำพูดที่มีให้ผม....มือใหญ่ที่เคย จับมือผมไว้....สัมผัสนุ่มนวลที่ศรีษะที่เคยได้รับ.... กิจกรรมที่ทำร่วมกัน...ช่วงเวลาที่มีกันและกัน... มันวนเวียน ซ้ำ ๆ มันตามมาหลอกหลอนผมตลอดเวลา และสิ่งที่ติดตามมันมาคือคำถาม คำถามที่ว่า ...“ทำไม”.... สองสามปีมานี่ผมไม่สามารถหาคำตอบใด ๆ ให้กับตัวเองได้ทั้ง ๆ ที่หลายต่อหลายครั้งผมเองพยายามที่จะหาคำตอบ แต่กลับได้คำถามกลับมาอีกทุกครั้ง ยิ่งหา.... ยิ่งเพิ่ม.... ยิ่งตอกย้ำ....ยิ่งเจ็บ..... ผมไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะหายไปจากชีวิตผมสักที ผมไม่อยากเจ็บ ไม่อยากโหยหา เหนื่อยที่จะไขว่คว้า ผมเหนื่อยที่จะคิดแล้ว.....บางครั้งผมก็คิดว่า...เหนื่อย....เหนื่อยเกิน กว่าจะมีชีวิตอยู่....เหนื่อยเกินกว่าที่จะยิ้ม....เหนื่อยเกินกว่าที่จะ หัวเราะ....เหนื่อยเกินกว่าที่จะพูด....และบางที....ก็เหนื่อยเกินกว่าที่จะ หายใจ.....

หลายต่อหลายครั้ง ผมพยายามพาตัวเองหลีกหนีจากความเหงาเหล่านั้น โดยการเที่ยวตามสถานที่เริงรมณ์ โดยมีเพื่อน ๆ ตัวดีทั้งหลายเป็นไกด์ ทุกครั้งจะจบลงด้วยการมีคนกลับมาด้วยเสมอ ทุก ๆ ครั้ง แต่มันไม่สามารถทดแทนได้ ..........................ไม่เลยสักครั้ง

มีคนเคยถามผมว่าเป็นอะไร ปิดกั้นตัวเองมากเกินไปไหม ??? ใช่ ผมปิดกั้นตัวเอง แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะไม่พยายาม ไม่ลองที่จะเหลียวมองใคร ผมเคยคิดที่จะคบกับผู้หญิงที่เข้ามา แต่ว่าไม่มีใครเลยที่ผมจะทำให้ผมเทใจทั้งใจให้ได้ ไม่มีใครเลยที่จะทำให้ผมคิดถึงได้ตลอดเวลา ให้โหยหา หรือ แคร์ความรู้ได้ หรือผมเป็นเกย์ไปจริง ๆ มันก็ใช่น่ะ ในเมื่อคนที่ผมรักเป็นผู้ชายด้วยกัน แต่...............กับผู้ชายคนอื่นผมกลับไม่มีความรู้สึกใด ๆ ในเชิงพิศวาสเลย แม้จะหน้าตาดีเพียงใดก็ตาม

การบังคับให้ตัวเองหลับทำได้ยากกว่าที่คิด...ผมลุก ขึ้น เปิดคอม....เข้าโปรแกรมแชทยอดฮิต...สิ่งเดียวที่ทำให้โลกผมไม่แคบจนเกินไป ...สิ่งเดียวที่ทำให้ผมรู้ว่าอย่างน้อยผมก็ยังมีเพื่อน....มีสังคมเล็กๆ ที่ผมพอจะผ่อนคลาย พูดคุย...ได้อย่างสบายใจ....ทันทีที่เข้าโปรแกรม ผมได้แต่ยิ้มให้หน้าจอ....เสียงดนตรีที่เป็นเอกลักษณ์ของโปรแกรมดังขึ้น เมื่อใครคนหนึ่งพิมพ์ข้อความมาหา

กรูสวย!! แล้วไงล่ะ ตบกันม๊ายยยย Says: อร๊ายยยย ผีอะไรเข้าสิงยะ ออนแต่หัววัน

MaRcHmEllO Says: เพิ่งกลับจากที่ทำงานเฟ้ยย

กรูสวย!! แล้วไงล่ะ ตบกันม๊ายยยย Says: อ้าว! นี่เมิงมีการมีงานทำด้วยเร๊อะ

MaRcHmEllO Says: -*- ทำไมพูดแมวๆ งั้นล่ะ

กรูสวย!! แล้วไงล่ะ ตบกันม๊ายยยย Says: อ้าวอินี่ แซวนิดเดียวเล่นแม่กรูเลยนะ สาดดดด

MaRcHmEllO Says: 5555+ แม่เมิงชื่อแมวหรอ

กรูสวย!! แล้วไงล่ะ ตบกันม๊ายยยย Says: สาดดดดด จะย้ำเพื่ออออออ?

MaRcHmEllO Says:5555+ ลูกยายแมววววว

กรูสวย!! แล้วไงล่ะ ตบกันม๊ายยยย Says: กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด อิเลวววววว ช้านเกลียดแกกกกกกกกกกกกกกก

MaRcHmEllO Says:55555+

ผม ได้แต่นั่งหัวเราะคนเดียวอยู่หน้าคอม "เพื่อน" คนหนึ่งที่ผมได้เจอ บางทีมันก็ทำให้ลืมอะไรไปได้บ้าง การคุยกับเพื่อนคนนี้เป็นอะไรที่ไม่เครียด เพราะมันไม่เคยมีสาระอะไรในการคุยเลย...ไม่ต้องหาเหตุผล...ไม่ต้องคิดอะไร เยอะ...นอกจากตามให้ทันมุขประหลาดๆ และการจิกกัด... เพราะ ถ้าเธอไม่กัดผม ก็บ่นเรื่องตัวเอง...บ่นคนโน้นคนนี้ไปเรื่อย...มันทำให้ผมไม่เครียด และไม่ต้องคิดอะไรมากมาย ...และมันก็ทำให้ผมลืม...บางสิ่งที่อยากจะลืม....ผมนั่งคุยจนเพลินเหลือบดู เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง...อืม...ง่วงแฮะ...ผมลาเพื่อนในโลกไซเบอร์ของผม ก่อนจะล้มตัวลงนอน...แล้วหลับไหลได้ในที่สุด....

ตอนที่ 16

อร๊ากกกกกก....กรูเซ็งงงงง ไม่น่าเชื่ออิเจ้เล๊ยยยย กรูละหน่าย การนั่งรถเมล์มาทำงานนี่ทำให้เสียพลังงานจริงๆ ผมที่อุตส่าห์เซตมา เสื้อผ้าที่อุตส่าห์รีดมาอย่างเนี้ยบ TTwTT กระซิกๆ กรู จากเทพบุตร กลายเป็นลูกหมาทันใด ผมกระโผกระเผ เดินอย่างโทรมเข้าไปในออฟฟิศ เหนื่อยอย่างแรง มาถึงโต๊ะตัวเอง ผมปลดกระดุมเสื้อออกสองเม็ด แบบว่าไม่ไหวแล้ว ร้อนมากมาย ผมกระพือเสื้อเบาๆ ระหว่างที่นั่งพักนั้น พี่มาร์ชก็เดินออกมาจากมุมเดิมครับ ห้องแกนั่นแหละครับ สภาพเดิม มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ พอเห็นผมก็ทัก

"อ้าว...ว่าไงเรา ทำไมสภาพเป็นงั้นอ้ะ" ผมรีบทำท่าโทรมสุดขีด

"โหยพี่...รถเสียอ้ะดิ ต้องนั่งรถเมลล์มา"

"จริงดิ รถมันแน่นขนาดนั้นเลยหรอ"

"โหย แนะนำให้ลองพี่ แล้ววจะรู้สึก"

"บ้านไกลหรอ" เยส!! เข้าทาง

"ไม่เท่าไหร่หรอกพี่ อยู่ ตรง...อ้ะพี่"

"อ้าว..ใกล้บ้านพี่เลยนี่หว่า"

"อ้ะจริงดิ...เพ่มาร์ชชชชชชชชชชชชชชช" ผมทำหน้าอ้อน เสียงอ้อนสุดๆ

"เฮ้ย...ไรวะ ทำไมทำเสียงงั้นล่ะ" พี่มาร์ชแกทำหน้าหวาดๆ ผม แต่ใครจะสนค้าบบ

"แหมพี่มาร์ช....ไหนๆ ก็บ้านใกล้กานนนนนน นะนะ"

"เฮ้ยย...อย่าบอกนะว่า...."

"ช่ายยย...พี่ไปส่งผมหน่อยนะค้าบบบบ พี่ค้าบบบ ส่งสารไอ้เมลล์ตาดำๆ หน่อยน้า นะ น้าาา"

"เฮ้ยยยย....ชั้นกลับดึกนะเว่ยย บางทีก็กลับเช้าด้วย"

"ม่ะเปงไร เดี๋ยวเมลล์รอ..นะพี่มาร์ชนะ ..โห พรุ่งนี้พี่มาร์ชก็ประชุม วันนี้พี่มาร์ชก็ต้องรีบกลับ เมลล์รู้น้าาาา"

"รู้ได้ไงวะ" พี่มาร์ชทำหน้าสงสัย

" ก็เขาประชุมแผนกนี้..พี่ไม่ได้อยู่แผนกนี้รึงายยยย หาาาาาาา" ผมลากเสียงยาวๆ กวนประสาทพี่มาร์ช พร้อมยักคิ้วด้วยสองจึ๋ง พี่มาร์ชทำหน้ามุ่ยก่อนจะหัวเราะ

"เออๆ รอแล้วกัน ถ้าดึกอย่ามาว่ากันนะเว้ย"

"เยส!! ไชโย 555+ " ผมเต้นแร้งเต้นกา พี่มาร์ชก็มองมาแบบขำๆ

"นี่แกดีใจขนาดนั้นเลยหรอ"

" ก็แหม...มีรถฟรีนั่ง ไม่ต้องไปเบียดคนบนรถเมล์ สบายจะตายใครจะไม่ดีใจอ้ะพี่" แถมยังได้นั่งไปกะพี่ หูยยยยไอ้เมลล์ยิ่งสุข เมลล์ไม่อยากจะบอก กร๊ากกกก พี่มาร์ชแกก็หัวเราะ เอื้อมมือมาที่หัวผม ผมยิ้มให้ แต่จู่ๆ แววตาพี่เขาก็เปลี่ยนไป มือที่ยื่นมาชักกลับอย่างรวดเร็ว ผมได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจ..ทำไม...หรือว่ารังเกียจ...ก็ไม่น่าจะใช่...พี่ เขายังยิ้มให้ผมนี่นา...แล้วทำไม...ผมสบตาพี่มาร์ชนิ่งๆ คำถามมากมายวนเวียนในหัว

"เฮ้ยย...เมลล์มาตั้งแต่เมื่อไหร่" เสียงพี่กอล์ฟที่ดังขึ้นทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนั้นไปทันที

" โหยยย ไอ้กอล์ฟ เพื่อนเมิงยืนหัวโด่เนี่ย คิดจะทักมั่งม๊ายยย" ไม่มีเสียงตอบรับจากพี่กอล์ฟ ผมเลยหันไปดู เห็นแกยืนผมนิ่งๆ ผมเลยถามไป

"เป็นไรอ้ะพี่กอล์ฟ" ลูกกระเดือกพี่กอล์ฟเลื่อนขึ้นลงเหมือนกลืนน้ำลาย

"เอ่อ...เมลล์ พี่ว่า เมลล์ ติดกระดุมก่อนไม๊ครับ แล้ว...เนคไทไปไหน" ผมหน้ามุ่ยทันที เห็นม่ะเอาอีกละ ยุ่งกะผมอีกละ

"ไม่เอาอ้ะ เมลล์ร้อน เดี่ยวค่อยใส่ตอนเข้างาน" ผมรีบปฏิเสธก็มันร้อนนี่นา

" เออ พี่ว่าแกไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนดีกว่าว่ะ ไปเหอะเมลล์ เดี๋ยวพี่พาไปกินข้าว" เสียงพี่มาร์ชที่ดังขึ้นทำให้ผมกระดี๊กระด๊าทันที

"จริงนะพี่มาร์ช"

"เออ เร็วๆ "

"ค้าบบบ" ผมรีบแต่งตัวอย่างรวดเร็ว กลัดกระดุมเสร้จ ก็ปลดเข็มขัดเตรียมยัดชายเสื้อ

"เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย" สองเสียงเลยครับทั้งพี่มาร์ชพี่กอล์ฟ

"อะไรอ้ะพี่"

"ทำไรวะ" พี่มาร์ชถาม

"ก็ยัดชายเสื้อไง พี่ไม่เคยทำหรอ" เออ..พี่งงอะไรกันครับกะอิแค่ยัดชายเสื้อ

" งั้นพวกพี่ไปรอข้างนอกนะ รีบตามมาแล้วกัน" พี่กอล์ฟพูดเสร็จก็ลากพี่มาร์ชเดินไปเลย เอ๊าาาา อารายของเค้า แล้วนั่นพี่กอลืฟ พี่จะไม่ให้แฟนผมวางแก้วกาแฟก่อนรึไง จะให้ถือไปกินข้าวด้วยเร๊อะ! พี่เขาก็ทำอะไรกันแปลกๆ เนอะ เมลล์ละงง!

บรรยากาศ บนโต๊ะอาหารที่ผมกำลังนั่งอยู่นี้มันโครตจะมาคุครับ ผมอยากจะเล่นมุขใจจะขาด แต่บรรยากาศที่โครตอึมครึม อึดอัดที่ปกคลุมอยู่ระหว่างพี่มาร์ชกับพี่กอล์ฟ มันทำให้ผมต้องรีบก้มหน้าก้มตากินข้าว พยายามเหลือบมองก็เห็นพี่มาร์ชกินข้าวนิดเดียวอีกแล้ว ส่วนพี่กอล์ฟก็ยัดๆ ไม่มองหน้าใครเลยครับ ผมล่ะเครียด เมื่อกี๊พี่ก็ดีๆ กันไม่ใช่หรอคร้าบบ แล้วตอนนี้ทำไมบรรยากาศมันเป็นเยี่ยงนี้ล่ะค้าบบ เมลล์ละอึดอัด จะถาม พี่แกก็นิ่งกันเหลือเกิ๊นน อาการปอดแหกเลยมาเยือนไอ้เมลล์อย่างช่วยไม่ได้

ใน ที่สุดอาหารมื้อมาคุก็ผ่านไปโดยที่ผมก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าเกิดอะไรขึ้น เหอๆๆ แถมมื้อนี้จ่ายเองอีกตะหาก สงสัยพี่กอล์ฟบ่จี๊แล้ว ผมรีบเดินตามพี่มาร์ชเมื่อเห็นพี่เขาเดินเข้าเซเว่นไป เราต่างคนต่างเลือกขนม โดยไม่ได้คุยกัน อยากบอกว่าผมอึดอัดมาก ผมควรจะทำไงดีครับ?

จนกระทั่งจ่ายเงินเสร็จออกมาข้างนอก ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อไม่เห็นพี่กอล์ฟ แล้วก็ถามสิ่งที่ค้างคาใจ

"พี่มาร์ช...พี่มาร์ชเป็นอะไรรึเปล่า" พี่มาร์ชหันมามองผม

"ป่าวนี่"

"พี่มาร์ช...เมลล์ขอโทษ"

"เอ๊ยย...แกจะขอโทษเรื่องอะไรอ้ะ"

" ไม่รู้อ้ะพี่ เมลลืรู้สึกไม่ดีที่ทำให้พี่เป็นแบบนี้ เมลล์ไม่รู้ว่าเพราะเมลล์รึเปล่า แต่ถ้าเป็นเพราะเมลล์ เมลล์ขอโทษนะพี่ ยกโทษให้เมลล์นะ" พี่มาร์ชมองหน้าผมแล้วยิ้มให้

"พี่ไม่ได้โกรธแกหรอก อย่าคิดเยอะ ไปๆๆ ไปทำงาน"

"พี่มาร์ช....แล้วพี่มาร์ช...ยังจะให้เมลล์กลับบ้านด้วยรึเปล่า" คราวนี้พี่มาร์ชหัวเราะเลยครับ ตลกตรงไหน -*- ผมเครียดนะเนี่ย

"555+ กร๊ากกกก แกห่วงแค่นี้เองเรอะ!" โหไรอ้ะ นี่เรื่องใหญ่นะพี่

" ไม่ให้ห่วงเรื่องนี้ แล้วจะให้ห่วงเรื่องไหนอ่ะ" ผมทำหน้าป่องๆ ใส่พี่มาร์ชด้วย ท่านี้ใครๆก็บอกว่าผมทำแล้วน่ารักนะ ทำใส่สะหน่อยเผื่อๆ จะมีหวัง เอิ๊กส์ๆๆๆ

"เออๆ แล้วตอนเย็นมารอพี่ที่ห้องแล้วกัน"

"ค้าบบบบบบ เออ! แล้วกลางวันพี่มาร์ชกินข้าวไหนอ้ะ ไปกินกะผมป่าว พี่จะได้เลี้ยงผม ผมจะได้ไม่เปลือง"

"555+ ไอ้เด็กเวร...ไม่ทันไรเลย ตลกบริโภคแระ" พี่แกพูดไปหัวเราะไป แต่ผมเหมือนโดนด่ายังไงก็ไม่รู้ ช่างเหอะ ถ้าโดนด่าแล้ว มือหนาของพี่มาร์ชมายีหัวผมเล่นแบบนี้ พี่ด่าผมอีกก็ได้ครับ ผมยอม

"พูดงี้แล้วจะเลี้ยงไม๊อ้ะพี่"

" พี่ดูงานก่อนแล้วกัน...ไปนะ" พี่มาร์ชพูดเมื่อเราเดินมาถึงออฟฟิศพอดี มือที่ลูบหัวมื่อกี๊ยกขึ้นโบกให้ ผมได้แต่มองตามหลังนั้นไป แปลก ทั้งๆ ที่พี่เค้าหัวเราะ พี่เขาโบกมือลาผม แต่ทำไม หลังนั้นมันดูอ้างว้าง แงไปด้วยความเศร้าเหลือเกิน....พี่มาร์ช....พี่เก็บอะไรไว้ครับ ....แล้วจะมีสักวันไม๊ที่ผมจะได้ร่วมรับรู้ความเศร้าของพี่บ้าง.....

Tags: yaoi, นิยาย1 Comments