εїзชะนีน้อยεїз™ : ชะนีไทย ใจกล้า หน้าด้าน แต่สวย!!!

....2551...  

"ความรัก"ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่มนุษย์มีอยู่มากมายราวกับว่าจะไม่มีวันหมด

แต่สิ่งที่มนุษย์มีอยู่จำกัดจนดูเหมือนคับแคบเห็นแก่ตัวก็คือ "ความอดทน"

ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้อง "อดทน" กับปัญหาต่างๆ รอบข้าง....เพื่อรักษาความรักนั้นไว้ให้ยั่งยืน

แต่ในทิศทางตรงกันข้าม เมื่อใดที่สิ้นรัก เมื่อนั้น "ความอดทน" ก็หามีไม่…

สิ่งใดที่เคยทนได้ ก็กลับแปรเปลี่ยนไป

สิ่งใดที่เคยเห็นดี เห็นชอบ กลับกลายเป็นขวางหูขวางตา

ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายหนึ่งกระทำต่อกันอย่างเสมอต้นเสมอปลาย

ท้ายที่สุดอีกฝ่ายหนึ่งก็ทอดทิ้งปล่อยให้ความรักนั้นต้องจบลง

บางครั้งความรักนั้นอาจจบลง ทั้งๆ ที่ความรู้สึกรักของเรายังมีอยู่เต็มหัวใจ

เพียงแต่การถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า . .

จนกระทั่ง "ความอดทน" บอกให้เราต้องไป...ไปทั้งที่ยัง "รัก"

เพราะหากรักแล้วต้องเจ็บ ต้องช้ำ ทางเลือกที่ดีที่สุดก็น่าจะหมายถึง

"การจากไปในวันนี้เพื่อที่จะเข้มแข็งและลุกขึ้นได้ใหม่ ในวันข้างหน้า" . .

อย่างนั้นไม่ใช่หรือ . .

หากรักแล้วต้องทนร้องไห้ไปตลอดชีวิต . .

คุณก็จะเจ็บเพราะความรักไปตลอดชีวิต

แต่หากคุณร้องไห้วันนี้ . . แม้จะเจ็บกว่า

แต่ก็จะเป็นความรู้สึกก็จะเจ็บไม่นาน ไม่กี่วันคุณก็ลืมไปเอง . .

สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับตัวเองแล้ว ว่าจะร้องไห้ไปตลอดชีวิต

หรือร้องไห้แค่วันนี้ แล้วยิ้มไปตลอดชีวิต . . .

   ผมนั่งอ่านฟอเวิร์ดเมลล์ที่หลายคนส่งมาให้ ก่อนจะปิดลงเมื่อได้นินเสียงถาม ดังมาจากโต๊ะข้างๆ    

"มาร์ช...อาบน้ำรึยังมึง"

"โหยยย เหนียวตัวพอดี ป้ะล่ะ มึง ป้ะล่ะ"

"จัดปายยยย" ผมหัวเราะกับเพื่อนใหม่ สถานที่ทำงานใหม่ เกือบสองปีที่ผ่านมา มันทำให้หลายสิ่งในใจผมดีขึ้น แม้ว่ามันจะไม่หายขาด แต่ก็ดีขึ้น ผมเริ่มที่คบใครใหม่(อย่าเรียกว่าคบ..กูแนะนำให้เรียกว่า คู่ขา)-*- อินี่ตอนกูเข้าโหมดเศร้าไม่มานะมึง (มาก็ฮาเด่ะ ชริ) เออ!ถูกของมันครับ

 หลายคนบอกว่าผมปิดใจตัวเอง มันทำให้ผมไม่หยุดที่ใครสักคนสักที....ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่หลายๆ ครั้งที่ผมเริ่มผูกพันผมจะถอยห่างออกมา กลัว...กลัวว่าสิ่งที่กำลังจะได้มา มันจะทำให้เจ็บอีกครั้ง ทำให้ทุกวันนี้ ผมยังไม่เคยมีใคร...จะมีไม๊สักคนที่จะเปิดใจของผมได้..

   ชีวิตของผมดูเหมือนจะเรียบเรื่อยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่มันไม่ใช่ครับ! หลังจากตอบตกลงที่จะไป "อาบน้ำ" ตามคำชวนของเพื่อน ผมนั่งที่โต๊ะสักพัก และแล้วไอ้ตัวที่ทำให้ชีวิตผมไม่เรียบเรื่อยก็วิ่งหน้าตื่นมา..

"พี่มาร์ช...จะไปอาบอบนวดเรอะ" ไอ้คนตัวเล็ก ตาโต หน้าหวาน ปากแดง ถามผมทันที่มันได้ยินข่าว

"เออ..ทำไม"

"พี่จะไปทำม๊ายยย...เป็นง่อยรึไง อาบน้ำเองไม่ได้" มันเริ่มสติลกวนตีนผมแล้วครับ

"ไม่ได้ง่อยเว่ย..แต่ ...ง่วง" มันทำหน้างงครับ

"ง่วง แล้วทำไม ต้องไปอาบอบนวดอ้ะพี่"

"ก็ง่วงเป็นเชี่ยนๆ ไง ไอ้น้อง 555+" ผมยักคิ้วกวนตีนมันไปทีนึง มันหน้าหงิกทันที เสียงหัวเราะดังรอบๆ พร้อมเสียงแซว

"เอาแล้ว เว่ย ผัวเมียทะเลาะกันแล้ว"

"เชี่ย!" ผมรีบหันไปด่าคนแซว แปลบๆ ในใจ กับคำแซวที่คล้ายเคยได้ยินเมื่อนานมาแล้ว ไอ้ตาโต ยังคงหน้าหงิก

"ตกลงจะไปจริงๆใช่ไม๊เนี่ย"

"เออ!"

"งั้นรอแปบ" มันหันมาบอกผม

"อะไรวะ"

"เออน่า บอกให้รอก็รอเด่ะ จะถามเพื่อ?" -*- ตกลงมันหรือผมเป็นรุ่นพี่ครับ ผมชักงง เลยได้แต่พยักหน้า ยืนรอมัน

   สักพักมันก็เดินกลับมา พร้อมกับถุงใบหนึ่ง ในถุงมีกล่อง ที่คุ้นๆ ตา ยิ่งรูปข้างกล่องยิ่งไม่ต้องบรรยาย ไอ้เวลาพกต้องยืดอกแน่ๆ มาถึงมันก็เทกองๆ หลายกล่องหลายสี ร่วงลงมา

"อ้ะเอาไป เนี่ย ซื้อมาจากสิงคโปร์ ไม่ได้ใช้"

"เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย" ไม่ใช่ผมครัยบ ไอ้เพื่อนตัวดีรีบวิ่งมาคว้า ไอ้ตาโตหยิบขึ้นมาแล้วอธิบาย

"นี่พี่..สตอว์ อันนี้กล้วย นี่ ส้ม นั่นผมไม้รวม...แล้วนี่พี่ เด็ดสุด เป๊บเปอร์มิ้น โดนเข้าไปที เย็นฉ่ำชื่นจายยยย" ไอ้คำบอกเล่าไม่เท่าไหร่ครับ แต่ไอ้ท่าทางสยิวกิ้วที่มันทำประกอบนี่ ดูแล้วคันครับ...คันทีนน่ะครับ คันมาก อยากจะเอาไปยันมันสักที

"ทำไมใจดีจังวะ..ใช้ได้จริงป้ะเนี่ย"

"โหยพี่มาร์ช ดูถูก..ใช้ได้ดิพี่ เนี่ยผมมีโปรโมชั่นพิเศษแถมด้วยนะด้วยนะ"

"โปรอะไรวะ" เพื่อนผมรีบสอดโดยที่ผมยังไม่ทันอ้าปาก นี่มึงสนใจขนาดนั้นเลยเรอะ! ไอ้ตาโต ทำท่ากวักมือเรียกพวกผมมากระซิบกระซาบ

"เนี่ย..พิเศษเฉพาะพวกพี่เลยนะ...ผมเจาะรูไว้ให้ทุกอันเลยพี่...ถ้าพี่ไม่ติดเอดส์ ก็ได้ลูกชัวร์อ้ะ เชื่อผม กร๊ากกกกกกกกกก"

"เชี่ย!" เรียบเรียงเสีงประสานโดยพวกผมเอง พร้อมกับหลายๆ มือโบกไปบนกบาลน้อยๆของมัน ไอ้เรารึก็อุตส่าห์หลงฟัง กูนึกว่ามีอะไร สาดดดด  มันนั่งหัวเราะ แบบไม่มีสลดครับ

"กูว่าแล้วว ทำไมมันกับไอ้มาร์ช ถึงคุยกันได้ แม่ง กวนตีนเหมือนกันเด๊ะ" -*- อ้าวไอ้บอล ทำไมมึงพูดงั้นล่ะ กูออกจะใสซื่อเรียบร้อย (หรออออออออออ) พูดไปก็อายปากวุ้ย!

"ตกลงแม่งใช้ได้จริงป้ะเนี่ย กูเริ่มไม่ไว้ใจมึงแระ" ไอ้แชมป์ ถามเพื่อความชัวร์อีกรอบ แต่มือเนี่ย หยิบใส่กระเป๋าไปแล้ว สองกล่อง สาดดด แล้วมึงจะถามเพื่อ? ไอ้ตาโตหัวเราะอีกรอบ

"ใช้ได้ดิพี่ ผมล้อเล่นน่า"

ผมหยิบสารพัดกล่องของมันขึ้นมา ดู พอมันเห็นผมหยิบเท่านั้นแหละ

"พี่มาร์ช..หยุดเลยหยุดเลย หยุดเดี๋ยวนี้"

"อะไรของมึง...ทำไมต้องมาห้ามกู ก็กูจะดู"   

"ม่ายช่ายยยย...ก้อจาบอกว่า ไอ้ที่หยิบอ้ะ ไซส์ M ไซส์Sแบบพี่อ้ะ กล่องเน้ กร๊ากกกก" -*-

"รู้ดี ...ลองไม๊มึง สาดดดด"

"อย่าเลยพี่มาร์ช...ผมกัวลองแล้วพี่จะร้องไห้ กลับบ้านไปฆ่าตัวตาย เพราะ ไอ้นั่นเล็กกว่าผม กร๊ากกกกก" -*- ดูมันครับดูมัน มึงพูดแบบนี้ เอาตีนเหยียบหน้ากูไปเลยไม๊ ปล่อยไว้ไม่ได้

"ปากดีจังเลยนะเมิงง...ถามจริงเหอะ เคยรึเปล่ามึงอ้ะ เคยม๊ายยย" น่าน จุดอ่อนมันครับ ถึงมันจะทะลึ่งตึงตัง แต่ผมบังเอิญไปได้รู้มาว่ามันยังไม่เคย ผู้ชายไรวะ เรียนปี 4 แระ ยังไม่เคย! (หูยยย อิหื่น ใครเค้าจะไปหื่นเหมือนมึง) น่านพอเห็นกรูยอมเอาใหญ่เลยนะ อิเสียงเวร....... มุขนี้ผ่านครับ ไอ้ตาโตอึ้ง หน้าแดง ไปไม่เป็นเลยครับ   พอเพื่อนผมเห็นเท่านั้นแหละ

"กร๊ากกก นี่มึงยังไม่เคยเรอะ! โหยยย มึงอายุเท่าไหร่แล้วเนี่ยยย" ไอ้ตาโต ยังพูดไม่ออกครับ ผมรีบเล่นต่อ เพื่อความต่อเนื่อง โหยย แกล้งเด็กนี่มันส์ครับ

"ไปเว่ย พาน้องไปขึ้นครูกันหน่อย พวกเรา น้องเค้าไม่เคย" เสียงหัวเราะยิ่งดัง ไอ้ตาโตเริ่มหน้าหงิกแระครับ

"ไอ้พี่มาร์ช!" ผมยักคิ้วให้มัน

"ว่าไง ไปขึ้นครูกะพี่ไม๊น้อง" ไอ้ตาโตนิ่งไปนิดนึง ผมสาบานว่านิดเดียวจริงครับ มันก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์ ผมเริ่มเสียวสันหลัง

"ขึ้นครูอ้ะ ไม่อยากหรอก....แต่ถ้าขึ้นพี่...ไม่แน่นะพี่มาร์ช"...... O.o……… พูดจบมันก็เดินลอยชายไป ทิ้งให้ผมอึ้งแดก ก่อนจะนึกขึ้นได้

.

.

.

.

"เฮ้ย!...ไอ้เมลล์....ไอ้เด็กเวร!!"

.

.

.

.

TBC...

ตอน 10 ไอ้เมลล์มาเองคร๊าฟฟ

              ผมเดินกลับมาที่โต๊ะของตัวเอง ด้วยความอารมณ์ดีสุดๆ ว่าแล้วว่าการแกล้งพี่มาร์ชเนี่ย เป็นความสำราญสุดๆ ของผมแล้ว 555+ ยิ่งตอนเห็นหน้าเอ๋อๆ งงๆ เถียงกลับไม่ทันของพี่มาร์ช ยิ่งสะใจ เล่นกะใครไม่เล่น มาเล่นกะไอ้เมลล์ กร๊ากกก โดนไปซะหนึ่งดอกถึงกับอึ้ง!หุหุ เห็นเมลล์หล่อๆ แบบนี้เมลล์ก็หมาเป็นนะค้าบบ แต่ผมนะไม่น่าพลาดไปให้พี่มาร์ชมันรู้ความลับเล๊ยยย  ดูมันเอาไปประจานซะ แง่งง อยากกระโดดฟันศอกเจรงๆ รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่นนะเนี่ยยยยยย โหยอย่ามามองผมแบบนั้น ถึงผมไม่เคย แต่ผมก็เคยช่วยตัวเองนะค้าบบบ เอ่อ.....แล้วกรูจะบอกเค้าทำไมวะเนี่ย

              อ้าว ทำหน้าสงสัยกัน งงอ่ะดิ งงอ่ะดิ ผมชื่อเมลล์ค้าบ ชื่อจริงชื่อนาย...อ้าวไม่ต้องบอกหรอ งั้นเอาแค่ชื่อเล่นละกันนะ  ชื่อเมลล์นี่หรอคับ ตอนแรกก็ชื่อเมล์อ้ะคับ ที่มาจากรถเมล์อ้ะ พอดีตอนจะคลอดผม รถพ่อผมวิ่งไปดีๆ เกิดเสียกลางทาง แท็กซี่ก็ไม่มี แม่กับพ่อผมเลยต้องนั่งรถเมล์ไปโรงบาล ดีนะยังไปทัน ไม่คลอดบนรถ! ชื่อเมล์ได้สักพักแม่ผมก็คิดว่าเมล์อย่างเดียวมันไม่เดิ้น แม่เลยออกแอบเซ่นเกินเจ้าของภาษาไปหน่อย กลายเป็นไอ้เมลล์ อย่างที่เห็นคับ! ตอนนี้ผมเรียนอยู่ปี3จะขึ้นปี4แระครับ อายุ 20 กะลังเอ๊าะๆ เคี้ยวกรุบกรอบ 555+ อ๊ะ เจ๊ๆ ในเล้าอยากกินอ้ะดิๆ หุหุ  หน้าตาหรอครับ จัดว่าหล่อครับ ช่าย ผมหล่อ อันนี้ยอมรับ 555+ ถึงพี่มาร์ชมันจะว่าผมหน้าเหมือนหมาชิสุบ่อยๆก็เหอะ แต่ช่างมัน ผมไม่สน ผมมั่น!!

                ทำไมผมถึงมากวนตีนพี่มาร์ชได้อ้ะหรอ....พอดีผมมาฝึกงานที่นี่คับ! แล้วก็มาเจอพี่มาร์ชนี่พอดี ผมไม่ได้อยากกวนตีนพี่เค้านะค้าบบ พี่เขาเล่นผมก่อน ไอ้พี่มาร์ชนะ เห็นอย่างงี้ ปากมันโครตจัดอ่ะคับ กัดผมทีเลือดสาด ผมต้องปลุกหมาในปากมาแก้ลำแทบแย่! ชริ ถ้าไม่เห็นว่าน่ารักนะ ไม่ยุ่งด้วยหรอก! อุ๊บ! พูดอารายออกไปเนี่ยยยย...... อะไรอ้ะ หลุดปากนิเดียวเองง่ะ... โอเคๆ ไหนๆ ก็หลุดปากไปแล้ว เล่าให้ฟังก็ได้

              ผมไม่เคยคิดมาก่อนหรอกว่าผมน่ะจะชอบผู้ชายด้วยกัน ตั้งแต่เด็ก ผมก็เรียนๆ เล่นๆ บ้างตามประสา อยู่ในโรงเรียนชายล้วนมาตลอด พอมาเข้ามหาลัย คณะผมก็ผู้ชายเยอะอยู่ดี แต่ก็ไม่เคยมีจิตพิศวาสพวกมันนะครับ เพื่อนสนิทผมก็มีอยู่คนนึงชื่อไอ้เอก ไอ้นี่มันเป็นเพื่อนรักผมเลยอ้ะคับ ช่วยเหลือผมมาทุกอย่างตั้งกะปีหนึ่ง เรียกว่าถ้าไม่มีมันนี่ผมคงมีชีวิตในมหาลัยลำบากครับ เพราะนอกจากมันจะช่วยผมเรื่องเรียนแล้ว มันยังช่วยกันผมจากปากเหยี่ยวปากกาหลายครั้ง

             ก็ไม่รู้ใครเค้าบัญญัติไว้ว่าหน้าตาอย่างผมเป็นสเป็คเกย์อ้ะครับ โอเคผู้ชายสูง165 เนี่ยมันตัวเล็ก หรือเตี้ย โอเคคับผมก็ยอมรับ ผมก็พยายามนะค้าบบ ทั้งดื่มนม เล่นกีฬา ฟาดข้าวไม่เลี้ยง มันก็อย่างที่เห็น ผมยังอยู่เท่าเดิม น้ำหนักก็ไม่ยอมเพิ่มสักกะที ยิ่งไอ้ผิวซีดๆ เนี่ยนะทำยังไงก็ไม่ดีขึ้น ขนาดเล่นบอลกลางแดดเปรี้ยงๆ ก็ไม่ยอมดำ ถึงจะดำก็ดำได้แปบเดียว พอไม่ออกแดดไม่กี่วันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม เซ็งชีวิต! ไอ้ปากแดงเนี่ยก็ไม่ได้ตั้งใจ ก้อผมเป็นคนปากแห้งนี่คับแม่เลยให้ทาไอ้ลิบมันๆ ตราเภสัช ตลับกลมๆ ที่ขายตามร้านขายยาอ้ะคับ เห็นแม่บอกว่าบำรุงปากได้ ผมก็ทามาแต่เด็ก มารู้จากสาวๆ ทีหลังว่าไอ้เนี่ยมันบำรุงจริงๆ แถมทำให้ปากแดงอมชมพูดูสุขภาพดีได้ด้วย! ผลออกมารวมๆกัน ผมเลยมีแต่เกย์กะกระเทยตามวอแวให้วุ่น มีไอ้เอกนี่แหละครับ ช่วยกันให้ ผมเลยรอดมาจนถึงป่านนี้  

               แฟนก็เคยมีมาบ้าง เป็นผู้หญิงนะคับ แต่ก็ไม่ได้จริงใจอะไรนักหนา อาศัยว่าหล่อเลือกได้คับ 555+ แต่ก็ไม่เคยฟันแล้วทิ้งนะค้าบบบ ผมอ้ะเห็นอย่างงี้แต่ก็ให้เกียติผู้หญิงนะคับ ผมถือว่าเค้าเป็นเพศแม่ เพศที่เสียสละ ต้องอดทนกะอะไรตั้งหลายอย่าง เราไม่ควรทำให้เค้าเสื่อมเสียคับ ผมเลยไม่เคยล่วงเกินใครมากมาย นอกจากกอดหอมบ้างพอเป็นกระษัย คนอื่นที่รู้ข่าวก็ชอบบอกว่าผมอ่อน ผมป๊อด ผมก็ไม่สนใจคับ ผมมีแนวทางเป็นของตัวเอง! แต่อย่างงี้ก็ดีนะคับ ข่าวความเป็นสุภาพบุรุษของผมแผ่กระจาย ทำให้สาวๆ วางใจผมหลายคน แต่..ข้อเสียคือ ข่าวที่ผมเป็นเกย์ยิ่งกระพือแรงขึ้นสิคับ! แต่เนื่องจากมีเพื่อนดี ผมเลยไม่ใส่ใจครับ ยังคงควงสาวๆ เสมอๆ  มาตกม้าตายตอนฝึกงานนี่แหละคับ เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ ไม่นึกเล๊ยยย ว่าจะมาตกหลุมรักผู้ชาย!แถมเป็นผู้ชายปากจัดอย่างไอ้พี่มาร์ชด้วย.... เฮ้อ! กลุ้มครับ

ผมไม่ได้รังเกียจเกย์หรืออะไรนะครับ แค่ไม่นึกว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเองเท่านั้นเอง ผมมองว่ามันก็คือความรักประเภทหนึ่งนะครับ รักยังไงมันก็คือรัก มันบอกไม่ได้หรอกครับว่าสุดท้ายคนที่ใช่สำหรับเรามันจะเป็นใคร ซึ่งผมก็เพิ่งเข้าใจเพื่อนหลายคนที่รักผู้ชายด้วยกันนะครับ คือบางทีเราก็ไม่คิดหรอกว่าเราจะรักผู้ชายด้วยกัน แต่คนคนนั้น คนคนเดียวที่มันรู้สึกว่าใช่ อยากอยู่ด้วย อยากดูแล อยากอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา มันก็เหมือนหลายคนที่หลงรักผู้หญิงนั่นแหละครับ เพียงแต่ผมมีความรู้สึกนั้นกับผู้ชาย แล้วผู้ชายคนนั้นชื่อ ....พี่มาร์ช...

                     ตอนผมเจอพี่มาร์ชครั้งแรกหรอคับ หึหึ อย่าให้เซ่ดดด พี่แกหน้าง่วงมาก สภาพเหมือนไม่ได้นอน ผมก็มองแบบ เออ ไอ้พี่นี่ตัวผ๊อมผอม ผอมพอกะกรูเลย กินไรมั่งป้ะเนี่ย  มือนึงถือกาแฟ อีกมือคีบบุหรี่ อยากถามมันว่าพี่เลือกเอาทีละอย่างได้ม่ะคับเพ่ ตอนแรกผมเห็นแค่ครึ่งหน้าเพราะมันยืนคุยกะเพื่อนอยู่ จนพี่กอล์ฟที่เป็นพี่เทคผม พาผมไปแนะนำแหละ

"เฮ้ย มาร์ช นี่น้องฝึกงาน ชื่อเมลล์"

"สวัสดีครับพี่" มารยาทดีอ้ะครับก็ทักพี่เขาไป พอพี่เค้าหันหน้ามาตรงๆ ให้ผมเห็นเท่านั้นแหละครับ แทบช็อค ผมเข้าใจไอ้อาการที่เค้าว่ากันว่าเหมือนโลกหยุดหมุนอ้ะครับ  ผู้ชายเชี่ยไรเนี่ยยย ผู้ชายจริงอ้ะป่าว ทำไมแม่งน่ารักวะ! พอพี่แกหันมา คำแรกที่แกทักทายผมนั่นคือ

"ห๊าา เมลล์ใช้ไม่ได้ เออๆ เดี่ยวชั้นไปดูให้ สูบหรี่เสร็จก่อน แปบนะ" -*- นี่พี่ม่ะได้ฟังเลยชิมะ

"ไอ้มาร์ช กรุไม่ได้บอกว่าเมลล์เสีย กรูบอกว่านี่น้องฝึกงาน ชื่อเมลล์" พี่กอล์ฟแกยังคงพยายาม ไอ้พี่มาร์ชทำหน้างงๆ ก่อนจะหันมามองผมเอ๋อๆ น่ารักสัด! แล้วทำหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจ

"อ๋ออ..เด็กฝึกงานใหม่หรอแก..เออๆๆ หวัดดีน้อง พี่ชื่อมาร์ช" -*- พี่เพิ่งรู้เรื่องเร๊อะ แรมต่ำโครต! พรุ่งนี้กรูไปซื้อแรมมาเพิ่มให้พี่เค้าดีไม๊เนี่ยย

"หวัดดีครับพี่ ผมชื่อเมลล์"

"เออๆ ตามสบาย สูบบุหรี่ม่ะ" พี่แกมีแก่ใจหันมาถามผม

"ไม่อ้ะพี่ ผมแพ้ควันบุหรี่"

"เอ๊า..แล้วมายืนสูดควันทำไมตั้งนาน" -*- พี่คับ ถ้าพี่ไม่แรมต่ำพูดไม่รู้เรื่องผมคงไม่ต้องยืนนานขนาดนี้หรอกค้าบบ อยากสวนไป แต่ยังไม่สนิทกันครับ แถมไอ้ใจที่เต้นแปลกๆ นี่ด้วย ยังไม่รู้จะจัดการยังไง ถ้างั้นอย่าเพิ่งทำตัวเสียคะแนนดีกว่ากรู พยายามระงับหมาที่อยากออกมาเพ่นพ่านไว้ก่อนครับ

"เออ งั้นกูพาน้องไปแนะนำที่อื่นก่อนนะเว้ย" พี่กอล์ฟแกก็บอกพวกพี่มาร์ช พี่แกพยักหน้า

"เออๆ ตามสบาย...ไว้เจอกันน้อง" ท่ายกมือแล้วโบกให้ผม อยากบอกว่าเท่ห์โครตตตต เว้ยยย นี่กรูหลงรักผู้ชายหรอเนี่ยยยยย เว้ยยเฮ้ยยย (ความรักทำให้คนตาบอดจริงๆ บอดสนิทด้วย เห็นอิมาร์ชเท่ห์เนี่ย!) ผมรีบหันซ้ายหันขวา เสียงไรวะ หลอนนะเนี่ย

"เป็นไรเมลล์ ทำหน้าล่อกแล่ก" พี่กอล์ฟหันมาถามผม

"ป่าวพี่ สงสัยหุแว่ว"

"เออ..อยู่นี่ไม่มีไรมากหรอก พี่ๆ เค้าก็ใจดี บลาๆๆๆๆๆๆๆ" พี่กอล์ฟก็พูดไปเรื่อยแหละครับ แต่ตอนนั้นหูผมไม่ได้ยินแล้วครับ หน้าไอ้พี่มาร์ช มันลอยอยู่ในหัวผมเต็มไปหมด  เว้ยยยยยย...กรูจาทำไงดีเนี่ยยยยยย

TBC....

ตอนที่ 11

                   หลังจากนั่งคิด นอนคิด ยืนคิด แม้กระทั่งตีลังกาคิดก็แล้ว ผมก็ยังคิดไม่ออกว่าผมจะเอายังไงกะตัวเองดี แล้วจะเอาไงกะพี่มาร์ชดี  ผมเดินวนไปวนมาอยู่ในคอนโดจนพื้นจะสึกก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดี

"โว้ยยยยย เอาไงดีวะ" ตะโกนระบายความเครียดซะหนึ่งที อย่าได้แคร์ครับ ห้องข้างๆ ไม่มีคนอยู่ ตะโกนไปก็ไม่มีใครได้ยิน 555 คอนโดผมมันหะรูหะรา มากมาย มีคนซื้อเต็มทุกห้องแต่มีคนอยู่จริงไม่ถึง 5 ห้องต่อชั้น! แล้วพวกเมิงจะซื้อกันทำไมค้าบบบบบ อ่อ ลืม! คนรวยก็เงี๊ยะ ผลาญตังค์เล่นยังไงก็ไม่น่าเกลียดเนอะ! ว่าแล้วก็เดินวนไปวนมาอีกสักรอบสองรอบดีก่า ลัลลา~~  \(^.^)/......("-_-)......(= =”)......( -*- )......(TwT) แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง  คิดม่ะออกง่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา เว้ยยยยยยยยย

             ผมคิดม่ะออก ง่า จะทำไงดีหว่า...จะให้ไปจีบแบบจีบผู้หญิง ก็ม่ะกล้าอ้ะ เดี๋ยวพี่แกถีบกลับมาก็ซวยดิ ผมยิ่งไม่แน่ใจอยู่ว่าตกลงพี่แกจะยอมคบผู้ชายรึเปล่า ว่าแต่ หน้าแกก็ให้อยู่นะ ตกลงพี่แกเป็นรึไม่เป็นวะ  -*- ไอ้กระผมเองก็ไม่รู้อ้ะ ก็ไม่เคยเป็นเกย์สักกะที เพิ่งริจะเป็นนี่แหละ เพราะอิพี่มาร์ชทีเดียวเลย ฮือออออ TwT ผมนั่งทบทวนอยู่กลางห้องตัวเอง ด้วยความสับสนสุดๆ แล้วเหมือนสวรรค์โปรด เสียงโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น

----หมีแพนด้า หมีแพนด้า หมีแพนด้า หมีๆ แพนด้า ดิฟ ดิฟ----(กรุณาออกเสียงให้เป็นเพลงหมีแพนด้า ในจังหวะ โตเกียวดิฟ!)

ผมหยิบขึ้นมาดูด้วยอารมณ์เกียจคร้าน จาเที่ยงคืนละ ใครยังจะโทรมาอีกเนี่ย กรูจานอนแย้วว พรุ่งนี้จะไปทำงานเฟ้ย ! ได้ข่าวว่ายังเดินไปเดินมาอยู่ แต่เจือกด่าเค้านะกรู เหอ เหอ  เอาขึ้นมาดูชื่อ อ่อ ไอ้เอกเพื่อนเลิฟนี่เอง รับซะหน่อยละกัน

"ว่างายยยเมริง"

"รับช้านะสัด! ชักว่าวอยู่รึไง" -*- เมิงทักให้ดีกว่านี้ม่ะได้รึไง กรูออกจะใสซื่อ

"เชี่ยรายของเมิงง กรูนอนอยู่มั่งเหอะ ว่าแต่เมิงมีไร"

“ทำไม ไม่มีไร โทรหาเมิงไม่ได้รึงายย” ใครแม่งบัญญัติประโยคนี้ขึ้นมาวะ กรูโครตเกลียดเลยประโยคเนี๊ยะ แมร่งง แล้วเมิงจะให้กรูทักมึงว่าอะไรล่ะ ถ้าไม่ถามว่าโทรมามีอะไร แมร่งง

“นี่เมิงตั้งใจจะกวนตีนกูชิมะ”

"กร๊า กกกกก...ป่าว...กรูจะโทรมาถามว่าฝึกงานวันแรกเป็นไงบ้าง ที่ทำงานโอเคไม๊" TwT ซึ้งคับซึ้ง สมกะเป็นเพื่อนเลิฟกรูเจรงๆๆ มีกะใจมาห่วงกรู กรูร๊ากกกเมิงไอ้เอกกกกกกก

"เออ ก้อดีว่ะ...เออๆๆๆ มึงกรูเครียดสัด!"

"อะไรของเมิง ดี แต่เครียดสัด กูงงนะ" อย่าว่าแต่มึงกูพูดเองกูยังงเองเลยไอ้เอก TwT

"คืองี้เว่ย ไอ้เอก พอดีที่ทำงานกูอ้ะนะ มันนะเว่ย..เอ่อ มีนะ...แบบว่า เอ่อ...คือ"

"เชี่ยเมลล์ พรุ่งนี้กรูจะรู้เรื่องไม๊" -*- เชี่ยนี่จะรีบไปไหน กรูกะลังเรียบเรียงอยู่รอกรูหน่อยก็ม่ะได้

"ก็วันนี้อ้ะ กรูไปเจอพี่คนนึง น่ารักสัด! กูว่ากูชอบเค้าว่ะ" ที่งี้พูดคล่องเชียวกรู โดนด่าทีเดียว

"แล้วมันน่าเครียดตรงไหน" ไอ้เอกส่งเสียงงๆ มาตามสาย ผมได้แต่ถอนหายใจ กรูจาบอกเมิงยังไงดีเนี่ยไอ้เอก

"ครือออ...แบบว่านะ...ครือออ"

"คืออารายของเมิง.....เดี๋ยว! อย่าบอกนะว่าพี่คนนั้นเป็นผู้ชาย!" สาดดด ทำไมมึงเดาแม่นจังวะ พ่อมึงเป็นหมอลักษณ์ฟันธงรึเปล่าเนี่ยยยย

"...ก็ ปามาณนั้นอ้ะ..." ผมบอกมันเสียงอ่อยๆ ไอ้เอกเงียบไป จนผมใจเสีย

" เอก...มึงเป็นไรอ้ะ เมิงรังเกียจหรอ" ผมรีบถามมัน ไม่น่าบอกมันเล๊ยยย...หรือว่ามันจะเกลียดพวกเกย์อ้ะ มันถึงได้คอยช่วยกันพวกเกย์ให้ผม...ซวยแล้วไอ้เมลล์ มึงไม่น่าพูดเล๊ย แม่ง ไอ้เอก...ผมจะเสียเพื่อนหรอเนี่ยยย

"เอก...เฮ้ยย มึงอย่าเงียบดิ กรูใจไม่ดี...เมิงรังเกียจหรอ" ผมกลั้นใจถามอีกรอบ น้ำตาคลอๆละ นี่เพื่อนรักผมเลยนะ คบกันมาตั้งหลายปีจะมาเสียเพื่อนด้วยเรื่องนี้ผมคงจะเสียใจน่าดู สักพักไอ้เอกก็ตอบกลับมา

"ป่าว กูตกใจ....เมื่อก่อนกูเห็นมึงไม่ได้ชอบผู้ชายไง...ทำไมถึงไปชอบได้วะ"

"กูก็ไม่รู้อ้ะ...กูก็ไม่คิดมาก่อนเหมือนกันว่ะ....แต่พอเห็นพี่เค้าแล้วกูรู้สึกว่ากูชอบอ้ะ"

" เมลล์ มึงถามตัวเองดีๆ ก่อนนะเว่ยย ว่ามึงชอบเค้าแบบไหน เมิงเพิ่งเจอเค้าวันแรก...ความรู้สึกมันอาจจะยังไม่ชัด มึงอาจจะแค่ปลื้มเค้าธรรมดาก็ได้" ผมได้แต่นิ่งฟัง ก่อนจะตอบกลับ

"กรู ไม่รู้เหมือนกันนะเว่ยเอก แต่กูแน่ใจว่ามันไม่ใช่แค่ปลื้ม เค้าเหมือนคนที่กูกำลังตามหา แล้วจู่ๆ ก็ได้เจออ้ะมึง...กรูพูดไปมึงจะเข้าใจไม๊เนี่ยได้เสือผู้หญิงอย่างเมิงง่ะ" ผมได้ทีกัดมันซะหนึ่งรอบ สาดด เสือผู้หญิงอย่างมันจะมาเข้าใจความรู้สึกผมได้ยังง๊ายยย

"มึงรู้ได้ไง เมลล์ ว่ากูไม่เข้าใจ กูเข้าใจ เข้าใจได้ดีเชียวล่ะมึง...แล้วมึงง่ะ เคยเข้าใจอะไรบ้าง" -*- อ้าวเชี่ย กรูพูดอะไรให้ต่อมน้อยใจมันทำงานวะ

"เฮ้ย..เป็นอะไรอ้ะ กูพูดไรให้น้อยใจอีกละเนี่ย"

" กูป่าวน้อยใจ แต่มึงน่ะชอบคิดว่ากูเป็นเสือผู้หญิง...กุก็มีคนที่กูคิดว่าเค้าคือคนที่ ตามหาเหมือนมึงนั่นแหละ เพียงแต่กูบอกเค้าไม่ได้เท่านั้นเอง" O.o โหวยย คาสโนว่าอินเลิฟฟฟฟฟฟฟ

"เฮ้ยยยย...นี่อย่าบอกนะว่าเมิงไปหลงรักสาวที่ไหนเข้า สาดดด ใครคือผู้โชคร้ายวะ"

"เรื่องไรกูจะบอกมึง ถ้ากรูบอก เดี๋ยวเมิงแย่งกรูจีบ" -*- หวงอีกสาดดด

" กรูไม่แย่งเมิงหรอกสาดดด กรูรักพี่เค้าคนเดียววว" 555+ เข้าขั้นเพ้อแระกรู...อ๊ากกก ยิ่งพูดยิ่งคิดถึง พรุ่งนี้กรูไปทำงานตั้งกะหกโมงดีก่า ไปนั่งดูหน้า หุหุ

“เพ้อแระมึง...ว่าแต่พี่เค้ารู้รึยัง”

“รู้เชี่ยไรล่ะ ชื่อกรูเค้าจำได้รึเปล่ายังไม่รู้เลย...พี่แกดูมึนๆนะ”

“เหอ เหอ แล้วมึงจะเอาไงต่อไป”

“กรูก็ไม่รู้ กรูเครียดอยู่เนี่ย”

“กรูก็ไม่รู้จะช่วยมึงยังไง กรูเองก็ไม่เคยจีบผู้ชายด้วย”

“นั่นดิ กรุก็เหมือนกัน” เฮ้อ!

" ไปนอนได้ละมึง ตีหนึ่งแล้ว พรุ่งนี้ตื่นเช้าไม่ใช่รึไง เรื่องอื่นค่อยๆ คิดไปก็ได้" O.o แว้กกกก ตีหนึ่งแล้วเร๊อะ แม่งคุยแปบเดียว

"เออๆๆ กรูไปนอนก่อนนะเมิง ดีเว่ยย"

"เออ ฝันดีนะ"

"เออ ฝันดีเหมือนกันนะมึง"

"เดี๋ยว เมลล์"

"ไร?"

"ทบทวนดีๆ ก่นจะทำอะไรนะมึง เอาให้แน่ใจก่อน แล้วคิดถึงผลที่จะตามมาด้วยนะ" TwT ผมละซึ้งอีกรอบ นี่ละคับเพื่อนรักผม

"ขอบใจว่ะเอก กรูจะทบทวนดีๆแล้วกัน"

"เออ บาย"

"บาย"

            วาง สายจากไอ้เอก ผมก็เดินเข้าไปแปรงฟันก่อนนอน แล้วเข้าไปนอนในห้องนอน ผมได้แต่ทบทวนความรู้สึกตัวเอง และทบทวนสิ่งที่ได้เอกพูด ผมจะรับได้รึเปล่ากับสิ่งที่จะตามมา....คิดไปคิดมาก็ง่วง ไว้คิดต่อพรุ่งนี้กว่า!

ตอนที่ 12

                รุ่งขึ้น ไอ้เมลล์ก็ฟิตครับ ตื่นตั้งกะนาฬิกายังไม่ปลุก โอ้! พลังรักของไอ้เมลล์ช่างยิ่งใหญ่เจรงๆๆๆ  กร๊ากกกก ผมงี้อาบน้ำแต่งตัวอย่างหล่อ ก็หล่อเท่าที่ไอ้ชุดนักศึกษามันจะทำได้แหละครับ  ^^" แหมก็นะ เด็กฝึกงานจะให้ผมใส่อารายอ้ะครับ เอางี้แหละดีแล้ว ว่าแล้วก็หวีผมอย่างหล่ออีกรอบนึง แล้วออกจากบ้าน ขับรถไปถึงที่ทำงานตั้งกะ 7 โมงเช้าครับ! ผมก็ไปนั่งรอ ยืนรอ ว่าที่แฟนผมที่หน้าบริษัท 555+ เพ้อแล้วกรู ผมนั่งรอ น๊านนนน นาน พี่มาร์ชก็ไม่มา เหลือบไปมองที่โต๊ะ ก็จะ 8 โมงแล้ว ผมเริ่มเครียด นั่งมองจนกระทั่งพี่กอล์ฟมาแหละครับ

"เฮ้ยเมลล์...ไมมานั่งนี่หล่ะ กินข้าวรึยัง"

"ยังอ้ะพี่....เอ่อ.." ผมว่าจะถามถึงพี่มาร์ชแต่ก็เกรงใจเลยได้แต่บอกไปว่า

"เอ่อ...แถวนี้มีร้านอยู่ตรงไหนบ้างอ้ะพี่ เมลล์ไม่รู้อ้ะพี่"

"เออๆ งั้นไปกัน" พี่กอล์ฟก็พาผมไปกินข้าว  ผมได้แต่มองหาคนที่ผมรอตั้งแต่เช้า แต่ก็ไม่เห็น ผมเลยได้แต่ตามหลังพี่กอล์ฟไปกินข้าว

             ไปถึงร้านข้าวพี่กอล์แกก็แนะนำนู่นนี่ให้ผม ผมก็เออๆ ออ ๆ ไปเรื่อยเปื่อย ก็มาแต่ตัวนี่ครับ หัวใจโดนขโมยไปแย้ว กระซิกๆ พี่มาร์ชอ้ะ ไปไหนของเค้า หรือว่าเข้าสายหว่า อืมๆๆ รถคงติด อืม แล้วพี่มาร์ชเอารถมาทำงานหรือว่านั่งรถเมลล์มาหว่า ถ้านั่งรถเมลล์เดี๋ยวเราเก๊าะอาสาไปส่ง หุหุ ผมก็วางแผนสร้างหนทางรักของผมอยู่ในใจ

"เมลล์...เมลล์....ไอ้เมลล์!"

"ห๊าา...อะไรพี่อะไร" ตกใจแทบสิ้นสติ ก็พี่กอล์ฟดิเรียกซะดัง ยังกะไฟไหม้ โหเซ็งเลย คนกะลังเพลิน ชริ!

"เหม่ออะไรวะ เรียกไม่ได้ยิน" พี่กอล์ฟแกถาม นี่ผมเผลอเหม่อขนาดนั้นเลยหรอ แหะ แหะ

"ไม่มีไรพี่ ว่าแต่เมื่อกี๊พี่จะพูดไรกะผมอ้ะ"

"ป่าว..ไม่มีอะไร" พูดแล้วก็ทำหน้าเขิน...อะไรของเค้า แล้วมาเรียกซะตกอกตกใจ กรูละเบื่อ!

"แล้วเรียกซะ..ถ้าเมลล์ตกใจช๊อคตายเมลล์จะมาหลอกพี่คนแรกเลยคอยดู" พี่กอล์ฟนั่งหัวเราะ

"แกทำท่าแบบนี้เหมือนทอมเลยว่ะเมลล์" แหงะ ไหงพี่พูดงี้ล่ะ

"ไมพี่พูดงี้อ้ะ  ผมออกจะหล่อเร้าใจ"

"ยิ่งงอนยิ่งเหมือนว่ะเมลล์ เคยมีใครทักแกเป็นผู้หญิงมั่งม่ะ" ผมได้แต่เบะปากใส่พี่กอล์ฟ เซ็งขั้นรุนแรง ไม่ชอบให้พูดแบบนี้เลย ผมหน้าเหมือนผู้หญิงแล้วไงอ้ะ ชริ ! ผมเลยนั่งก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่พูดด้วย

"โกรธพี่หรอเมลล์" พี่กอล์ฟถามผมแบบสำนึกผิด ผมขี้เกียจขพูดด้วยเลยบอกไป

"ไม่หรอกพี่ รีบกินเหอะ ผมไม่อยากเข้างานสาย" พูดจบผมก็นั่งกินข้าวไม่มองหน้าแกอีก พี่กอล์ฟไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่พอผมเข้าเซเว่นไปซื้อขนม แกก็แย่งออกตังค์ให้ผมหมด เลย ผมเลยอารมณ์ดี 555+ ของฟรี ไอ้เมลล์ชอบอยู่แร้นนน

                  กลับมาจากกินข้าวผมก็ดันปากหนัก ไม่ได้ถามว่าพี่มาร์ชนั่งอยู่ตรงไหน ตอนที่ไปแนะนำตัวก็ไปตอนแกยืนสูบบุหรี่ที่หน้าออฟฟิศ เลยไม่รู้ว่านั่งที่โต๊ะไหน แถมผมยังใหม่ยิ่งไม่กล้าเดินไปตามดูตามโต๊ะด้วย เฮ้อ! หนทางรักของผมช่างมีอุปสรรคมากมายมหาศาล กระซิกๆ ผมนั่งทำงานไปเรื่อยๆ โดยมีพี่กอล์ฟคอยเดินมาดู มาบอกเรื่อยๆ แหมแต่เด็กฝึกงานอย่างผมมันจะไปได้ทำอาร๊ายยเยอะแยะ ก็ทำงานกิ๊กก๊อก ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเที่ยง พี่มาร์ชก็ยังไม่มา ผมได้แต่นั่งเป็นหมาหงอยอยู่ที่โต๊ะตัวเอง อารมณ์อยากกินข้าวมันหายไป ได้แต่นั่งมองทางเข้าออฟฟิศ พี่มาร์ชไปไหน...ไม่สบายรึเปล่า....ทำไมไม่มา ผมนั่งรออยู่ตรงนั้นจนกระทั่งพี่กอล์ฟเดินมาหา

"เมลล์...ยังไม่ไปกินข้าวอีกหรอ"

"ยังอ้ะพี่ ไม่หิว" ผมตอบเนือยๆ เซ็งแล้ววันนี้

"เฮ้ยไม่ได้นะเว่ย แกยิ่งผอมๆ อยู่ไปกันเหอะ" จู่ก็ลากมือผมขึ้นไปเลย อะไรวะยังไม่ทันตั้งตัวเลย

"เฮ้ย!พี่กอล์ฟ อะไรอ้ะ" พี่แกไม่พูดอะไร ลากผมดุ่ยๆ ไปกินข้าว ผมก็ตามไปเซ็๋งๆ แหละครับ จะมายุ่งอารายกะผมนักหนา บอกไม่กินก็ไม่กิน ยังจะลากมาอีก มาถึงร้านก็บอก

"เอ้าเมลล์ สั่งเลยพี่เลี้ยงเอง" ผมก็บอก

"ไม่เอาอ้ะพี่ ผมบอกแล้วว่าไม่หิว"พี่กอล์ฟหน้าเสียไปนิดนึงเมื่อผมพูดนิ่งๆ ไป  ถ้าให้พูดจริงๆ ผมค่อนข้างจะเอาแต่ใจตัวเองตามประสาลูกคนเดียวนะครับ อย่ามายุ่งกับผมเยอะ ผมวีนได้ง่ายๆ  แล้วผมเป็นพวกไม่ค่อยเก็บความคิดซะด้วยสิ คิดอะไรก้ออกทางสีหน้าหมด หน้าผมตอนนี้คงแสดงอาการไม่พอใจอย่างชัดเจนแน่ๆ นี่ยังเกรงใจนะครับ ว่าพี่เขาเป็นพี่เทค ไม่งั้นผมวีนตั้งกะลากผมมาแล้ว พี่กอล์ฟแกก็วางมาดขรึม

"เฮ้ย...พี่แค่หวังดี ไม่อยากให้หิว อย่าทำหน้าอย่างงั้นสิ" ผมได้แต่ถอนหายใจ

"ผมไม่หิวครับ พี่กินไปแล้วกัน เดี๋ยวผมนั่งรอ"พี่เค้าทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ผมชิงสั่ง เป็บซี่มากิน แล้วไม่พูดอะไรอีก ได้แมองคนผ่านไปผ่านมา พออาหารมาส่ง พี่กอล์ฟก็กินอย่างรวดเร็วแล้วรีบจ่ายตังค์พาผมออกมา จากร้าน  ท่าทางแกไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ ผมก็ไม่ชอบใจเหมือนกันที่แกมาบังคับผม เราต่างคนต่างเดินจนถึงออฟฟิศ แล้วแยกไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก

                 ผมทำงานของผมไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้ไปพูดคุยอะไรกับพี่กอล์ฟเลย โดยที่พี่กอล์ฟเองก็ไม่มาดูผมเหมือนกัน ไม่เหมือนเมื่อเช้าที่แกจะเดินมาดูผมบ่อยๆ ผมก็ไม่สนใจนะครับ ทำงานของตัวเองพ สักพักพี่กอล์ฟก็เดินมาหาผม

"เมลล์..."

"ครับ?"

"โกรธหรอที่พี่บังคับเรา" ผมมองหน้าพี่เค้า

"ไม่ได้โกรธครับ แต่ผมไม่ชอบ"

"พี่แค่หวังดี...ไม่อยากให้หิว"

"ผมเข้าใจครับ ผมก็ต้องขอโทษด้วยที่ทำสีหน้าแบบนั้นใส่ พอดีผมไม่ค่อยชอบให้ใครบังคับน่ะครับ"

"ทำไมเมลล์พูดกับพี่ฟังดูห่างจัง" เสียงพี่เขาดูตัดพ้อ ผมได้แต่ถอนหายใจ

"ก็พี่เป็นรุ่นพี่นี่ครับ"

"มันก็ไม่ต้องห่างขนาดนั้นก็ได้นี่"

"เอ่อ...ครับ" พี่จะเอาอะไรจากผมเนี่ย...สถานการณ์ชักไม่ค่อยดี ผมไม่ชอบแบบนี้เลย

"เมลล์..พี่เอ่อ.."

"พี่กอล์ฟ คือเมลล์ไม่เข้าใจตรงนี้อ้ะ พี่กอล์ฟ อธิบายให้ฟังหน่อย"  ผมรีบพูดตัดหน้าก่อนที่แกจะพูดอะไรอีก ขี้เกียจฟังแล้ว พี่กอล์ฟรีบอธิบายให้ผมฟังอย่างตั้งใจ ผมก็เออออ ไปงั้นแหละ แต่ตาเนี่ยยังคงอยู่ที่ทางเข้าออกออฟฟิศ

                   สี่โมงเย็นแล้ว ผมยิ่งเซ็งหนัก สรุปว่าวันนี้ผมจะไม่ได้เจอพี่มาร์ชใช่ม่ะเนี่ย เฮ้อ!ผมกำลังจะถอดใจแล้ว ระหว่างที่กำลังเซ็งอยู่นั้น คนที่ผมรอทั้งวันก็เข้ามา โอ้ เย้!!  กรี๊ดดดดดดดๆๆ อยากจะกรี๊ดดังๆ ก็กลัวเสียอาการ มันจะสาวไปนิดนุง ผมรู้ตัวเลยว่ายิ้มกว้างแค่ไหน ทำไมแค่ได้เห็นหน้าเค้าผมก็ดีใจขนาดนี้น้า ผมได้แต่นั่งยิ้มกับตัวเองที่โต๊ะ แล้วมองตาม พี่คนนึงก็เดินมาตบบ่าพี่มาร์ช...แง่งงงง อย่ามาแตะของผมน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ฮือออๆ นั่นของผมนะพี่ ไหล่นั้นผมจอง ตัวผมก็จอง หน้าผมก็จอง หัวที่พี่กะลังตบอยู่ผมก็จองแล้วนะพี่!

“ทำไมวันนี้มาเย็นวะมาร์ช” โอเค คำถามสร้างสรรค์ ผมให้อภัยก็ได้ที่พี่แต๊ะอั๋งว่าที่แฟนผม ชริ!

"กรูเมา!" -*- อืม สั้นๆ ได้ใจความมากครับ สรุปพี่เมา พี่เลยเพิ่งมาทำงาน อืม กรุอุตส่าห์รอตั้งกะเช้า

"กินเหล้าอีกแล้วหรอมึง เดี๋ยวก็ตับแข็งตาย" หุหุ ไอ้เมลล์เก็บข้อมูลอย่างเดียวครับ อืม กินเหล้าบ่อยๆ ไม่ดีนะค้าบที่รัก เมลล์เปงห่วง อิอิ สักพักพี่อีกคนก็เข้ามา

"เฮ้ย!มาร์ช ได้ข่าวว่าเมื่อคืนแกได้ฟันคนที่สวยที่สุดไม่ใช่เหรอวะ" O.o สวยที่สุด= ผู้หญิง = พี่มาร์ชเป็นผู้ชาย = ไม่ใช่เกย์ = ไม่ชอบผู้ชาย = กรูอกหักครับ!! สมการความรักกรู อร๊ากกกกกกกกกก

"ของอย่างงี้มันอยู่ที่หน้าตาว่ะ 555+" ตอนนี้ไอ้เมลล์หูอื้อตาลายแระครับ กรูอกหัก!

.

.

.

.

.

..

   
กรูยังไม่ทันได้จีบเลย...กรูอกหักแล้ว.....

    
อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เซ็งเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย